چرا رکورد ۱۶ نامزدی «Sinners» در اسکار، پیروزی آن را تضمین نمی‌کند؟

رکورد نامزدی‌ها و واقعیت‌های تاریخی

زمانی که «Sinners» رکورد تعداد نامزدی‌ها را شکست، گمانه‌زنی‌ها درباره قطعی بودن پیروزی آن در بخش بهترین فیلم شدت گرفت. این فیلم بی‌شک یکی از مدعیان جدی است، اما تجربیات گذشته ثابت کرده‌اند که پیشتازی در نامزدی‌ها همیشه به فتح جایزه نهایی منجر نمی‌شود.

در طول تاریخ اسکار، فیلم‌ها مسیرهای متفاوتی را برای رسیدن به جایزه بهترین فیلم پیموده‌اند. گاه آثاری فنی و قدرتمند مانند «اوپنهایمر» یا «ارباب حلقه‌ها: بازگشت پادشاه» با موجی از پیروزی‌ها پیش رفته‌اند، و گاه فیلمی مانند «آرگو» تنها با سه جایزه، شب را با عنوان بهترین فیلم به پایان رسانده است.

پیش از «Sinners»، رکورد ۱۴ نامزدی در اختیار آثاری چون «همه چیز درباره ایو» و «تایتانیک» بود که هر دو در نهایت جایزه بهترین فیلم را نیز از آن خود کردند. اما در نقطه مقابل، «لا لا لند» با وجود ۱۴ نامزدی، جایزه اصلی را به «مهتاب» واگذار کرد؛ فیلمی که شش نامزدی و سه جایزه کمتر داشت.

جایزه بهترین فیلم: نیازمند حمایت همه‌جانبه

به ندرت پیش آمده که فیلمی بدون کسب جوایز مکمل، برنده بهترین فیلم شود. تنها سه اثر در تاریخ آکادمی — «ملودی برادوی»، «گرند هتل» و «شورش در بونتی» — بدون دریافت هیچ جایزه دیگری موفق به کسب عنوان بهترین فیلم شده‌اند؛ آن هم در دهه ۱۹۳۰. در ساختار امروز اسکار، چنین اتفاقی تقریباً ناممکن به نظر می‌رسد.

به طور میانگین، برنده بهترین فیلم حدود پنج جایزه اسکار دریافت می‌کند. آثاری چون «همه‌چیز همه‌جا یک‌باره» و «اوپنهایمر» هر کدام با هفت جایزه از این میانگین عبور کردند. در مقابل، برندگان دوران کرونا مانند «سرزمین خانه‌به‌دوش‌ها» و «کودا» تنها سه جایزه کسب کردند؛ هرچند «کودا» نیز با تنها سه نامزدی وارد رقابت شده بود، که بسیار کمتر از میانگین معمول نه نامزدی برای برندگان بهترین فیلم است.

تعداد نامزدی‌ها و سیستم رأی‌گیری ترجیحی

در مجموع ۹۷ دوره برگزاری اسکار، ۶۰ بار جایزه بهترین فیلم به اثری رسیده که بیشترین تعداد نامزدی را داشته است. اما از سال ۲۰۰۹ و پس از تغییر سیستم رأی‌گیری این بخش به شیوه «رأی ترجیحی»، این نسبت کاهش یافته و تنها در ۶ مورد از ۱۶ دوره اخیر، فیلمِ پیشتازِ نامزدی‌ها موفق به کسب بهترین فیلم شده است.

در سیستم جدید، رأی‌دهندگان ۱۰ نامزد بهترین فیلم را از محبوب‌ترین تا کم‌محبوب‌ترین رتبه‌بندی می‌کنند. در هر مرحله، فیلمی که کمترین رأی اول را دارد حذف می‌شود تا در نهایت گزینه‌ای باقی بماند که بیشترین اجماع را ایجاد کرده است. به همین دلیل، فیلمی که بیشترین رأی اول را دارد، الزاماً برنده نهایی نخواهد بود.

اهمیت جوایز «بالای خط»

آمار نشان می‌دهد در ۷۷ مورد از ۹۷ دوره، فیلمی که بیشترین تعداد جایزه را در آن سال کسب کرده، همان برنده بهترین فیلم نیز بوده است. با این حال، در سال‌های اخیر شاهد موارد متعددی بوده‌ایم که آثار فنی و پرزرق‌وبرق مانند «جاذبه» یا «تل‌ماسه» بیشترین تندیس‌ها را به خانه برده‌اند، اما جایزه بهترین فیلم نصیب آثاری چون «۱۲ سال بردگی» یا «کودا» شده است.

به طور معمول، حدود سه جایزه از پنج جایزه میانگین برنده بهترین فیلم، از بخش‌های اصلی یا اصطلاحاً «بالای خط» (کارگردانی، بازیگری و فیلمنامه) به دست می‌آید. در ۷۰ مورد از ۹۷ دوره، برنده بهترین فیلم همزمان جایزه بهترین کارگردانی را نیز کسب کرده است. همچنین ۶۳ برنده بهترین فیلم حداقل یکی از جوایز فیلمنامه را به دست آورده‌اند و ۵۷ مورد نیز دست‌کم یک بازیگر برنده داشته‌اند.

در نتیجه، پیروزی در بخش‌های فنی اگرچه اهمیت دارد، اما بدون حمایت جدی در شاخه‌های اصلی، مسیر رسیدن به جایزه بهترین فیلم دشوار خواهد بود. آخرین فیلمی که بدون کسب هیچ‌یک از جوایز اصلی (به جز بهترین فیلم) برنده شد، «بزرگترین نمایش روی زمین» بود؛ آن هم در دوره‌ای که ساختار جوایز متفاوت از امروز بود.

در نهایت، هرچند «Sinners» با رکوردشکنی در نامزدی‌ها وارد رقابت شده، اما تاریخ اسکار نشان می‌دهد که برای فتح مهم‌ترین جایزه سینمایی جهان، تنها اعداد کافی نیستند؛ اجماع، حمایت در شاخه‌های اصلی و پیروزی‌های کلیدی، عواملی تعیین‌کننده‌تر از شمار نامزدی‌ها خواهند بود.