رابرت دووال: نگاهی به زندگی و نقش‌های ماندگار یک اسطوره هالیوود

تولد و آغاز راه

رابرت سلدن دووال در ژانویه ۱۹۳۱ در سن دیگو، کالیفرنیا به دنیا آمد. او خود را «بچه نیروی دریایی» می‌خواند، زیرا پدرش تمام عمر خود را در نیروی دریایی ایالات متحده خدمت کرده بود. پدرش انتظار داشت او نیز به آکادمی نیروی دریایی در آناپولیس، مریلند بپیوندد، اما پسرش پس از فارغ‌التحصیلی از کالج در سال ۱۹۵۳، دو سال در ارتش خدمت کرد.

دووال سپس برای تحصیل بازیگری به نیویورک نقل مکان کرد و برای تأمین معاش خود به عنوان کارمند پست مشغول به کار شد. همکلاسی‌های او در آن زمان شامل داستین هافمن و جین هکمن بودند که هر دو دوستان مادام‌العمر او شدند.

«دوست کسی است که سال‌ها پیش وقتی لگنم شکست، آخرین ۳۰۰ دلار خود را به من پیشنهاد داد. دوست، جین هکمن است.»

دووال فعالیت حرفه‌ای خود را در تئاتر تابستانی Gateway Playhouse در لانگ آیلند آغاز کرد و در نمایش‌هایی از آرتور میلر، تنسی ویلیامز و دیگران به ایفای نقش پرداخت.

نخستین نقش‌های سینمایی و همکاری با بزرگان

بازی او در نمایش تک‌پرده‌ای «The Midnight Caller» اثر هورتون فوت، باعث شد این نمایشنامه‌نویس او را برای نقش «بو رادلی» در نسخه سینمایی «کشتن مرغ مقلد» در سال ۱۹۶۲ توصیه کند. تا آن زمان، دووال در برنامه‌های تلویزیونی مانند «Naked City»، «Alfred Hitchcock Presents» و «Armstrong Circle Theatre» ظاهر شده بود.

«کشتن مرغ مقلد»، که فوت آن را از رمان هارپر لی اقتباس کرده بود، اولین نقش سینمایی این بازیگر بود و به حضور او در فیلم‌هایی مانند «تعقیب»، «بولیت» و «شهامت واقعی» منجر شد.

«مردم باران» که در سال ۱۹۶۹ اکران شد، اولین همکاری او با کارگردان فرانسیس فورد کاپولا بود، که بعدها در دو فیلم اول «پدرخوانده» نیز با او همکاری کرد. دیگر نقش‌های مهم او در این زمان شامل «سرگرد برنز» در «M*A*S*H» رابرت آلتمن و «THX 1138»، قهرمان اصلی اولین فیلم علمی-تخیلی پادآرمان‌شهری جرج لوکاس در سال ۱۹۷۱ بود.

بازی دووال در نقش «تام هاگن»، مشاور زیرک «دون ویتو کورلئونه» پیر با بازی مارلون براندو در «پدرخوانده»، اولین نامزدی جایزه اسکار را در سال ۱۹۷۳ برای او به ارمغان آورد. او این نقش را در «پدرخوانده قسمت دوم» در سال ۱۹۷۴ تکرار کرد.

اوج شهرت و جوایز

در سال ۱۹۷۹، دووال شاید به‌یادماندنی‌ترین بازی خود را در نقش «سرهنگ دوم کیلگور» در حماسه جنگ ویتنام کاپولا، «اینک آخرالزمان» ارائه داد.

«من بوی ناپالم را صبح‌ها دوست دارم.»

این جمله معروف شخصیت او پس از رهبری یک حمله مرگبار هلیکوپتری به یک روستای ویتنامی بود. کار دووال در «اینک آخرالزمان» و «The Great Santini» باعث شد او در سال‌های متوالی نامزد اسکار شود. اولی همچنین برای او جایزه بفتا و اولین از چهار جایزه گلدن گلوب را به ارمغان آورد.

با این حال، این نقش او به عنوان خواننده الکلی «مک اسلج» در «Tender Mercies» بود که سرانجام او را به دریافت جایزه اسکار رساند. او در این رقابت، تمام نامزدهای بریتانیایی دیگر از جمله مایکل کین و آلبرت فینی را شکست داد.

سایر نامزدی‌های اسکار دووال برای بازی‌های او در «The Apostle» در سال ۱۹۹۷، درام حقوقی «A Civil Action» در سال ۱۹۹۸ و «The Judge» در سال ۲۰۱۴ بود.

در «The Apostle»، که او همچنین نویسندگی و کارگردانی آن را بر عهده داشت، این بازیگر نقش یک واعظ انجیلی را بازی کرد که پس از ارتکاب جنایت، زندگی جدیدی را در لوئیزیانا آغاز می‌کند.

زندگی شخصی و علایق

دووال در زندگی واقعی، در دوران کودکی به طور منظم به کلیسا می‌رفت، اما تمایلی به بحث درباره ایمان خود نداشت و تنها فاش کرد که «همیشه مؤمن بوده است». این جمهوری‌خواه سرسخت، در مورد گرایش‌های سیاسی خود کمتر خوددار بود و در مراسم تحلیف رئیس‌جمهور جورج دبلیو بوش در سال ۲۰۰۱ مهمان بود.

دووال اغلب وقتی سوار بر اسب بود، خوشحال‌تر به نظر می‌رسید، چه در مینی‌سریال تحسین‌شده تلویزیونی «Lonesome Dove» و چه در وسترن «Open Range» با بازی کوین کاستنر.

«من فکر می‌کنم وسترن نوعی تعریف‌کننده ماست. انگلیسی‌ها شکسپیر دارند؛ فرانسوی‌ها مولیر؛ روس‌ها چخوف. اما وسترن متعلق به ماست.»

سایر علایق او شامل فوتبال، رقص تانگو و پایتخت آرژانتین، بوئنوس آیرس بود؛ شهری که او ادعا می‌کرد «بیشتر از هر جای دیگری» دوست دارد.

«یک بازیگر جوان یک بار از من پرسید: بین کارها چه کار می‌کنی؟ من گفتم: سرگرمی، سرگرمی و باز هم سرگرمی. این تو را از مواد مخدر دور نگه می‌دارد.»

دووال سه بار ازدواج کرد و طلاق گرفت و همسر چهارم او، بازیگر آرژانتینی، لوسیانا پدرازا، بازمانده اوست. او هیچ فرزندی نداشت و در سال ۲۰۰۳ اظهار داشت که «هرگز میسر نشد.»