دیوید بکام: داستان یک اخراج، ننگ ملی و رستگاری در فوتبال

تاریخچه رویارویی‌های پرحاشیه انگلیس و آرژانتین

این دیدار در جام جهانی ۱۹۹۸، سومین رویارویی این دو کشور در تاریخ جام جهانی بود. اولین بار در شیلی ۱۹۶۲، بریتانیایی‌ها با نتیجه ۳ بر ۱ پیروز شدند. اما در جام جهانی ۱۹۶۶ انگلیس، یکی از جنجالی‌ترین صحنه‌های تاریخ رقم خورد: اخراج آنتونیو راتین، کاپیتان آرژانتین. او با خودداری از ترک زمین، نشستن روی فرش قرمز جایگاه ویژه ومبلی و مچاله کردن پرچم بریتانیا، خشم انگلیسی‌ها را برانگیخت. این واقعه منجر به لقب «حیوانات» از سوی انگلیسی‌ها به آرژانتینی‌ها و در مقابل، خطاب کردن رقیب به عنوان «دزدان دریایی» شد.

در مکزیک ۱۹۸۶، نوبت به درخشش دیگو مارادونا رسید؛ او با «دست خدا» و یک گل انفرادی خیره‌کننده که نیمی از تیم انگلیس را دریبل زد، انتقامی فوتبالی برای شکست در جنگ مالویناس گرفت.

فرانسه ۱۹۹۸: تقابل در یک هشتم نهایی

در جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه، دو تیم در مرحله یک‌هشتم نهایی دوباره به مصاف هم رفتند. گلن هادل، سرمربی وقت انگلیس که خود از قربانیان گل مارادونا در ۱۲ سال قبل بود، از بی‌خوابی سه روزه به خاطر آن گل سخن می‌گفت. در مقابل، دنیل پاسارلا با نظمی آهنین و راهب‌گونه تیم آرژانتین را هدایت می‌کرد. تمرینات پشت دیوارهای بسته انجام می‌شد و هیچ بازیکنی حق خروج یا ملاقات نداشت. بازیکنان آرژانتین، در حالی که از دیدن تصاویر خنده‌های برزیلی‌ها در دیزنی‌لند پاریس کلافه شده بودند، مجبور به تحمل دیسیپلین شدید پاسارلا بودند.

در ۳۰ ژوئن در سنت‌اتین، ۲۰ هزار انگلیسی حضور داشتند که نیمی از آن‌ها بلیت نداشتند. درگیری‌ها از شب قبل با ویترین‌های شکسته، ماشین‌های آتش‌گرفته و بارهای بسته شده آغاز شده بود. در روز بازی، ۱۵۰۰ نیروی امنیتی مسئول کنترل اوضاع بودند.

لحظات نفس‌گیر بازی و نقطه عطف اخراج بکام

بازی با شروعی طوفانی آغاز شد. تا دقیقه ۱۶، اسکوربورد ۲ بر ۱ به سود انگلیس بود. باتیستوتا از روی نقطه پنالتی آرژانتین را پیش انداخت، آلن شیرر بازی را مساوی کرد و مایکل اوون با یک حرکت انفرادی فوق‌العاده گل دوم را به ثمر رساند. در آخرین لحظات نیمه اول، خاویر زانتی روی یک ضربه آزاد تمرین شده، که به گفته خودش سه سال روی آن کار کرده بودند و هرگز در مسابقه اجرا نشده بود، کار را به تساوی کشاند.

