رقابت Oasis و Blur در نمایشی جدید جان می‌گیرد؛ بازیگران هم موضع گرفتند

احیای رقابت Oasis و Blur در صحنه تئاتر: بازیگران نیز موضع می گیرند!

رقابت شدید و پرهیاهوی سال ۱۹۹۵ بین دو گروه بزرگ بریت پاپ، Oasis و Blur، اکنون در قالب یک نمایش جدید به نام «نبرد» بازسازی شده است. این نمایش که به تازگی در تئاتر رپ بیرمنگام به روی صحنه رفته، نه تنها داستان آن دوران را روایت می‌کند، بلکه بازیگران آن نیز در پشت صحنه، طرفداری خود را از یکی از این دو گروه اعلام می‌کنند و به نوعی، رقابت قدیمی را دوباره زنده می‌کنند.

بازیگران در نقش نمادهای بریت پاپ

جورج آشر ۲۱ ساله، بیشتر عمر خود را ناخواسته صرف تحقیق برای اولین نقش حرفه ای خود کرده است: لیام گالاگر. او می گوید: «پدرم همیشه به شدت طرفدار Oasis بود، بنابراین من با گوش دادن به موسیقی آنها بزرگ شدم و همیشه از او و شوخ طبعی اش بسیار خوشم می آمد. بازی در نقش او یک رویا است.»

آشر، البته، Oasis را انتخاب می کند. در کنار او، پدی استفورد، که نقش نوئل، برادر بزرگتر لیام را بازی می کند، در حالی که در شخصیت خود فرو رفته، اضافه می کند: «بهترین گروه در جهان، می فهمید چه می گویم؟»

اما این دیدگاه توسط بازیگرانی که نقش رقبای Oasis را در جنگ های بریت پاپ بازی می کنند، به اشتراک گذاشته نمی شود. اسکار لوید اصرار دارد که Blur بهترین است. این بازیگر ۲۷ ساله با موهای بلند و چهره ای شاداب که او را شبیه دیمون آلبارن، خواننده اصلی Blur می کند، می گوید: «ما باید از رنگ های تیممان دفاع کنیم. آنها بارها خود را بازسازی کرده اند. او به وضوح یک نابغه موسیقی است.»

داستان «نبرد» و رقابت دوستانه بازیگران

نمایش «نبرد» داستان رقابت چارت ها را روایت می کند که اوج درگیری های گاه خصمانه بین بزرگترین گروه های بریت پاپ بود و طرفداران را دو دسته کرده و رسانه ها را مجذوب خود ساخته بود. برخلاف نبرد واقعی گروه ها، رقابت بین دو گروه بازیگر کاملاً دوستانه است.

آشر، با اینکه نقش لیام را بازی می کند، اعتراف می کند که به Blur نیز علاقه دارد. او می گوید: «شاید نباید این را بگویم. کمی اشتباه به نظر می رسد، اما بله، من آنها را دوست دارم. آنها به خوبی Oasis نیستند، اما خب، چند آهنگ خوب دارند.»

ریشه های یک رقابت تاریخی

سه دهه پس از اینکه این دو گروه به بزرگترین گروه های بریتانیا تبدیل شدند، علاقه به هر دو هنوز بسیار زیاد است؛ هم در میان طرفداران اصلی آنها و هم نسل جدیدی که با آهنگ هایشان بزرگ شده اند. گروه ها در سال ۱۹۹۵ با روابط دوستانه آغاز کردند، اما با افزایش موفقیت های چشمگیرشان، مقایسه ها و رقابت نیز افزایش یافت.

جان نیون، نویسنده نمایش، می گوید: «تا ژوئیه و اوت، آنها به معنای واقعی کلمه آرزوی مرگ برای یکدیگر داشتند و چاقوها از رو بسته شده بود. بنابراین به عنوان یک درام نویس، فکر می کنید که چگونه در پنج ماه به این نقطه رسیدیم؟»

نیون در سال ۱۹۹۵ برای یک شرکت ضبط کار می کرد و به خوبی می تواند این داستان را روایت کند. او بیشتر به خاطر رمان سال ۲۰۰۸ خود به نام «دوستانت را بکش»، داستانی وحشیانه از سکس، مواد مخدر و خشونت در صنعت موسیقی دهه ۹۰، شناخته شده است.

