تصاویر خیره‌کننده تلسکوپ جیمز وب از سحابی جمجمه و اسرار کیهانی

تلسکوپ فضایی جیمز وب بار دیگر با انتشار تصاویری خیره‌کننده، نگاه‌ها را به سوی اعماق فضا خیره کرد. جدیدترین تصاویر منتشرشده توسط ناسا، تمرکز ویژه‌ای بر ساختاری شبیه به مغز دارند که از آن با عنوان «سحابی جمجمه» (Exposed Cranium Nebula) یاد می‌شود و جزئیات شگفت‌انگیزی را از این پدیده کیهانی آشکار می‌سازند.

سحابی جمجمه: پرده‌برداری از اسرار PMR 1

نام رسمی این ابر عظیم از غبار و بقایای فضایی، سحابی PMR 1 است. این تصاویر نه تنها لحظه‌ای از مراحل پایانی حیات یک ستاره را به تصویر می‌کشند، بلکه سرنخ‌های ارزشمندی درباره چگونگی شکل‌گیری ساختار مغزمانند و پیچیده این سحابی ارائه می‌دهند. اطلاعات منتشرشده در وبلاگ ناسا، جزئیات بیشتری را در این خصوص فاش می‌کند:

این سحابی شامل نواحی متمایزی است که مراحل گوناگون تکامل آن را به تصویر می‌کشند؛ پوسته بیرونی گازی که در نخستین مرحله به بیرون رانده شده و عمدتاً از هیدروژن تشکیل شده است، و ابری درونی با ساختاری پیچیده‌تر که ترکیبی از گازهای مختلف را در خود جای داده است. خط تیره‌ای که به صورت عمودی از میان سحابی عبور می‌کند و ظاهری جمجمه‌مانند به آن می‌بخشد، احتمالاً پیامد یک فوران یا جریان خروجی از ستاره مرکزی است؛ رویدادی که معمولاً در قالب دو جت دوقلو که در جهت‌های مخالف از مرکز به بیرون پرتاب می‌شوند، رخ می‌دهد.

برای ثبت این تصاویر بی‌نظیر، تلسکوپ جیمز وب از هر دو دوربین فروسرخ نزدیک و ابزار فروسرخ میانی خود بهره برده است.

NGC 2467: مهد ستارگان و توهمات کیهانی

در کنار سحابی PMR 1، تلسکوپ جیمز وب به بررسی منطقه‌ای دیگر به نام NGC 2467 نیز پرداخته است. این منطقه که با لقب «سحابی جمجمه و استخوان‌های ضربدری» شناخته می‌شود، ناحیه‌ای فعال برای تولد ستارگان است و گاهی ظاهر آن به یک ماندریل (نوعی میمون رنگارنگ) نیز تشبیه شده است. در این منطقه، ابرهای عظیم گاز هیدروژن همچون رحم کیهانی عمل کرده و ستارگان جدید را در دل خود پرورش می‌دهند.

پیچیدگی NGC 2467: فراتر از یک خوشه ستاره‌ای واحد

برای مدت طولانی تصور می‌شد NGC 2467 هسته‌ی انجمن ستاره‌ای Puppis I باشد. با این حال، بررسی‌های دقیق‌تر نشان داده‌اند که این تصور نادرست است. NGC 2467 در واقع یک خوشه‌ی باز مستقل نیست؛ بلکه حاصل هم‌پوشانی چندین گروه ستاره‌ای مختلف در امتداد یک خط دید تقریباً یکسان است. این گروه‌ها نه تنها در فواصل متفاوتی از ما قرار دارند، بلکه سرعت‌های شعاعی کاملاً متفاوتی نیز از خود نشان می‌دهند.

• گروه اول: مجموعه‌ای جوان و بسیار دوردست که در آن‌سوی Puppis OB2 قرار دارد.
• گروه دوم: نزدیک‌تر بوده و شامل ستارگانی با تیپ طیفی دیرتر است که در فاصله‌ای مشابه با Puppis OB1 قرار دارد.

این ترکیب پیچیده باعث شده NGC 2467 بیش از آنکه یک ساختار واحد باشد، تصویری فریبنده از چند ساختار متفاوت در عمق‌های مختلف فضا به نظر برسد که هر یک داستان منحصر به فرد خود را روایت می‌کنند.