افزایش نرخ بیکاری و کاهش مشارکت اقتصادی در پاییز ۱۴۰۴

تفاوت فاحش حضور زنان و مردان در بازار کار

بررسی وضعیت بازار کار به تفکیک جنسیت، حقایق تلخی را آشکار می‌سازد. در پاییز ۱۴۰۴، نرخ مشارکت مردان در بازار کار ۶۷.۸ درصد بوده است، در حالی که این نرخ برای زنان تنها ۱۳.۶ درصد ثبت شده است. این آمار نشان می‌دهد که نرخ مشارکت اقتصادی مردان تقریباً پنج برابر زنان است.

علاوه بر این، نرخ بیکاری مردان ۶.۱ درصد و نرخ بیکاری زنان ۱۶ درصد بوده که اختلاف ۱۰ واحد درصدی در این شاخص به وضوح نشان می‌دهد که وضعیت بازار کار ایران به هیچ وجه به نفع زنان نیست و آنها با موانع بیشتری برای اشتغال مواجه هستند.

تأثیر فرهنگ سنتی بر مشارکت جنسیتی

تحلیل نرخ مشارکت زنان و مردان به تفکیک گروه‌های سنی نیز بیانگر همین نابرابری است. نرخ مشارکت مردان در تمامی گروه‌های سنی چندین برابر زنان است. این تفاوت فاحش می‌تواند ریشه در فرهنگ سنتی کشور داشته باشد که در آن مردان به عنوان تأمین‌کننده اصلی و سرپرست خانوار شناخته می‌شوند.

• بالاترین نرخ مشارکت مردان: در گروه سنی ۴۰ تا ۴۴ ساله با ۹۴.۵ درصد. به این معنی که بیش از ۹۴ درصد مردان این گروه سنی یا شاغل هستند یا در جستجوی کار.
• بالاترین نرخ مشارکت زنان: در گروه سنی ۲۵ تا ۲۹ ساله با ۲۷.۴ درصد.

چالش بیکاری جوانان: معضلی دوچندان برای زنان

نرخ بیکاری زنان و مردان به تفکیک گروه سنی نیز معضلات خاص خود را دارد. نرخ بیکاری زنان در اکثر گروه‌های سنی به طور قابل توجهی بیشتر از مردان است. حتی در برخی گروه‌های سنی بالاتر که نرخ بیکاری مردان بیشتر به نظر می‌رسد، این موضوع به دلیل خروج زنان از جمعیت فعال و عدم تمایل آنها به اشتغال است، در حالی که مردان در سنین بالا و حتی پس از بازنشستگی به دنبال شغل دیگری هستند؛ مسئله‌ای که نیازمند بررسی ویژه از سوی سیاستگذاران است.

بالاترین نرخ بیکاری برای هر دو جنس در گروه سنی ۲۰ تا ۲۴ ساله مشاهده می‌شود. این دوره سنی که مصادف با اتمام تحصیلات دانشگاهی است، بسیاری از جوانان را در جستجوی شغلی متناسب با تحصیلات و مهارت‌هایشان قرار می‌دهد:

• نرخ بیکاری مردان ۲۰ تا ۲۴ ساله: ۱۸.۳ درصد در پاییز ۱۴۰۴.
• نرخ بیکاری زنان ۲۰ تا ۲۴ ساله: ۳۵.۸ درصد در پاییز ۱۴۰۴، تقریباً دو برابر مردان.

این آمارها نشان‌دهنده یک بحران جدی در بازار کار برای جوانان، به ویژه زنان جوان، است که نیازمند راهکارهای فوری و مؤثر برای ایجاد فرصت‌های شغلی و کاهش ناامیدی در این قشر است.