بازگشت ژانر موسیقی «تروت» کره جنوبی با کمک هوش مصنوعی

موسیقی تروت، ژانر سنتی کره‌ای که ریشه‌های عمیقی در فرهنگ و تاریخ این کشور دارد، پس از دهه‌ها افول و کنار گذاشته شدن به عنوان سبکی قدیمی، اکنون با کمک فناوری هوش مصنوعی و شبکه‌های اجتماعی در حال تجربه یک رنسانس غیرمنتظره است. این بازگشت، نه تنها توجه نسل جوان را به خود جلب کرده، بلکه بحث‌های جدیدی را درباره آینده موسیقی و مسائل حق کپی‌رایت در عصر هوش مصنوعی برانگیخته است.

بازگشت «تروت» با چاشنی هوش مصنوعی

پیش از ظهور جهانی کی‌پاپ، «تروت» به عنوان ژانر اصلی موسیقی کره جنوبی شناخته می‌شد. این سبک که نام خود را از ریتم دو ضربی «فاکس‌تروت» آمریکایی گرفته، دهه‌ها محبوبیت داشت و اولین سوپراستارهای موسیقی کشور را معرفی کرد. اما با گذشت زمان و ظهور صداهای جدید و مدرن، به ویژه با اوج‌گیری کی‌پاپ، تروت به تدریج جایگاه خود را از دست داد و در میان نسل جوان به عنوان سبکی قدیمی و حتی «بی‌کلاس» شناخته شد.

اکنون، تروت دوباره به صدر اخبار بازگشته است، این بار به لطف شبکه‌های اجتماعی و هوش مصنوعی. تولیدکنندگان محتوای کره‌ای شروع به استفاده از هوش مصنوعی مولد کرده‌اند تا آهنگ‌های محبوب کی‌پاپ را به قطعاتی با سبک تروت تبدیل کنند. این آهنگ‌ها با تصاویر تولید شده توسط هوش مصنوعی از آیدل‌ها در لباس‌های پر زرق و برق و موهای پف‌دار – ظاهر نمادین خوانندگان کلاسیک تروت – همراه می‌شوند.

این ویدئوها صدها هزار بازدید در پلتفرم‌هایی مانند اینستاگرام، لاین و یوتیوب داشته‌اند. با این حال، منتقدان نگرانی‌هایی را در مورد حق کپی‌رایت مطرح کرده و اصالت این روند را زیر سوال برده‌اند، با این استدلال که این رویکرد فاصله زیادی با جوهر واقعی تروت دارد.

«کی‌پاپ کلاسیک»: ریشه‌ها و ویژگی‌ها

تروت برای اولین بار در دهه ۱۹۳۰، زمانی که کره هنوز تحت استعمار ژاپن بود، ظهور کرد. به گفته Jung Minjae، منتقد موسیقی، این سبک از سنت‌های فولکلور کره توسعه یافت، در حالی که از «انکا»ی ژاپنی و سبک‌های غربی مانند جاز نیز تأثیر پذیرفت.

آهنگ‌های تروت اغلب «هان» را بیان می‌کنند – احساس عمیق غم، نارضایتی و دلتنگی که از تاریخ سلطه خارجی کره شکل گرفته و یکی از پایدارترین مضامین در فرهنگ کره است. اشعار آهنگ‌های تروت معمولاً حول محور عشق و جدایی، یا آرزوی یک خانه گرم و آشنا می‌چرخند.

به عنوان مثال، در اثر کلاسیک «غم یک مسافر» اثر Baek Nyeonseol در سال ۱۹۴۰، اشعار به این صورت ترجمه می‌شوند: «نیمه عمر گذشته است، بیش از ۱۰ سال، پابرهنه در سرزمینی بیگانه راه رفته‌ام؛ غم در عمق قلب این مرد جای گرفته است؛ وقتی گرگ و میش فرا می‌رسد، دلم برای زادگاهم تنگ می‌شود؛ با اشک به دنبال رویاها می‌گردم، آن را جستجو می‌کنیم.»

