کریستوفر سیمز: برنده نوبل اقتصاد و نظریه‌پرداز پیشگام اقتصاد کلان

زندگی‌نامه و تحصیلات

کریستوفر سیمز، به همراه توماس سارجنت، در سال ۲۰۱۱ برنده جایزه نوبل علوم اقتصادی شد. او مدرک کارشناسی ریاضیات (۱۹۶۳) و دکترای اقتصاد (۱۹۶۸) خود را از دانشگاه هاروارد دریافت کرده است. سیمز سابقه تدریس در دانشگاه‌های هاروارد (۱۹۶۸-۱۹۷۰)، مینه‌سوتا (۱۹۷۰-۱۹۹۰)، ییل (۱۹۹۰-۱۹۹۹) و پرینستون (از ۱۹۹۹ تاکنون) را دارد. همچنین، از سال ۱۹۹۴ به صورت متناوب پژوهشگر میهمان بانک‌های فدرال رزرو آتلانتا، نیویورک و فیلادلفیا بوده است.

علیت پول-درآمد: کدامیک پیشتاز است؟

یکی از نخستین و مشهورترین دستاوردهای سیمز، بررسی علیت میان پول و درآمد بود که مورد استناد کمیته نوبل نیز قرار گرفت. این پرسش که آیا تغییرات در عرضه پول باعث تغییر در درآمد می‌شود (دیدگاه میلتون فریدمن) یا برعکس (دیدگاه کینزی‌ها نظیر جیمز توبین)، از مباحث اصلی اقتصاد کلان بوده است.

فریدمن معتقد بود که عرضه پول پیش از افزایش درآمد بالا می‌رود، در حالی که توبین و دیگران استدلال می‌کردند که مردم در انتظار افزایش درآمد آینده، پول بیشتری نگهداری می‌کنند و علیت در جهت عکس است.

سیمز در سال ۱۹۷۲، با استفاده از آزمون اقتصادسنجی علیت کلایو گرینجر، به این نتیجه رسید که: «فرضیه اینکه علیت به صورت یک‌سویه از پول به درآمد است، با داده‌های آمریکا پس از جنگ سازگار است، در حالی که فرضیه اینکه علیت به صورت یک‌سویه از درآمد به پول است، رد می‌شود.»

تردید در مدل‌های اقتصاد کلان و نقد لوکاس

مقاله تأثیرگذار سیمز با عنوان «اقتصاد کلان و واقعیت»، نقدی بر تفسیر اقتصادسنجی متعارف از مدل‌های کینزی در مقیاس بزرگ و همچنین نقد رابرت لوکاس از این مدل‌ها بود. اقتصادسنج‌های کینزی ادعا می‌کردند که با فرضیات نظری دقیق، همبستگی میان متغیرهای کلان اقتصادی می‌تواند برای اندازه‌گیری شدت پیوندهای ساختاری به کار رود. سیمز این «فرض‌های شناسایی‌کننده» را «باورنکردنی» می‌دانست.

از سوی دیگر، نقد لوکاس بر این مبنا بود که اگر مردم دارای «انتظارات عقلایی» باشند، نادیده گرفتن این انتظارات، ثبات برآوردهای اقتصادسنجی را تضعیف کرده و مدل‌های کلان را برای تحلیل سیاستی بی‌فایده می‌کند. لوکاس استدلال می‌کرد که مردم در شکل‌دهی به انتظارات خود، قواعد سیاست‌گذاران را در نظر می‌گیرند و تغییر قواعد سیاسی، برآوردها را غیرقابل پیش‌بینی می‌کند.

با این حال، سیمز خودِ مدل‌های کلان را رد نکرد و بیان داشت که: «هیچ چشم‌انداز فوری‌ای وجود ندارد که مدل‌های کلان در مقیاس بزرگ از صحنه محو شوند و دلیل خوبی برای این امر وجود دارد: آنها ابزارهای مفیدی در پیش‌بینی و تحلیل سیاستی هستند.» او نقد لوکاس را در مواقع تغییر رژیم‌های سیاستی پذیرفت، اما معتقد بود که این تغییرات نادرند و مدل‌های کلان برای اجرای یک رژیم سیاستی خاص مفیدند.

جایگزین‌های پیشنهادی سیمز: از VAR تا بی‌توجهی عقلایی

سیمز در همان مقاله، جایگزینی برای مدل‌های کلان اقتصادی در مقیاس بزرگ پیشنهاد کرد: خودرگرسیون برداری (VAR). این مدل می‌توانست تعاملات پیچیده میان تعداد زیادی از متغیرها را ثبت کند و در عین حال بر فرضیات نظری بحث‌برانگیز کمتری تکیه داشت. VAR با تحولات بعدی، به ابزاری عمده در تحلیل تجربی اقتصاد کلان تبدیل شد.

یکی دیگر از ایده‌های سیمز، تبیین چسبندگی قیمت‌ها از طریق «بی‌توجهی عقلایی» است. بر اساس این ایده، همان‌گونه که رایانه‌ها اطلاعات را با سرعت نامتناهی دریافت نمی‌کنند، کنشگران اقتصادی نیز توان محدودی برای پردازش اطلاعات دارند. این تأخیر منجر به کندی و تصادفی بودن می‌شود و امکان پیش‌بینی‌های دقیق‌تری را نسبت به مدل‌های متعارف که فرض می‌کنند مردم به شدت از تغییر گریزان‌اند، فراهم می‌کند.

کارهای اخیر سیمز بر نظریه مالی سطح قیمت متمرکز بوده است. این دیدگاه معتقد است که تورم در نهایت توسط مشکلات مالی (نسبت بدهی کلی به توانایی دولت در بازپرداخت آن) تعیین می‌شود، نه ترکیب بدهی دولت میان پایه پول و اوراق قرضه. پیش‌بینی سیمز در سال ۱۹۹۹ مبنی بر «متزلزل» بودن بنیان‌های مالی اتحادیه پولی اروپا و اثرات سرایتی بحران مالی در کشورهای دیگر، با بحران مالی یونان در حدود یک دهه بعد، تأیید شد.