خبر کامل
مزارع سنگال، تامین‌کننده اصلی سبزیجات زمستانی بریتانیا
تامین سبزیجات بریتانیا از قلب صحرا: داستان دو مزرعه در سنگال
تصور کنید در زمستان بریتانیا ذرت، لوبیا سبز یا پیازچه مصرف کرده‌اید؛ به احتمال زیاد این محصولات از دو مزرعه در لبه صحرای سنگال، در شمال این کشور آفریقایی، به دست شما رسیده‌اند. این کشور غرب آفریقا در حال تبدیل شدن به یک بازیگر مهم در تامین مواد غذایی بریتانیا است، اما آیا این روند به نفع همه است؟
برداشت در گرمای سوزان: زندگی دیارا و همکارانش
پشت برگ‌های سبز و ساقه‌های بلند، صدای دیارا قبل از دیدن او به گوش می‌رسد. او در حال برداشت ذرت است؛ بلال‌ها آنقدر فراوان و گیاهان آنقدر بلندند که او تقریباً در دریایی از ذرت گم شده است. این کار در شمال سنگال، نزدیک به بیابان، در دمای بالای ۳۵ درجه سانتی‌گراد و بدون بارندگی، بسیار دشوار است.
دیارا و تیمش با سرعت و کلاه آفتابی بر سر، بلال‌ها را از هر گیاه جدا کرده و در سطل‌های نرمی که به پشتشان بسته شده، قرار می‌دهند. در کمتر از یک ساعت، بلال‌ها به سردخانه منتقل شده و تا ۰ درجه سانتی‌گراد خنک می‌شوند. سپس با کامیون به بندری نزدیک داکار، پایتخت، منتقل و بر روی کشتی‌های کانتینری بارگیری می‌شوند. شش روز بعد، این محصولات در سوپرمارکت‌های بریتانیا به فروش می‌رسند.
تولید در دل بیابان: مزارع بریتانیایی در سنگال
دیارا یکی از ۹۰۰۰ کارمند، عمدتاً زن، است که در دو مزرعه تحت مدیریت بریتانیا در منطقه سنت‌لوئیز سنگال کار می‌کند. بین ماه‌های ژانویه و مارس، اگر به قفسه‌های محصولات تازه در بزرگترین خرده‌فروشی‌های مواد غذایی بریتانیا از جمله تسکو، سینزبری، آسدا، آلدی و لیدل نگاه کنید، احتمالاً پیازچه، تربچه، لوبیا سبز، فلفل چیلی، کدو حلوایی و بلال ذرت را با برچسب «تولید سنگال» خواهید دید.
آب و هوای گرم و خاک شنی و خشک، این منطقه را به مکانی نامحتمل برای کشت میوه و سبزیجات تبدیل می‌کند، اما در همینجا، در لبه بیابان، دو شرکت بزرگ تولیدکننده محصولات تازه بریتانیا – G's Fresh و Barfoots – به طور فزاینده‌ای مواد غذایی کشت می‌کنند.
ریشه‌های این مزارع به اوایل دهه ۲۰۰۰ بازمی‌گردد، زمانی که کارآفرین و کشاورز فرانسوی، مایکل لوران، با استفاده از گوگل ارث به دنبال مکان‌های جدید برای تولید غذا بود. او متوجه شد که سنت‌لوئیز از نور خورشید، زمین و نیروی کار فراوان برخوردار است. اگرچه بارندگی کمی دارد، اما رودخانه سنگال به طول ۱۶۰۰ کیلومتر، مرز شمالی آن را با کشور همسایه موریتانی تشکیل می‌دهد و سپس به اقیانوس اطلس می‌ریزد.
بخشی از آب این رودخانه به شبکه‌ای از کانال‌ها هدایت می‌شود. سپس شبکه‌ای از پمپ‌ها و لوله‌ها آب را در کیلومترها زمین خشک توزیع می‌کنند تا مزارعی را آبیاری کنند که به سرسبز شدن بیابان کمک کرده‌اند. لوران می‌گوید: «وقتی شروع کردیم، اینجا هیچ چیز نبود. همه جا بوته‌زار بود.» اکنون این مزارع ۲۰۰۰ هکتار از زمین را پوشش می‌دهند که معادل تقریباً ۳۰۰۰ زمین فوتبال است.
