افزایش ۱۴ درصدی محکومیت کیفری پس از تشخیص سرطان: مطالعه‌ای در دانمارک

تحقیقی بی‌سابقه در دانمارک: سرطان و جرم

پژوهشگران دانمارکی با تجمیع داده‌های چندین پایگاه ملی، از جمله اطلاعات جمعیت‌شناسی، اشتغال، تحصیلات، درآمد، ثروت، سلامت و سوابق کیفری، به بررسی رابطه پیچیده میان سرطان و جرم پرداختند. این مطالعه گسترده، رفتار ۳۶۸ هزار و ۳۱۷ فرد مبتلا به سرطان را که بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۸ تشخیص داده شده بودند، با گروه کنترلی متشکل از افراد بدون سرطان مقایسه کرد.

تغییرات در الگوی جرم پس از تشخیص

سال اول: کاهش جرم به دلیل درمان

نتایج اولیه مطالعه نشان می‌دهد که در سال اول پس از تشخیص سرطان، نرخ ارتکاب جرم در واقع کاهش می‌یابد. این پدیده عمدتاً به دلیل درمان‌های سنگین نظیر شیمی‌درمانی و پرتودرمانی است که بیماران را برای مدت طولانی در بیمارستان‌ها و مراکز درمانی مشغول نگه می‌دارد. فشار جسمی ناشی از درمان و نیاز به حضور مداوم در مراکز درمانی، فرصت و توانایی ارتکاب جرم را به شدت کاهش می‌دهد.

افزایش ۱۴ درصدی محکومیت کیفری پس از دو سال

اما این روند پس از دو سال به کلی تغییر می‌کند. احتمال محکومیت کیفری بیماران از سطح پیش از سرطان فراتر رفته و از نظر آماری به طور معناداری افزایش می‌یابد. این افزایش تا پنج سال پس از تشخیص ادامه یافته و سپس برای حدود پنج سال دیگر در سطح بالا تثبیت می‌شود. در مجموع، تشخیص سرطان با افزایش ۱۴ درصدی در احتمال محکومیت کیفری همراه است.

نوع جرایم و پیامدهای آن

بیشتر محکومیت‌های ثبت شده در این مطالعه به جرایم خرد مانند دزدی از فروشگاه و نگهداری مواد مخدر مربوط می‌شود. این الگو نشان می‌دهد که بیماران سرطانی معمولاً به سمت جرایم خشن، سازمان‌یافته یا پیچیده سوق پیدا نمی‌کنند. با این حال، حتی این تخلفات نیز می‌تواند پیامدهای جدی برای خود بیمار، خانواده و قربانیان داشته باشد و سابقه کیفری می‌تواند به شدت بر اشتغال و وضعیت اجتماعی آن‌ها تأثیر بگذارد.

عوامل مؤثر: اقتصادی و روانی

پژوهشگران برای تبیین این رابطه، چندین سازوکار احتمالی را مورد بررسی قرار دادند:

• فشارهای اقتصادی: اگرچه همه افراد در این مطالعه تحت پوشش بیمه سلامت عمومی دانمارک بودند و هزینه‌های مستقیم درمان عامل اصلی فشار مالی نبود، اما تشخیص سرطان به کاهش اشتغال و درآمد منجر شد. احتمال اشتغال بیماران در سال تشخیص حدود ۱.۵ درصد کاهش یافت و افراد شاغل نیز ساعات کار و درآمد کمتری ثبت کردند. مطالعه نشان می‌دهد که افرادی با شدیدترین افت درآمد، قوی‌ترین رابطه بین سرطان و جرم را نیز نشان می‌دهند که تأکیدی بر نقش فشار اقتصادی در افزایش جرایم مالی است.
• عوامل روانی و رفتاری: علاوه بر جرایم مالی، مطالعه افزایش قابل توجهی در جرایم غیرمالی مانند خشونت را نیز نشان می‌دهد. این یافته حاکی از آن است که عوامل روانی و رفتاری، مانند اضطراب، افسردگی، احساس بی‌عدالتی، یا کاهش امید به آینده، نقش مهمی ایفا می‌کنند. این عوامل می‌توانند بازدارندگی پیامدهای بلندمدت مانند زندان را تضعیف کرده و افراد را به سمت رفتارهای پرخطر سوق دهند.