کشف نقش زودهنگام اعصاب در توسعه سرطان لوزالمعده و راهبردهای درمانی نوین

درگیری زودهنگام سیستم عصبی

پژوهشگران آزمایشگاه کولد اسپرینگ هاربر (CSHL)، به سرپرستی جرمی نیگری و پروفسور دیوید تووسون، شواهد جدیدی یافته‌اند که نشان می‌دهد سیستم عصبی بسیار زودتر از آنچه قبلاً تصور می‌شد، در توسعه سرطان لوزالمعده نقش فعال دارد. این یافته‌ها حاکی از آن است که اعصاب حتی پیش از شکل‌گیری کامل تومورها، به طور فعال در پیشرفت بیماری دخیل هستند.

تعامل پیچیده فیبروبلاست‌ها و اعصاب

با بهره‌گیری از تکنیک‌های پیشرفته تصویربرداری سه‌بعدی، تیم پژوهشی مشاهده کرد که فیبروبلاست‌های تومورزا، موسوم به myCAFs، سیگنال‌های شیمیایی خاصی را آزاد می‌کنند که منجر به جذب رشته‌های عصبی مجاور می‌شود. پس از این جذب، myCAFs و سلول‌های عصبی در داخل ضایعات لوزالمعده با یکدیگر تعامل می‌کنند و محیطی را فراهم می‌آورند که به رشد و پیشرفت سرطان کمک شایانی می‌کند.

تصویربرداری سه‌بعدی: کشف شبکه‌های عصبی متراکم

برای بررسی دقیق این تعاملات، پژوهشگران از روش ایمنوفلورسانس تمام‌نمونه (whole-mount immunofluorescence) استفاده کردند. این تکنیک امکان ثبت تصاویر سه‌بعدی با جزئیات بالا از ضایعات و سلول‌های اطراف را فراهم می‌کند. در حالی که در تصاویر دوبعدی سنتی، رشته‌های عصبی تنها به صورت نقاط کوچک و پراکنده دیده می‌شوند، تصاویر سه‌بعدی شبکه‌ای ضخیم و به هم پیوسته از اعصاب را آشکار کرد که در سراسر ضایعات تنیده شده و به دور myCAFs پیچیده‌اند.

چرخه بازخوردی که رشد سرطان را تقویت می‌کند

آزمایش‌های انجام شده بر روی موش‌ها و سلول‌های انسانی، چگونگی عملکرد «چرخه زیان‌بار» میان myCAFs و اعصاب را نشان داد. myCAFs سیگنال‌هایی را آزاد می‌کنند که رشته‌های عصبی سیستم عصبی سمپاتیک، مسئول واکنش «جنگ یا گریز» بدن، را جذب می‌کند.

این رشته‌های عصبی سپس نوراپی‌نفرین، یک انتقال‌دهنده عصبی، را آزاد می‌کنند که به فیبروبلاست‌ها متصل شده و باعث افزایش ناگهانی سطح کلسیم درون سلول‌ها می‌شود. این افزایش کلسیم، myCAFs را فعال‌تر کرده و رشد پیش‌سرطانی را تقویت می‌کند. همزمان، این فرآیند رشته‌های عصبی بیشتری را جذب کرده و یک حلقه خودتقویت‌کننده ایجاد می‌کند که توسعه تومور را به جلو می‌راند.

مهار سیگنال‌های عصبی، رشد تومور را کند می‌کند

پژوهشگران همچنین به بررسی تأثیر اختلال در این فعالیت عصبی پرداختند. نیگری توضیح می‌دهد: «در یکی از آزمایش‌ها، ما از یک نوروتوکسین برای غیرفعال کردن سیستم عصبی سمپاتیک استفاده کردیم. نتیجه این کار، کاهش فعال‌سازی فیبروبلاست‌ها و تقریباً ۵۰ درصد کاهش در رشد تومور بود.» این یافته نشان‌دهنده پتانسیل بالای هدف قرار دادن مسیرهای عصبی در درمان سرطان لوزالمعده است.

راهبردهای درمانی جدید و بالقوه

با توجه به اینکه این تعامل حیاتی میان myCAFs و اعصاب در مراحل بسیار اولیه بیماری رخ می‌دهد، هدف قرار دادن آن می‌تواند یک راهبرد درمانی کاملاً جدید ارائه دهد. نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که برخی داروهای موجود، از جمله دوکسازوسین، ممکن است در ترکیب با درمان‌های رایج مانند شیمی‌درمانی یا ایمونوتراپی، در مبارزه با سرطان لوزالمعده مفید واقع شوند.