از نظر موسیقایی، تروت با استفاده مکرر از گام‌های مینور و یک سبک آوازی متمایز که با ویبراتوهای سنگین و «کئوکگی» (تکنیکی که نت‌ها را برای افزایش بیان احساسی خم می‌کند) مشخص می‌شود، تعریف می‌شود. این ژانر همچنین برخی از اولین سوپراستارهای موسیقی کشور را معرفی کرد. Nam Jin و Na Hoon-A، که به طور گسترده اولین «آیدل‌های» پاپ کره جنوبی محسوب می‌شوند، تروت را در دوران رقابت شدید خود از اواخر دهه ۱۹۶۰ تا اواسط دهه ۱۹۷۰ به اوج‌های جدیدی رساندند. آنها پایگاه‌های هواداری مشابهی داشتند که اعضای آنها رقابت صحنه‌ای هنرمندان مورد علاقه خود را به زندگی واقعی می‌کشاندند و اغلب به یکدیگر حمله و توهین می‌کردند.

احیای دوباره: نسل جدید و چالش‌ها

با وجود اینکه روزهای اوج تروت به پایان رسیده بود و بسیاری از جوانان این ژانر را قدیمی و از مد افتاده می‌دانستند، در سال‌های اخیر شاهد نوعی احیا بوده است که توسط نسل جدیدی از هنرمندان رهبری می‌شود. در مرکز این رستاخیز، برنامه‌های استعدادیابی تروت به سبک تلویزیون واقعیت قرار دارند که در آن ده‌ها هزار خواننده مشتاق برای رسیدن به شهرت رقابت می‌کنند.

موفق‌ترین این خوانندگان، «لیم یونگ وونگ» ۳۴ ساله است که در سال ۲۰۲۰، ۱۷۰۰۰ شرکت‌کننده را شکست داد تا برنده یک مسابقه تلویزیونی تروت شود. از آن زمان، لیم به یک نام آشنا تبدیل شده است. در سال ۲۰۲۴، او کنسرت‌های انفرادی در استادیوم جام جهانی سئول برگزار کرد و به بخشی از فهرست نخبگان هنرمندان کره جنوبی، از جمله «سای» (خواننده گانگنام استایل) و گروه‌های بزرگ کی‌پاپ مانند «بیگ بنگ» و «سونتین»، پیوست که در آنجا اجرا کرده‌اند.

با این حال، با وجود امتیازات بالای این برنامه‌های استعدادیابی، برخی منتقدان این سوال را مطرح می‌کنند که آیا نوجوانان و جوانان می‌توانند به ژانری که از نظر احساسی بسیار سنگین است، عدالت را ادا کنند. این امر باعث ایجاد عدم تطابق بین آنچه بازار تولید می‌کند و جایی که تقاضا وجود دارد – در میان شنوندگان مسن‌تر با قدرت خرید بیشتر در جامعه‌ای رو به پیری – شده است.

و تعداد کمی خوشبین هستند که این استعدادهای جوان بتوانند تروت را به جریان اصلی گسترده‌تر ارتقا دهند. «جونگ مینجه» می‌گوید: «اگرچه در حال حاضر بسیاری از خوانندگان جوان با استعداد تروت وجود دارند، اما آهنگ‌های مگا هیتی مانند «اوه مای!» و «باتری عشق» در دهه ۲۰۰۰ وجود ندارند.» این دو آهنگ اوج محبوبیت تروت را نشان دادند. هر دو توسط هنرمندان زن جوان خوانده شده‌اند که تصویری بالغ‌تر از آیدل‌های معمولی کی‌پاپ ارائه می‌دادند. این قطعات سریع و پرانرژی هستند، با رقص‌های تکراری که مخاطبان به راحتی می‌توانند دنبال کنند.

نسل «لیم یونگ وونگ» با این حال، صدای تروت را مدرن کرده است. او اغلب عناصر بالاد و پاپ-راک را در موسیقی خود گنجانده و آنها را با سبکی آوازی نرم‌تر و معاصرتر ارائه می‌دهد. در حالی که او به موفقیت چشمگیری دست یافته است، بسیاری از همتایانش برای گسترش جذابیت خود با مشکل مواجه شده‌اند.

