نجات کاکاپو، تنها طوطی بدون پرواز جهان، از خطر انقراض

کاکاپو، تنها گونه طوطی بدون پرواز در جهان که زمانی در آستانه انقراض طبیعی تصور می‌شد، اکنون به لطف تلاش‌های بی‌سابقه حفاظت از محیط زیست، مسیر بقا را در پیش گرفته است. این پرنده شب‌زی و خجالتی که بومی نیوزیلند است، با ویژگی‌های منحصر به فرد خود مانند وزن بالا، حرکت کند و بوی خاص، همواره طعمه‌ای آسان برای شکارچیان بوده و رویکردی آرام در تولیدمثل دارد.

بازگشت از آستانه انقراض

جمعیت این گونه نادر طی سه دهه گذشته از ۵۰ به بیش از ۲۰۰ پرنده افزایش یافته است. امسال، با محصول فراوان توت‌های مورد علاقه این طوطی، که شور و اشتیاق نادری برای جفت‌گیری ایجاد کرده، کارشناسان امیدوارند در ماه فوریه تعداد بی‌سابقه‌ای جوجه کاکاپو متولد شود. این اتفاق می‌تواند کاکاپو را یک گام دیگر به بقا نزدیک‌تر کرده و پیش‌بینی‌های گذشته مبنی بر انقراض حتمی آن را باطل کند.

کاکاپوها در سه جزیره کوچک و دورافتاده در سواحل جنوبی نیوزیلند زندگی می‌کنند و مشاهده آن‌ها در طبیعت بسیار دشوار است. در فصل جفت‌گیری اخیر، یکی از این پرندگان از طریق یک ویدیوی زنده اینترنتی در آشیانه زیرزمینی خود به شهرت رسید، جایی که جوجه او روز سه‌شنبه از تخم بیرون آمد.

ویژگی‌های منحصر به فرد کاکاپو

کاکاپو موجودی باشکوه است که می‌تواند بین ۶۰ تا ۸۰ سال عمر کند، اما ظاهری بی‌شک عجیب دارد. این پرندگان می‌توانند بیش از ۳ کیلوگرم وزن داشته باشند. صورت آن‌ها شبیه جغد است، دارای سبیل و پرهای سبز، زرد و مشکی هستند. همین زیستگاه خاص، بقا و زندگی آن‌ها را پیچیده کرده است.

کاکاپو بوی بسیار قوی و مشخصی دارد که ترکیبی از مشک و میوه است. این عطر قوی زمانی که انسان‌ها صدها سال پیش به نیوزیلند رسیدند، خبر بدی برای طوطی‌ها بود. ورود شکارچیانی مانند موش، سگ و گربه، همراه با شکار توسط انسان و تخریب زیستگاه‌های جنگلی بومی، گونه‌های پرندگان بدون پرواز این کشور را تا مرز انقراض کامل سوق داد.

تلاش‌های حفاظتی و چالش‌های تولیدمثل

تا سال ۱۹۷۴، هیچ کاکاپویی شناخته‌شده‌ای وجود نداشت. با این حال، کارشناسان حفاظت همچنان به جستجو ادامه دادند و در اواخر دهه ۱۹۷۰، جمعیت جدیدی از این پرندگان کشف شد.

یکی از دلایل رشد کند جمعیت کاکاپو، رفتار عجیب تولیدمثل آن‌هاست. سال‌ها یا حتی دهه‌ها ممکن است بین هر بار موفقیت در تخم‌گذاری سپری شود و فصل جفت‌گیری تنها هر دو تا چهار سال یک‌بار رخ می‌دهد. برای بقای جوجه‌ها، منبع غذایی بزرگی لازم است، اما دقیقاً مشخص نیست که چگونه پرندگان بالغ از محصول فراوان مطلع می‌شوند.