شکست سنگین آتالانتا مقابل بایرن مونیخ؛ آبروریزی فوتبال ایتالیا

بایرن مونیخ: ماشینی برای گلزنی

بایرن مونیخ در این فصل با ۱۳۴ گل و تفاضل گل ۶۸+ در لیگ، به بردهای پرگل عادت کرده است. در این دیدار نیز آن‌ها شش گل به ثمر رساندند و تنها لغزش‌شان در وقت‌های تلف‌شده بود که به پاشالیچ اجازه داد تک گل آتالانتا را وارد دروازه کند. این نتیجه برای آتالانتا که شنبه در سن‌سیرو مهمان اینتر خواهد بود، چهارمین بازی پیاپی بدون پیروزی را رقم زد و نیاز به واکنش سریع این تیم را بیش از پیش ضروری ساخت.

انتخاب‌های تاکتیکی و اشتباهات مرگبار

آرایش ۲-۴-۴ پالادینو

پالادینو، سرمربی آتالانتا، با تغییر سیستم بازی به آرایش ۲-۴-۴ به مصاف کمپانی رفت؛ سیستمی که کمتر از ابتدای مسابقه دیده شده بود. هین و کولاشیناچ در مرکز خط دفاعی، درون و پاشالیچ در خط میانی، سوله‌مانا و زالفسکی در کناره‌ها و کرستوویچ و اسکاماکا در خط حمله قرار گرفتند. این اولین بار در این فصل بود که دو مهاجم از ابتدا با هم به میدان می‌رفتند.

تصمیمات کمپانی

در سوی دیگر، کمپانی با نیمکت‌نشین کردن هری کین و به میدان فرستادن جکسون که توسط اولیسه، گنابری و لوییس دیاز حمایت می‌شد، تردید بزرگ خط حمله را حل کرد. با توجه به مصدومیت نویر، اوربیگ برای دوازدهمین بار در این فصل درون دروازه بایرن قرار گرفت.

فشردگی از دست رفته و سردرگمی تاکتیکی

پالادینو تلاش کرد با شجاعت و فشردگی تیمش را وارد میدان کند، اما نبود همین فشردگی خیلی زود جسارت و نیت‌های خوب را از بین برد. هدف از انتخاب سیستم ۲-۴-۴ این بود که خطوط به هم نزدیک شوند و یارگیری‌های فردی آسان‌تر شود، اما این یارگیری‌ها گاهی به شکل اغراق‌آمیزی عجیب اجرا می‌شد؛ مثلاً کولاشیناچ، گنابری را تا نزدیکی محوطه جریمه بایرن دنبال می‌کرد یا هین هم لوییس دیاز را تا نزدیکی پرچم کرنر تعقیب می‌کرد، آن هم در نیمه زمین بایرن.

نتیجه روشن بود: مصرف انرژی زیاد برای بازیکنان آتالانتا که عملاً توسط حریف در سراسر زمین کشیده می‌شدند و سیستمی که اجازه نمی‌داد زاپاکاستا و به‌خصوص برناسکونی از کناره‌ها پیشروی کنند. این سیستم نقاط اتکای همیشگی آتالانتا را از بین برد بدون این که سودی داشته باشد. بایرن هم طبق معمول فوتبال خودش را بازی می‌کرد و نیازی به هیچ ضدتدبیری نداشت.

برای آتالانتا غیرممکن بود که تصمیم بگیرد کدام منطقه را بیشتر پوشش دهد. بازی بایرن مانند جریان تند یک رودخانه بود که از راست به چپ حرکت می‌کرد و مانند آب همه فضاهای خالی را پر می‌کرد.

فروپاشی در اصول پایه

آتالانتا بازی را با کمی انگیزه امیدوارکننده آغاز کرده بود و سوله‌مانا (تنها بازیکنی که حداقل کمی اضطراب در دفاع حریف ایجاد کرد) و کرستوویچ چند حرکت عمقی خوب داشتند. اما این فقط چهار دقیقه دوام آورد. پس از اولین حمله بایرن که کارنسکی توپ را با مشت از مقابل دروازه دور کرد، آتالانتا عملاً فرو پاشید. آن‌ها در دو اصل اساسی ناتوان بودند: سرعت اجرای بالای آلمانی‌ها و برتری فنی اکثر بازیکنان بایرن. بازی به یک تک‌گویی گاه خجالت‌آور تبدیل شد، زیرا آتالانتا راهی برای پاسخ پیدا نمی‌کرد.

گل‌های بایرن و اشتباهات دفاعی

• گل اول (دقیقه ۱۲): کرنر از سمت راست زده شد و اولیسه توپ را برای استانیشیچ فرستاد تا او دروازه خالی را باز کند. اشتباهی غیرقابل قبول در این سطح از فوتبال.
• گل دوم (دقیقه ۲۲): اولیسه به‌راحتی از برناسکونی عبور کرد و دروازه را گشود.
• گل سوم (دقیقه ۲۵): گنابری گل سوم را زد و کولاشیناچ در مهار او دیر عمل کرد.

نمایش آتالانتا در نیمه اول تقریباً به یک ضربه سر نه‌چندان خوب از اسکاماکا و یک شوت نزدیک از کرستوویچ خلاصه می‌شد که توسط اوربیگ مهار شد. در سوی دیگر، یک گل تقریباً قطعی بایرن با دخالت کولاشیناچ نجات یافت و ضربه گنابری به تیر دروازه برخورد کرد.

آمار نیمه اول: برتری مطلق بایرن

نیمه دوم و سه گل دیگر

نیمه دوم با بازگشت آتالانتا به سیستم قدیمی آغاز شد. پالادینو اسکاماکا را بیرون کشید و جیمستی را وارد زمین کرد تا دوباره دفاع سه‌نفره شکل بگیرد. نتیجه؟ تقریباً هیچ. تنها تغییر، جلوتر آمدن چند متر خط تیم بود. خط دفاعی همچنان متزلزل بود و در برابر حرکت دائمی بایرن و دوئل‌های فردی شکست می‌خورد.

گل‌های نیمه دوم:

• گل چهارم (دقیقه ۵۲): جکسون در ضدحمله دروازه را باز کرد.
• گل پنجم: اولیسه با یک شوت چرخشی زیبا دوباره دروازه را باز کرد و باز هم برناسکونی را جا گذاشت.
• گل ششم: موسیالا روی ارسال جکسون گل ششم را به ثمر رساند.

در وقت‌های تلف‌شده، پاشالیچ گل آتالانتا را به ثمر رساند. هواداران آتالانتا تا لحظه آخر به تشویق ادامه دادند، تنها کسانی که می‌توانند با سربلندی از این شب خارج شوند.