بحران در پرسپولیس: تحلیل پنج شکست پیاپی و چالش‌های اوسمار

از معمار تحول تا متهم ردیف اول: سردرگمی اوسمار

اوسمار، مربی‌ای که تیم را متحول کرد و ساختار آن را سروسامان بخشید، اکنون در کانون بحران قرار گرفته است. پس از شکست مقابل ملوان، انتظار می‌رفت پرسپولیس واکنشی حساب‌شده نشان دهد، اما آنچه دیده شد، مجموعه‌ای از جابه‌جایی‌های ناگهانی، تغییر پست‌های غیرضروری و تصمیم‌هایی بود که بیشتر شبیه آزمون و خطا به نظر می‌رسید تا نقشه‌ای دقیق برای خروج از بحران.

وقتی بهترین مهره تیم تغییر پست می‌دهد و ترکیب در هر بازی چهره‌ای تازه و بی‌ثبات پیدا می‌کند، یعنی سرمربی هنوز به نسخه نهایی نرسیده است. تجربه سرمربیگری اوسمار نسبت به سال‌های دستیاری‌اش کمتر است و نیم‌فصل دوم نشان داد در بزنگاه‌های سخت هنوز به آن پختگی نهایی نرسیده است.

خلأیی به نام خلاقیت: وابستگی به یک مهره کلیدی

پرسپولیس امروز یک مشکل ساختاری دارد که نمی‌توان آن را پشت شایعه و حاشیه پنهان کرد: نبود یک هافبک خلاق دوم. تیم به‌شدت به سروش رفیعی وابسته است؛ بازیکنی که وقتی در زمین است، ریتم بازی شکل می‌گیرد و وقتی تعویض می‌شود، جریان مالکیت فرو می‌ریزد. این نقص باید در نیم‌فصل اول ترمیم می‌شد، اما نشد. نتیجه‌اش را در بازی‌هایی مثل فولاد، ملوان و خیبر دیدیم؛ جایی که با خروج یک نفر، میانه میدان به حریف واگذار شد. تیمی که می‌خواهد قهرمان شود، نباید به یک کلید وابسته باشد.

در کنار این ضعف تاکتیکی، برخی بازیکنان نیز هنوز به سطح مطلوب بازنگشته‌اند. بازگشت از مصدومیت‌های سنگین زمان می‌برد و افت فنی را می‌توان دید، اما نباید آن را با خیانت اشتباه گرفت. بحران فنی را باید فنی حل کرد، نه با برچسب زدن.

شایعه، دشمن پنهان: دخالت‌های بیرونی

وقتی تیمی می‌بازد، بازار شایعه داغ می‌شود. حرف از کم‌کاری، دودستگی و پروژه برکناری بالا می‌گیرد، اما آنچه در زمین دیده می‌شود بیشتر از هر چیز، سردرگمی تاکتیکی است نه توطئه درون‌تیمی.

فصل قبل، برخی افراد حاضر در تیم تلاش می‌کردند ناکامی پرسپولیس را به دخالت‌های بیرونی نسبت دهند؛ به هوادار متمول که گفته می‌شد چون با فلان بازیکن رابطه خوبی دارد، دیگران را قربانی او می‌کند. اما تحولات زیادی رخ داد. مدیریت تغییر کرد و همان هوادار خاص برای آنکه بیشتر برچسب نخورد، کاملاً کنار کشید. حتی به‌دلیل صحبت‌های یکی از اعضای سابق کادر فنی، تصمیم گرفت پاداش هم ندهد تا بعدها ناکامی احتمالی تیم به نام او نوشته نشود.

تقویت یا سقوط؟ نقش مدیریت باشگاه

پرسپولیس اگر همان ترکیب نیم‌فصل اول را ادامه می‌داد، شاید امروز این‌قدر آشفته به نظر نمی‌رسید. تغییر برای تغییر، نسخه درمان نیست. مربی باید بداند چه زمانی دست به ترکیب اصلی بزند و چه زمانی به همان ستون‌های اصلی اعتماد کند.

از سوی دیگر، مدیریت باشگاه نیز باید تکلیف را روشن کند. اگر قرار است اختیار با سرمربی باشد، باید کامل باشد. نمی‌شود مسئولیت نتیجه را از مربی خواست اما فهرست مازاد او را با فشار بیرونی تغییر داد. تجربه فصل گذشته نشان داد دخالت‌های بیرونی چگونه هزینه می‌سازد. فصل قبل، با فشار مجازی، باشگاه مجبور به تمدید قرارداد بازیکنی با بالاترین قیمت شد که در لیست مازاد کارتال حضور داشت.