اما نقطه عطف بازی در ابتدای نیمه دوم رقم خورد. سیمئونه با شدتی بیش از حد از پشت به بکام ضربه زد و او را سرنگون کرد. در حالی که سیمئونه عقب‌عقب می‌رفت، بکام پاشنه پای راستش را بالا آورد و به پشت زانوی او ضربه زد. سیمئونه نیز از این فرصت استفاده کرد و خود را طوری روی زمین انداخت که انگار تیر خورده است. کیم میلتون نیلسن، داور دانمارکی، کارت قرمز را به بکام نشان داد. بکام با چشمانی گریان و تحت تمسخر کل ورزشگاه زمین را ترک کرد. بازی به ضربات پنالتی کشید و آرژانتین صعود کرد. دوربین‌ها میک جگر را در جایگاه نشان دادند که سرش را بین دستانش گرفته بود.

واکنش‌های ملی و انزوای بکام

اخراج بکام، اگرچه اولین اخراجی تاریخ انگلیس نبود، اما به بدترین شکل ممکن تعبیر شد. او در نگاه هم‌تیمی‌هایش ناامیدی را می‌دید و هیچ‌کس به او دلداری نداد. تنها الکس فرگوسن، صبح روز بعد با او تماس گرفت و گفت: «پسرم نگران نباش، سه هفته استراحت کن و وقتی به منچستر برگردی، حالت خوب خواهد شد.»

اما اوضاع به این سادگی نبود. ۲۵ میلیون انگلیسی بازی را دیده بودند؛ حتی بیشتر از مراسم تدفین پرنسس دایانا. بکام به نماد «ننگ ملی» تبدیل شد. تمام حسادت‌ها و نفرت‌های فروخورده نسبت به او فوران کرد: تیپ مدل‌گونه‌اش، موهایش، نامزدش ویکتوریا که عضو «اسپایس گرلز» بود و پورشه گران‌قیمتش. دیوید در فرودگاه عذرخواهی کرد و گفت: «این بدترین لحظه دوران حرفه‌ای من است.» اما دیلی میرور با تیتر تندی نوشت: «۱۰ شیر قهرمان و یک بچه احمق.» دیلی استار نیز خواستار زندانی شدن او در برج لندن به جرم خیانت شد.

ویکتوریا سعی کرد از او دفاع کند اما اوضاع بدتر شد. آن‌ها به نیویورک فرار کردند ولی آنجا هم خبرنگاران دست از سرشان برنداشتند. کانال ۴ او را در لیست منفورترین انگلیسی‌ها قرار داد. در اولین بازی خارج از خانه مقابل وستهام، ۳۰ هزار کارت قرمز بین هواداران توزیع شد تا از او استقبال کنند. بکام برای خروج از زمین به ۶ محافظ نیاز داشت. حتی خانه والدینش در لندن ماه‌ها تحت محاصره بود و عکس‌های خط‌خطی شده او را روی دیوار می‌چسباندند.

بازگشت به اوج و رستگاری

سرانجام فوتبال روی خوشش را نشان داد. در همان فصل، منچستریونایتد فاتح سه‌گانه شد. با این حال، بکام تا سال ۲۰۰۱ و آن ضربه آزاد تماشایی مقابل یونان که انگلیس را به جام جهانی ۲۰۰۲ رساند، کاملاً بخشیده نشد. در جام جهانی ۲۰۰۲، او با گل کردن پنالتی مقابل آرژانتین و سیمئونه، انتقام کوچکش را گرفت.

آن دو قبل از آن در لیگ قهرمانان اروپا نیز با هم روبرو شده بودند؛ همدیگر را در آغوش گرفتند و پیراهن عوض کردند. بکام گفت: «نمی‌توانم سیمئونه را برای واکنش احمقانه‌ام مقصر بدانم، او کارش را انجام داد و مسئولیت اتفاقات با من بود.» سیمئونه هم سال‌ها بعد با تحسین شخصیت بکام گفت: «همه علیه او شدند و او توانست خودش را دوباره بسازد.»

بکام با ۱۱۵ بازی ملی از فوتبال خداحافظی کرد و آن اخراج، به قول خودش، باعث شد خیلی سریع بزرگ شود. او گفت: «بدون آن اتفاق، نه بازیکنی می‌شدم که بودم و نه انسانی که امروز هستم.»