جمعیت‌شناسی طرفداران وفادار تروت، عامل این تغییر سبکی است. «جونگ» توضیح می‌دهد: «با کاهش تدریجی مخاطبان مسن‌تر که به طور سنتی تروت مصرف می‌کنند، این هنرمندان باید با شنوندگان جوان‌تر و میانسال ارتباط برقرار کنند.» اما حتی این نیز ممکن است برای تضمین آینده این ژانر کافی نباشد. جونگ می‌افزاید: «وقتی طرفداران مسن‌تر آن از بین بروند، بخش زیادی از محبوبیت باقی‌مانده آن نیز ممکن است از بین برود.» او معتقد است که تروت احتمالاً «کی‌پاپ کلاسیک» باقی خواهد ماند – محترم، اما با دسترسی محدود.

هوش مصنوعی: فرصت یا تهدید؟

اکنون تولیدکنندگان محتوا از نسل هوش مصنوعی وارد میدان شده‌اند. با کمک ابزارهای مولد هوش مصنوعی، تروت با چاشنی کی‌پاپ به مخاطبان جوان‌تری می‌رسد که آن را تغییری تازه از صداهای صیقلی کی‌پاپ که با آن بزرگ شده‌اند، می‌دانند. یک کاربر اینستاگرام در زیر یک بازسازی وایرال تروت از آهنگ هیپ‌هاپ «Mommae» از «Jay Park» کامنت گذاشت: «مادرهای ما برای این دیوانه می‌شدند.»

برخی از این بازسازی‌ها توسط خود طرفداران کی‌پاپ ایجاد می‌شوند. «کیم جی-هون»، کارمند ۲۹ ساله، یک کانال یوتیوب و یک حساب اینستاگرام را اداره می‌کند که کلیپ‌های تروت تولید شده توسط هوش مصنوعی را منتشر می‌کند. او می‌گوید تولید این ویدئوها را آغاز کرد زیرا «می‌خواست روی برخی از جواهرات پنهان در کی‌پاپ نور بتاباند.»

با این حال، این روند خطرات قانونی را به همراه دارد. مالکیت حق کپی‌رایت موسیقی و تصاویر تولید شده توسط هوش مصنوعی همچنان یک مسئله حقوقی در حال توسعه است. کیم، که می‌گوید حساب‌های خود را کسب درآمد نمی‌کند، این بحث را به رسمیت می‌شناسد و می‌گوید در صورت لزوم مایل است ویدئوها را حذف کند.

بسیاری از کارشناسان بر این باورند که روند تروت هوش مصنوعی ممکن است به زودی به پایان برسد. «جونگ» استدلال می‌کند که این پدیده بیشتر ناشی از کنجکاوی در مورد هوش مصنوعی است تا قدردانی واقعی از خود این ژانر. او می‌گوید: «مردم از طریق این روند واقعاً از تروت به عنوان یک ژانر لذت نمی‌برند. بلکه آنها فقط در حال آزمایش و سرگرمی با فناوری پیشرفته هستند.»

اما برای برخی از سازندگان، این تجربه باعث ارزیابی مجدد شده است. یوتیوبر «Ppong Me the Money»، که در صنعت موسیقی کار می‌کند و به این روند پیوسته است، می‌گوید تولید این ویدئوها برداشت او را از تروت تغییر داد، که زمانی آن را بی‌کلاس و قدیمی می‌دانست. او از آن زمان تمام کلیپ‌های هوش مصنوعی خود را به دلیل مسائل حق کپی‌رایت حذف کرده است.

او می‌گوید: «تروت فقط موسیقی بی‌مزه یا قدیمی نیست. اشعار و ملودی‌های آن عمیقاً با تجربه کره‌ای گره خورده است و مسلماً تنها ژانر مدرنی است که از آشفتگی‌های قرن بیستم جان سالم به در برده است.»