نقش سنگال در تامین غذای بریتانیا
در ۵۰۰ هکتار از این زمین‌ها، شرکت G's Fresh مستقر در کمبریج‌شایر، شعبه سنگالی خود، «مزارع غرب آفریقا» را اداره می‌کند. این شرکت هر هفته در طول زمستان بریتانیا، دو میلیون دسته پیازچه، ۱۰۰ تن لوبیا سبز و ۸۰ تن تربچه تامین می‌کند. حدود ۷۰ درصد این محصولات به سوپرمارکت‌های بریتانیا و مابقی به خرده‌فروشان در آلمان و هلند فروخته می‌شود.
مزرعه بزرگتر یک سرمایه‌گذاری مشترک بین Barfoots مستقر در ساسکس و SCL، شرکت تاسیس شده توسط مایکل لوران است. این مزرعه سالانه ۵۵ میلیون بلال ذرت، فلفل چیلی، کدو حلوایی و لوبیا سبز را به بریتانیا عرضه می‌کند.
سبزیجات برداشت شده از طریق جاده به بندر آب‌های عمیق داکار که پنج ساعت فاصله دارد، منتقل می‌شوند. از آنجا، یک روز در هفته، یک کشتی کانتینری بزرگ سفر ۳۰۰۰ مایلی خود را به پول در دورست آغاز می‌کند.
بریتانیا حدود ۴۰ درصد از مواد غذایی خود را وارد می‌کند، اما برای محصولات تازه در زمستان، نسبت واردات می‌تواند تا ۹۰ درصد نیز برسد. تا همین اواخر، عمده واردات میوه و سبزیجات بریتانیا از جنوب اروپا و کشورهای آمریکای لاتین مانند پرو تامین می‌شد، در حالی که محصولات حمل شده با هواپیما، از جمله لوبیا سبز، از شرق آفریقا می‌آمدند.
دلایل جذابیت سنگال برای تامین غذا
مایک نولز، تحلیلگر متخصص در محصولات تازه، می‌گوید غرب آفریقا مانند یک تازه‌وارد است و چندین عامل این روند را پیش می‌برد. او توضیح می‌دهد: «رقابت برای زمین در اطراف مدیترانه شدیدتر شده، خشکسالی‌ها در اسپانیا مکررتر شده‌اند و حمل و نقل هوایی سبزیجات در بین قاره‌ها از محبوبیت افتاده است.»
همچنین، با خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا (برگزیت) برخی از مزایای واردات غذا از اروپای قاره‌ای از بین رفت و سنگال به طور فزاینده‌ای جذاب‌تر شد.
این کشور از نظر سیاسی و اقتصادی نسبتاً باثبات است. سنگال تنها کشور در غرب آفریقا است که کودتای نظامی یا سرنگونی دولت را تجربه نکرده است. شرکت‌های خارجی اجازه خرید زمین را ندارند، اما می‌توانند از طریق توافق با دولت و جوامع محلی، اجاره‌های بلندمدت را ترتیب دهند. دسترسی به آب نیز تحت مجوز از طریق کمیته‌های مدیریت محلی خریداری می‌شود.
جولیان مارکس، مدیر گروه Barfoots، می‌گوید: «ما به اندازه کافی مطمئن بوده‌ایم که حدود ۷۰ میلیون پوند در عملیات سنگالی خود سرمایه‌گذاری کنیم.» او اضافه می‌کند که تقاضای ثابتی برای گسترش وجود دارد: «مصرف‌کنندگان بریتانیایی انتظار دارند که بتوانند در تمام طول سال انواع محصولات را خریداری کنند.» سنگال به برآورده کردن این تقاضا کمک می‌کند، اما این برای کشور آفریقایی چه سودی دارد؟
مزایا و نگرانی‌ها: اشتغال و محیط زیست
۹۰۰۰ شغل ایجاد شده تاکنون در این دو مزرعه بسیار مهم است. بیکاری در میان جمعیت ۱۸ میلیونی سنگال در طول همه‌گیری افزایش یافت و همچنان بالا است و حدود ۱۹ درصد نوسان دارد که جوانان در مناطق روستایی بیشترین آسیب را دیده‌اند.
