ویلی کولون، پیشگام موسیقی سالسا و نوازنده ترومبون، در ۷۵ سالگی درگذشت

درگذشت آرام در کنار خانواده

خانواده این خواننده و ترانه‌سرای نامزد گرمی، در بیانیه‌ای در شبکه‌های اجتماعی اعلام کردند که او صبح شنبه «در آرامش و در کنار خانواده دوست‌داشتنی‌اش درگذشت». علت دقیق مرگ وی اعلام نشده است.

«در حالی که ما از نبود او سوگواریم، از هدیه جاودانه موسیقی‌اش و خاطرات گرامی که خلق کرد و برای همیشه زنده خواهند ماند، شادمانیم.»

این موسیقیدان پورتوریکویی که به زبان اسپانیایی می‌خواند و نزدیک به ۶۰ سال فعالیت هنری داشت، توسط مجله بیلبورد به عنوان یکی از تأثیرگذارترین هنرمندان لاتین تمام دوران معرفی شده بود.

معماری صدای نیویورک و پل ارتباطی فرهنگ‌ها

پترو کارلوس، مدیر باسابقه ویلی کولون، در بیانیه‌ای در شبکه‌های اجتماعی از او با عنوان «معمار صدای نیویورک» یاد کرد و گفت:

«امروز، ما یک معمار صدای نیویورک را از دست دادیم، یک نوازنده ترومبون که فلزات را پرچم خود کرد و فصول ابدی در تاریخ موسیقی نوشت. از 'El Malo' تا سرودهایی که نسل‌ها را تعریف کردند، کار او فقط موسیقی نبود، بلکه هویت، محله، آگاهی و مقاومت بود.»

کولون که همچنین تنظیم‌کننده و تهیه‌کننده بود، به گفته وب‌سایت فیلارمونیک لس‌آنجلس، «تضادهای فرهنگی پورتوریکویی‌ها با وطنشان و ایالات متحده» را بررسی می‌کرد و از آهنگ‌هایش برای «به تصویر کشیدن و بررسی مشکلات زندگی در آمریکا به عنوان یک پورتوریکویی و همچنین برای اشاره به سهم فرهنگی پورتوریکویی‌ها» استفاده می‌کرد.

ریشه‌ها و آغاز مسیر هنری

ویلیام آنتونی کولون رومن در ۲۸ آوریل ۱۹۵۰ در جنوب برانکس نیویورک از پدر و مادری پورتوریکویی متولد شد. مادربزرگش، آنتونیا، به او اسپانیایی آموخت و عناصر برجسته فرهنگ پورتوریکو را به او یادآوری می‌کرد.

او در محیطی رشد کرد که مهاجرت لاتین، زندگی خیابانی و موسیقی کارائیب در آن نقش داشت و صدای سالسا در دهه ۱۹۶۰ در نیویورک ظهور کرد. سالسا ترکیبی از جاز، مامبو، موسیقی جیبارا و چاچاچا بود.

کولون در ۱۲ سالگی با نواختن ترومپت کار موسیقی خود را آغاز کرد، اما بعدها به ترومبون نمادین خود روی آورد و در خیابان‌های محله می‌نواخت.

آلبوم‌های ماندگار و همکاری‌های بزرگ

در سال ۱۹۶۷، در ۱۶ سالگی، اولین آلبوم خود، «El Malo»، را با هکتور لاووه ضبط کرد و یک دوتایی سالسای بی‌نظیر برای شرکت ضبط فانیا تشکیل داد که آهنگ‌های معروفی چون «Calle Luna, calle Sol»، «Abuelita»، «Ah, ah, oh, no»، «Ghana'e»، «El día de mi suerte»، «La murga» و «Juana Peña» را محبوب کرد.

در سال ۱۹۷۲، آلبوم «El Malo» را منتشر کرد که یکی از اولین آلبوم‌هایی بود که «صدای نیویورک» را به نمایش گذاشت و در دهه ۱۹۷۰ علاقه جدیدی به موسیقی لاتین ایجاد کرد.

او همچنین با هنرمندانی چون روبن بلیدز، سلیا کروز و اسماعیل میراندا همکاری کرد و به عنوان هنرمند انفرادی، به دنبال ترکیب‌های موسیقیایی جدیدی مانند «El Gran Varón»، «Oh, Qué Será» و «Amor Verdadero» بود.

در طول فعالیت هنری خود، بیش از ۴۰ اثر، ۳۰ میلیون نسخه فروش، ۱۵ گلد رکورد، ۵ پلاتینیوم رکورد و ۱۰ نامزدی گرمی را به دست آورد.

یکی از مهم‌ترین همکاری‌های او با روبن بلیدز، خواننده و ترانه‌سرای پانامایی، بود که در سال ۱۹۷۵ آلبوم «Metiendo Mano!» را منتشر کردند. آلبوم «Siembra» نیز با بیش از ۳ میلیون نسخه فروش در سراسر جهان، یکی از پرفروش‌ترین و تأثیرگذارترین آلبوم‌های این ژانر شد.

فعالیت‌های اجتماعی و میراث جاودان

آکادمی ضبط لاتین، سازمان حرفه‌ای برگزارکننده جوایز گرمی لاتین، در شبکه‌های اجتماعی از کولون به عنوان مردی تجلیل کرد که میراثش «سالسا را با تبدیل آن به یک پدیده جهانی متحول کرد، صدایی و زیبایی‌شناسی را ایجاد کرد که یک دوران را تعریف کرد و الهام‌بخش نسل‌ها از هنرمندان شد.»

کولون در سال ۲۰۰۴ جایزه «Musical Excellence Award» گرمی لاتین را که یک افتخار یک عمر دستاورد است، دریافت کرد.

او همچنین به عنوان یک فعال اجتماعی برجسته شناخته می‌شد که از کمیسیون لاتین در مورد ایدز و بنیاد مهاجران سازمان ملل حمایت می‌کرد و عضو هیئت مدیره مؤسسه کنگره هیپسانیک کاکوس بود.

در سال ۲۰۱۴، از آکادمی پلیس در نیویورک فارغ‌التحصیل شد و به عنوان معاون کلانتر در اداره امنیت عمومی سوگند یاد کرد.

کولون همسرش، جولیا کریگ، که در سال ۱۹۹۱ با او ازدواج کرده بود، و فرزندانش را به یادگار گذاشته است.