اوج گیری درگیری ها و نبرد چارت ها

درگیری بین Blur و Oasis زمانی آغاز شد که لیام اظهاراتی در مورد جاستین فریشمن، دوست دختر دیمون و خواننده Elastica، بیان کرد و همچنین زمانی که Blur در یک مهمانی Oasis حاضر شد. نوئل با گفتن اینکه امیدوار است آلبارن و الکس جیمز، بیسیست Blur، «ایدز بگیرند و بمیرند»، جنجال به پا کرد. (او بعداً عذرخواهی کرد.)

زمانی که Oasis تک آهنگ خود «Roll With It» را برای انتشار یک هفته قبل از «Country House» از Blur در اوت برنامه ریزی کرد، Blur نگران بود که از جایگاه شماره یک دور بماند. بنابراین آنها تصمیم گرفتند «Country House» را در همان تاریخ منتشر کنند و یک رقابت رو در رو را رقم زدند.

نبرد چارت ها همچنین به عنوان یک جنگ طبقاتی معرفی شد. مطبوعات آن را به عنوان شمالی های کارگر پر سر و صدا در مقابل جنوبی های طبقه متوسط و هنرمند به تصویر کشیدند. تیتر صفحه اول NME آن را «قهرمانی سنگین وزن بریتانیا» نامید و رسانه های گسترده تر نیز از آن استقبال کردند. گزارش خبری تلویزیون BBC در مورد نبرد چارت ها به عنوان لحظه ای به یاد آورده می شود که فرهنگ موسیقی آلترناتیو واقعاً به جریان اصلی راه یافت.

تفاوت دوران گذشته و حال

نیون به اعضای جوان بازیگران در مورد تاریخچه این رویداد آموزش داده است. او می گوید: «توضیح دادن اینکه چگونه چنین چیزی می توانست بر کل فرهنگ مسلط شود؛ اینکه در هر روزنامه موسیقی، هر روزنامه بزرگ، هر روزنامه زرد، اخبار ساعت ۱۰ شب باشد، برای آنها دشوار است.»

او ادامه می دهد: «اکنون، البته، همه چیز بسیار پراکنده است. ممکن است کسی ۳۰ میلیون دنبال کننده در TikTok داشته باشد و در ومبلی آرنا اجرا کند، اما من هرگز نام او را نشنیده باشم. در حالی که در آن زمان، تنها راه موفقیت از طریق مطبوعات یا تلویزیون یا رادیو بود. بنابراین مردم از شش تا ۶۰ سالگی در مورد مسئله Blur/Oasis آگاه بودند.»

متیو هورن، ستاره سریال Gavin and Stacey، که نقش اندی راس، رئیس شرکت ضبط Blur را بازی می کند، آن روزها را با علاقه به یاد می آورد. او می گوید: «شروع این کار برای من بسیار هیجان انگیز بود. متوجه نشده بودم که چقدر نوستالژیک خواهد بود. من ۱۶ یا ۱۷ ساله بودم و بخشی از آن جنبش، به علاوه سایر گروه ها، واقعاً به من حس تعلق به عنوان یک نوجوان داد و علاقه من به موسیقی را که اکنون دارم، تقویت کرد.»

او تأمل می کند که دوران بریت پاپ «یک جنبش مهم» بود. «و این یک جنبش در موسیقی بریتانیا است که هرگز تکرار نخواهد شد، فقط به دلیل ماهیت چشم انداز صنعت موسیقی. امیدوارم این نمایش این را به خوبی نشان دهد.»

«نبرد» به کارگردانی متیو دانستر، نامزد جایزه های اولیویه و تونی، و همچنین با بازی هریت کینز از Bridgerton در نقش جاستین و لوئیزا لایتون از EastEnders در نقش مگ متیوز، دوست دختر آن زمان نوئل، به روی صحنه می رود.

لایتون می گوید: «ما افرادی را می بینیم که با تی شرت های Blur یا Oasis به تئاتر می آیند. این مردم را به زمان خوبی در زندگی شان باز می گرداند. می توانید این را در چهره هایشان ببینید. و ما واقعاً خوشحالیم که این نمایش مخاطبان جدیدی را جذب می کند، زیرا تئاتر به این نیاز دارد.»

