پیام‌های متناقض آمریکا به اروپا: سردرگمی متحدان در آستانه عصر جدید روابط

سخنرانی ونس: حمله تمام‌عیار به دموکراسی اروپایی

نخستین پیام جنجالی توسط «جی.‌دی ونس»، معاون رئیس‌جمهور آمریکا، در کنفرانس مونیخ سال گذشته ایراد شد. ونس در سخنانی تند و بی‌پروا، سبک دموکراسی اروپایی را محکوم کرد و مدعی شد که سرازیر شدن موج مهاجران و محدودیت‌های اروپا علیه احزاب راست افراطی، تهدیدی بزرگ‌تر از روسیه برای این قاره محسوب می‌شود.

این سخنرانی با سکوت و بهت حاضران در سالن همراه شد؛ اروپایی‌ها به سختی باور می‌کردند که مقام اجرایی شماره ۲ آمریکا، تهدید داخلی ناشی از مهاجران و محدودیت احزاب راست‌گرا را خطرناک‌تر از روسیه بداند.

پیام روبیو: بازگشت به ریشه‌های تمدنی

پیام دوم از سوی «مارکو روبیو»، وزیر امور خارجه آمریکا، در کنفرانس امسال ارائه شد. این پیام، نسخه‌ای خفیف‌تر و قابل قبول‌تر از سخنان ونس بود. روبیو با لحنی نرم‌تر، تصویری مبهم اما آرمانی از تاریخ فرهنگی مشترک اروپا و آمریکا ترسیم کرد و هشدار داد که در صورت عدم کنترل مرزها، هر دو طرف با خطر «محو تمدنی» مواجه خواهند شد.

این سخنرانی، که در هتل بایریشر هوف ایراد شد، با استقبال و تشویق ایستاده حاضران روبرو گشت. «اورزولا فون در لاین»، رئیس کمیسیون اروپا، اظهارات روبیو را «اطمینان‌بخش» توصیف کرد. «ولفگانگ ایشینگر»، رئیس کنفرانس امنیتی مونیخ، به تفاوت لحن ونس و روبیو اشاره کرد:

«در حالی که ونس سال گذشته از ناتو به عنوان «آنها» یاد می‌کرد، روبیو از ائتلاف با تعبیر «ما» سخن گفت.»

رویکرد کولبی: همکاری بر اساس منافع، نه ارزش‌ها

سومین و شاید واقع‌بینانه‌ترین پیام، از سوی «البریج کولبی»، معاون وزیر دفاع آمریکا در امور سیاست‌گذاری، در همان کنفرانس ارائه شد. کولبی به عنوان بلندپایه‌ترین مقام دفاعی حاضر، پیامی کلاسیک از رویکرد آمریکا برای اولویت دادن به امنیت ملی و همکاری بر اساس منافع مشترک و نه ارزش‌های مشترک ارائه داد. او توصیه کرد که دو طرف بر «مسائل دقیق و عملی» متمرکز شوند.

این رویکرد، که از زبان یک مقام ارشد پنتاگون بیان می‌شد، نشان‌دهنده نگاه عمل‌گرایانه واشنگتن به آینده روابط با اروپاست؛ نگاهی که در آن، توانمندی‌های دفاعی و همکاری‌های عملیاتی، اولویت بیشتری بر اشتراکات ارزشی و فرهنگی دارد.