استلان اسکاشگورد: رابین ویلیامز برای بقا مجبور بود خنده‌دار باشد

رابین ویلیامز: از آرامش خصوصی تا انرژی عمومی

اسکاشگورد در این نشست که در لس‌آنجلس برگزار شد، به تجربه همکاری خود با رابین ویلیامز پرداخت. او اظهار داشت که ویلیامز در خلوت خود، فردی «آرام، مهربان و دوست‌داشتنی» بود. اما به محض اینکه افراد دیگری به او نزدیک می‌شدند، ناگهان وارد حالتی دیگر می‌شد:

برای نجات خودش باید خنده‌دار می‌بود… این چیزی بود که از دوران مدرسه با او مانده بود.

اسکاشگورد توضیح داد که این نیاز به خنده‌دار بودن، یک مکانیسم دفاعی برای ویلیامز بوده است. او نمی‌توانست ایده‌های شوخ‌طبعانه را در ذهن خود نگه دارد و باید بلافاصله آن‌ها را بیان می‌کرد: «وقتی ایده یک شوخی به ذهنش می‌رسید، باید فوراً آن را بیرون می‌ریخت. نمی‌توانست آن را در بدنش نگه دارد.»

تنوع در بازی و چالش برای دیگران

گاس ون‌سنت، کارگردان فیلم، نیز به این نکته اشاره کرد که ویلیامز برای هر صحنه درخواست برداشت‌های متعددی می‌کرد. او گاهی تا ۱۰ برداشت مختلف ارائه می‌داد تا نسخه‌های متنوعی از یک نقش را به نمایش بگذارد: سریع، کند، شاد، غمگین، خنده‌دار یا کاملاً جدی. اسکاشگورد افزود که این تنوع، بازیگران دیگر را نیز مجبور می‌کرد تا خود را با تغییرات لحظه‌ای و غیرقابل پیش‌بینی ویلیامز هماهنگ کنند.

وی همچنین خاطرنشان کرد که تدوینگران فیلم می‌توانستند نقش ویلیامز را به دو شکل کاملاً متفاوت تدوین کنند: «کاملاً فانتزی و کمدی» یا «بسیار افسرده و تاریک». با این حال، تیم سازنده توانست تعادل درستی بین این دو حالت پیدا کند و تصویری جامع از شخصیت او ارائه دهد.

نقش اسکاشگورد و مشاور علمی فیلم

اسکاشگورد در ادامه صحبت‌هایش به نقش خود، پروفسور لامبو، اشاره کرد و گفت که هیچ‌گاه ریاضیات پیشرفته را واقعاً درک نکرده بود و تنها تلاش می‌کرد دیالوگ‌ها را به درستی ادا کند. او از حضور جان مایتون، ریاضی‌دان واقعی که نقش دستیار لامبو را نیز ایفا می‌کرد، به عنوان مشاور علمی فیلم یاد کرد.

نابغه حساس و شکننده

این گفت‌وگو تصویری عمیق و انسانی از رابین ویلیامز ارائه می‌دهد: نابغه‌ای با ذهنی سه‌لایه و سرعتی باورنکردنی، که پشت انرژی بی‌پایان و شوخ‌طبعی‌اش، حساسیت و شکنندگی عمیقی پنهان بود. برای او، شوخی نه تنها یک مهارت، بلکه یک مکانیسم حیاتی برای بقا محسوب می‌شد.