راهکارهای روانشناس بالینی برای تاب‌آوری در روزهای بحرانی و مدیریت اضطراب جنگ

نوجوانان در خط مقدم جبهه روانی

فریدی با تاکید بر اینکه «نوجوان امروز به واسطه گوشی هوشمندش، در خط مقدم جبهه روانی است»، توضیح می‌دهد که چگونه دسترسی لحظه‌ای به شبکه‌های مجازی می‌تواند هر بار مانند «انفجار یک بمب خبری» در ذهن عمل کند. این شرایط، اضطرابِ «نکند چیزی را از دست بدهم» را به «ترس از فاجعه بعدی» تبدیل می‌کند.

رژیم خبری «۲۰/۲۰»: راهکاری برای مدیریت اخبار

برای مقابله با این هجوم اطلاعات، فریدی «رژیم خبری ۲۰/۲۰» را توصیه می‌کند:

• فقط دو بار در روز اخبار را چک کنید.
• هر بار حداکثر ۲۰ دقیقه به مطالعه اخبار از منابع رسمی اختصاص دهید.

او تاکید می‌کند که بقیه زمان باید به «عاملیت» اختصاص یابد؛ فعالیتی مانند یادگیری یک مهارت جدید یا شرکت در یک بازی گروهی با دوستان و خانواده. این کار به افراد کمک می‌کند تا «کنترل» بر زندگی شخصی خود را حفظ کرده و «هیولای جنگ در ذهنشان کوچک‌تر شود».

خانه، لنگرگاه امن نه ستاد جنگ

این روانشناس از والدین می‌خواهد که خانه را به «لنگرگاه» تبدیل کنند، نه «ستاد جنگ». وی اشاره می‌کند که نوجوانان اضطراب را از چشم‌های والدین‌شان می‌خوانند، نه از کلمات‌شان. بحث‌های مداوم درباره تحلیل‌های سیاسی، نظامی و قیمت دلار بر سر سفره شام، امنیت خانه را که «آخرین پناهگاه نوجوان است»، از بین می‌برد.

«نوجوانان اضطراب را از چشم‌های والدین‌شان می‌خوانند، نه از کلمات‌شان؛ وقتی سفره شام پهن است اما تمام صحبت‌ها پیرامون تحلیل‌های سیاسی و نظامی و قیمت دلار می‌چرخد، امنیتِ خانه (که آخرین پناهگاه نوجوان است) فرو می‌ریزد.»

قانون حریم امن و شفافیت با آرامش

«قانون حریم امن» راهکار دیگری است که فریدی پیشنهاد می‌کند. این قانون شامل ایجاد فضاهایی در خانه (مانند میز غذا یا ساعت قبل از خواب) است که ورود اخبار جنگ به آن‌ها ممنوع باشد. همچنین، به جای پنهان کردن ترس، باید آن را به رسمیت شناخت و با شفافیت توأم با آرامش با نوجوان صحبت کرد: «بله، شرایط سخت است و من هم گاهی نگران می‌شوم، اما ما کنار هم هستیم و برای مراقبت از هم برنامه داریم.» این رویکرد به نوجوان حس امنیت می‌دهد.

تکنیک «اتصال به زمین» (۵-۴-۳-۲-۱)

برای لحظاتی که هجوم اخبار، صدای آژیر یا شایعات ضربان قلب را بالا می‌برد، تکنیک «اتصال به زمین» (۵-۴-۳-۲-۱) ابزاری حرفه‌ای و سریع است که مغز را از حالت «بقاء و فرار» به حالت «منطق» بازمی‌گرداند:

• پنج چیزی که می‌بینی را نام ببر.
• چهار چیزی که لمس می‌کنی را نام ببر.
• سه چیزی که می‌شنوی را نام ببر.
• دو چیزی که می‌بویی را نام ببر.
• یک چیزی که می‌چشی را نام ببر (یا طعم دهانت).

طنز سیاه و تداوم زندگی روزمره

فریدی همچنین بر اهمیت حفظ روحیه طنز در مواقع اضطرار و بحران تاکید می‌کند. او «طنز سیاه» یا شوخی‌های خانوادگی در اوج بحران را یکی از عالی‌ترین مکانیسم‌های دفاعی می‌داند. خندیدن به معنای جدی نبودن فاجعه نیست، بلکه به معنای این است که «ما هنوز زنده‌ایم و روحمان تسخیر نشده است.»

در پایان، او تاب‌آوری را پذیرفتن شرایط می‌داند؛ یعنی بپذیریم که آسمان ابری است، اما فراموش نکنیم که همچنان باید برای گلدان‌ها آب بریزیم، درس بخوانیم و چای بنوشیم. تداوم «زندگی روزمره» بزرگترین سیلی به صورت جنگ و اضطراب است.