راه‌آهن چابهار-زاهدان: وعده‌های ناتمام و گره کور توسعه مکران

تاریخچه و وعده‌های ناتمام

پروژه راه‌آهن چابهار-زاهدان، که از سال ۱۳۹۲ وارد فاز اجرایی شد، در دولت دوازدهم با وجود وعده‌های متعدد، به سرانجام نرسید. با روی کار آمدن دولت سیزدهم، امیدها برای تکمیل این طرح ملی زنده شد و وعده اتمام آن تا پایان سال ۱۴۰۳ داده شد. اما با حادثه شهادت رئیس‌جمهور و تغییر دولت، این پروژه مجدداً نیمه‌تمام باقی ماند.

نوشاد به رویکرد دولت جدید اشاره کرد و گفت: «در دولت جدید اعلام شده است که کار تا پایان سال ۱۴۰۴ به اتمام می‌رسد. هرچند پیشرفت پروژه به ۸۸ درصد رسیده و شاهد جهش خوبی بوده‌ایم، اما اکنون که در آستانه سال ۱۴۰۵ قرار داریم، مجدداً سخن از اتصال خط ریلی به میان می‌آید، نه بهره‌برداری کامل!»

شکاف میان وعده و واقعیت

این خبرنگار با انتقاد شدید از فاصله میان وعده‌ها و واقعیت‌های میدانی، تأکید کرد که این شکاف به بی‌اعتمادی عمومی دامن می‌زند. وی تصریح کرد:

«فاصله میان وعده افتتاح تا استفاده واقعی مردم و بازرگانان، باعث بی‌اعتمادی در جامعه می‌شود. تا زمانی که بازرگان نتواند بار خود را جابه‌جا کند و مسافر عملاً سوار قطار نشود، پروژه از نگاه افکار عمومی تمام‌شده تلقی نمی‌شود؛ لذا باید از افتتاح‌های نمایشی به‌طور جدی پرهیز کرد.»

فقدان متولی واحد؛ گره کور توسعه مکران

نوشاد ریشه اصلی طولانی شدن پروژه و تشتت اخبار پیرامون آن را در نبود یک مدیریت یکپارچه و متولی واحد دانست. او اظهار داشت:

• دلیل اصلی زمان‌بر شدن این پروژه، نبودِ یک متولی واحد است.
• طبق قانون مصوب سال ۱۳۹۵، باید «سازمان توسعه مکران» برای پاسخگویی و مدیریت یکپارچه توسعه منطقه تشکیل می‌شد.
• این موضوع تاکنون مسکوت مانده و عدم تشکیل آن به معضلی جدی تبدیل شده است.

وی در پایان هشدار داد که بدون تشکیل این سازمان و تجمیع مدیریت‌ها، پروژه‌های حیاتی منطقه مکران همچنان در پیچ‌وخم بروکراسی و وعده‌های تکراری باقی خواهند ماند و توسعه این منطقه راهبردی با چالش‌های جدی مواجه خواهد بود.