رئیس سابق بوکا جونیورز: رابطه‌ام با مارادونا همزیستیِ آسیب‌زا بود

دشواری‌های مدیریت یک اسطوره

ماکری با اشاره به آغاز دوران ریاستش در بوکا، که همزمان با حضور مارادونا بود، اظهار داشت: «وقتی رئیس بوکا شدم، او آن‌جا بود. واقعاً سخت و طاقت‌فرسا بود. یک رنج دائمی.» این جمله خلاصه‌ای است از سال‌هایی که او تلاش می‌کرد تا نظم و انضباط را در کنار نبوغ بی‌حدوحصر مارادونا حفظ کند.

برای روشن‌تر شدن وضعیت شخصی مارادونا در آن مقطع، ماکری به یک واقعه عجیب اشاره می‌کند: «او پنج ضربه پنالتی پیاپی را خراب کرد، پنج تا! اگر صد پوند در بورس لندن شرط می‌بستم که پنج پنالتی را از دست می‌دهد، احتمالاً صد میلیون پوند می‌بردم، چون شانس آن میلیون‌ها به یک بود. روشن است؛ او از نظر شخصی و به‌خاطر وابستگی‌هایش آن‌قدر حال بدی داشت که حتی نمی‌توانست یک پنالتی را گل کند.» این مثال به خوبی نشان‌دهنده عمق مشکلات شخصی مارادونا در آن زمان است.

سخت‌ترین تصمیم: رد درخواست سرمربیگری مارادونا

یکی از دشوارترین لحظات دوران ریاست ماکری، زمانی رقم خورد که او مجبور شد درخواست مارادونا برای هدایت فنی تیم را پس از جدایی ویرا رد کند. ماکری با لحنی تأمل‌برانگیز اعتراف کرد: «اینجاست که واقعاً روزگار سختی را می‌گذرانی، چون باید به او نه بگویی وقتی می‌خواهد سرمربی بوکا شود. این اتفاق واقعاً بسیار آسیب‌زا بود. سخت‌ترین تصمیم دوران ریاستم.»

ماکری توضیح می‌دهد که هرگز از مارادونا خشمگین نشد، زیرا درک می‌کرد که «در سراسر جهان مثل یک خدا با او رفتار می‌شد». او در ادامه، گفت‌وگویی را نقل می‌کند که به خوبی تصویر ذهنی مارادونا از خودش را بازتاب می‌دهد: «در بحث‌ها به من می‌گفت: 'چیزی که تو نمی‌فهمی این است که من بین خدا و انسان‌ها قرار دارم.' اما دلیلش این بود که همه با او همین‌طور رفتار می‌کردند؛ پادشاهان، رؤسای‌جمهور و حتی پاپ.»

باشگاه، فراتر از هر شخصیتی

علی‌رغم تمام دشواری‌ها و چالش‌ها، ماکری اذعان داشت که مارادونا همواره بت و قهرمان او باقی مانده است: «عاشقش بودم. روبه‌رویش با چهره‌ای جدی می‌ایستادم، اما درونم می‌خواستم بغلش کنم، می‌خواستم عکس‌های بیشتری بگیرم، اما مجبور بودم نقش خودم را بازی کنم، چون می‌خواستم قوانین رعایت شود.» این موضع قاطعانه ماکری، هرچند منجر به نوعی «تنبیه» از سوی مارادونا شد، اما باور او را تقویت کرد که «باید کار درست را انجام داد، نه کاری که صرفاً راحت‌تر است.»

تصمیم نهایی برای عدم انتصاب مارادونا به عنوان سرمربی، پس از آن گرفته شد که مارادونا نامزدی خود را از طریق رسانه‌ها اعلام کرد، در حالی که باشگاه در حال بررسی گزینه‌هایی چون کارلوس بیانکی یا بریندیسی بود. ماکری در این باره روایت می‌کند: «یک روز بیدار شدم، ویرا رفته بود و ما داشتیم بررسی می‌کردیم که بیانکی بیاید یا بریندیسی. ناگهان خبر را دیدم. به باشگاه رسیدم و همه می‌گفتند: 'باید او را بگذاریم، وگرنه ما را می‌کشند.'»

با این حال، ماکری با قاطعیت بر موضع خود ایستاد و استدلال کرد که باشگاه فراتر از هر شخصیتی است و انضباط اهمیت حیاتی دارد: «چطور می‌توانیم چنین کاری بکنیم وقتی این بیچاره حتی نمی‌تواند تضمین کند فردا کجا از خواب بیدار می‌شود؟»

او تصمیم نهایی خود را این‌گونه جمع‌بندی کرد: «ممکن است مرا بکشند، اما کاری را انجام می‌دهم که درست است؛ مربی‌ای می‌گذارم که در حد این چالش باشد و همان را به دیه‌گو می‌گویم: این‌که آرزو داشتم روزی سرمربی بوکا شود، اما ابتدا باید مشکل کوچکِ خودش را حل کند.»

اثبات درستی تصمیم با گذر زمان

در پایان، ماکری با اطمینان خاطر بیان کرد که گذر زمان، درستی تصمیم او را به اثبات رسانده است: «واقعیت این است که زمان نشان داد حق با من بود. اگر در آن مقطع دیه‌گو را به عنوان سرمربی می‌پذیرفتیم، هیچ امکانی نداشت که دو جام بین‌قاره‌ای، جام لیبرتادورس، ۱۷ عنوان قهرمانی و جایگاه شماره یک جهان را در بسیاری از مقاطع دوران ریاست من به دست بیاوریم. این موفقیت‌ها فقط در سایه قانون و نظم حاصل می‌شود.»