الحاج «آردو» سامبا سو، فعال حقوق زمین در سنگال، قبلاً ورود مزارع خارجی را نوعی نئوکولونیالیسم می‌دانست. او که اکنون در سیاست محلی فعالیت می‌کند، نسبت به حضور آنها مثبت‌تر است، «حتی اگر حقوق‌ها چندان زیاد نباشند».
اکثر کارگران شاغل در مزارع حداقل دستمزد کارگران کشاورزی در سنگال را دریافت می‌کنند که حدود ۲۵۰۰ فرانک آفریقای غربی در روز (۴.۵۰ دلار؛ ۳ پوند) است. کارگران برداشت‌کننده مانند دیارا در صورت سرعت بالا و فراتر رفتن از اهداف روزانه، پاداش دریافت می‌کنند.
در حالی که سنگال اخیراً شاهد افزایش حداقل دستمزد بوده است، مایکل لوران اذعان می‌کند که دستمزدها «زیاد نیستند»، اما «سود حاشیه بسیار کم است و ما باید رقابتی باقی بمانیم.» دستمزدهای پایین دلیل دیگری است که مزارع در سنگال می‌توانند شاهد گسترش بیشتری باشند.
درک ویلکینسون، مدیر عامل G's Fresh، می‌گوید: «وقتی ما پیازچه را در بریتانیا کشت می‌کنیم، ۶۰ درصد هزینه، مربوط به نیروی کار است. در سنگال، نیروی کار کمتر از یک سوم را تشکیل می‌دهد.» حتی با در نظر گرفتن هزینه حمل و نقل از غرب آفریقا، ویلکینسون معتقد است که با روندهای فعلی، به زودی از نظر اقتصادی منطقی خواهد بود که تولید بریتانیا را با واردات از سنگال جایگزین کرد، حتی در فصل اوج تابستان بریتانیا. او می‌گوید: «این به عهده مصرف‌کننده خواهد بود که تصمیم بگیرد محصول بریتانیایی بخرد یا وارداتی.»
اما آیا حمل و نقل سبزیجات تا بریتانیا از سنگال کار درستی است؟ تیم لنگ، استاد بازنشسته دانشگاه سیتی که برای اولین بار اصطلاح «مایل‌های غذایی» را ابداع کرد، می‌گوید: «خیر.» در حالی که حمل و نقل مواد غذایی از طریق دریا هزینه زیست‌محیطی کمتری نسبت به حمل و نقل هوایی دارد، حمل و نقل دریایی ۳ درصد از انتشار گازهای گلخانه‌ای جهانی را تشکیل می‌دهد.
لنگ می‌گوید: «ما باید رژیم غذایی خود را تا حد امکان با فصول هماهنگ کنیم و به جای واردات از آفریقا، باید طیف وسیع‌تری از محصولاتی را که می‌توان در بریتانیا کشت کرد، بررسی کنیم.»
درباره هوش‌مصنوعی دست‌اول:
تمامی اخبار دست‌اول توسط دستیار هوش مصنوعی «هوشنگ» پردازش، صحت‌سنجی، خلاصه و بازنویسی شده است. هوشنگ هر روز با داده‌های جدید آموزش داده می‌شود و با نظارت دقیق انسانی و سردبیری دست‌اول در حال بهتر شدن است.
شما می‌توانید از چت‌بات و سایر ابزارهای هوشنگ به صورت رایگان استفاده کنید.
زمان انتشار:
۰۰:۱۶ - ۱۴۰۴/۱۱/۳۰