بازگشت به دوران بدون تلفن همراه

بازیگران نقش برادران گالاگر در میان حدود یک میلیون طرفداری بودند که Oasis را در تور موفقیت آمیز اتحاد مجددشان در سال گذشته دیدند. آشر می گوید این بهترین چیز پس از تجربه دوران اوج آنها در دهه ۹۰ بود.

او می گوید: «زمانی بود که سبک باورنکردنی بود، که در این نمایش نشان داده می شود، اما فقط زندگی ای آزاد بدون اینکه همه چیز در تلفن باشد. این چیزی بود که در دیدن Oasis شگفت انگیز بود؛ مثل اینکه به آن زمان منتقل شده اید، و فکر می کنم این نمایش نیز همین کار را برای مردم انجام می دهد.»

تفاوت های بین این دو دوران نیز در حالی که لوید نقش دیمون را بازی می کند، او را تحت تأثیر قرار داده است. او می گوید: «این دیوانه کننده است زیرا ۳۰ سال پیش است، اما [این نمایش] نوعی حس یک اثر دوره ای را دارد. برای ما، بسیار متفاوت به نظر می رسد.»

«ما صحنه های مهمانی زیادی را انجام می دهیم و برای ما بسیار آسان است که فراموش کنیم تفاوت بزرگی در رفتن به یک مهمانی وجود دارد که هیچ کس تلفن ندارد و همه در این فضای مشترک غرق شده اند. شاید لذت گرایی آن زمان کمی متفاوت باشد، جایی که احساس می کنم اکنون همه ما کمی بیشتر در آنچه می گوییم و انجام می دهیم، سانسور شده ایم.»

براندون بندل، که نقش الکس از Blur را بازی می کند، موافق است که ستاره های موسیقی مدرن نیز باید این را احساس کنند. «بله، آنها بیشتر دنبال می شوند، نظارت می شوند. فکر می کنم ستاره های پاپ، ستاره های راک، در گذشته آزادی بیشتری برای رفتار به هر شکلی که می خواستند بدون عواقب داشتند.»

پایان «نبرد»: چه کسی پیروز شد؟

در مورد پایان داستان – اگرچه بر اساس رویدادهای واقعی است، بسیاری از افرادی که نمایش را می بینند نمی دانند چه کسی در نبرد چارت ها پیروز شد.

نیون اخیراً در پادکستی حضور داشت که مجری آن از شنوندگانش پرسید که آیا نتیجه را می دانند. او می گوید: «تعداد بسیار کمی از آنها می دانستند چه کسی برنده شده است، به خصوص نسل جوان تر. فکر می کنم آنها فقط می دانند که این کمی شبیه Bloods و Crips در لس آنجلس است – این یک درگیری تاریخی بین دو طرف است، اما هیچ کس واقعاً نمی داند چگونه شروع شد یا چه کسی برنده شد.»

این نمایش، در واقع، تنها «عمدتاً» بر اساس رویدادهای واقعی معرفی شده و نویسنده و بازیگران به یک «پیچش» در داستان اشاره می کنند.

اسپویلر: در واقعیت، Blur در آن هفته در سال ۱۹۹۵ Oasis را در جایگاه شماره یک شکست داد. اما Oasis بعداً در همان سال با آلبوم «What's The Story) Morning Glory?» بر چارت ها و امواج رادیویی مسلط شد و آن آلبوم بیش از یک سال است که از زمان تب اتحاد مجدد، دوباره در بین ۴۰ آلبوم برتر قرار گرفته است. آنها ممکن است نبرد را باخته باشند، اما Oasis به طور قابل بحثی جنگ را برد.

اما باز هم... Blur عالی بود و هنوز هم عالی است. فقط به روشی متفاوت از همتایان بریت پاپ خود. نیون وقتی از او پرسیده شد که طرف کدام گروه است، می گوید: «من همیشه هر دو گروه را دوست داشتم. نمی دانستم چرا کسی مجبور است یک تیم را انتخاب کند. اما بسیاری از مردم این کار را کردند، خوشبختانه برای نمایش.»

نمایش «نبرد» تا ۷ مارس در بیرمنگام رپ و از ۱۷ تا ۲۱ مارس در خانه اپرای منچستر به روی صحنه خواهد رفت.