حسرت بزرگ مورینیو در برنابئو: شبی که جنون را تجربه کرد

نزدیک اما دور از فینال

یکی از نزدیک‌ترین لحظات برای تجربه این سرخوشی، به تاریخ ۳۰ آوریل ۲۰۱۳ بازمی‌گردد. در نیمه نهایی لیگ قهرمانان اروپا، رئال مادرید پس از شکست ۴ بر ۱ در دورتموند، در بازی برگشت تا دقیقه ۸۳ با نتیجه صفر بر صفر دنبال می‌شد. در آن لحظه، برنابئو به اوج هیجان رسید.

با گل‌های کریم بنزما و سرخیو راموس، رئال مادرید تنها یک گل با صعود به فینال ومبلی فاصله داشت. حتی یک فرصت طلایی با ضربه سر راموس به دست آمد، اما توپ وارد دروازه نشد و مورینیو نتوانست آن سرخوشی بزرگی را تجربه کند که بعدها کارلو آنچلوتی بارها آن را در بازگشت‌های دراماتیک مقابل پاری سن ژرمن، چلسی، منچسترسیتی و بایرن مونیخ به ارمغان آورد. آن شب، آخرین بازی اروپایی مورینیو با رئال مادرید بود.

تنها استثنا: شب جنون مقابل منچسترسیتی

در ۱۸ مسابقه از ۳۶ بازی لیگ قهرمانان که رئال مادرید در سه فصل مورینیو در سانتیاگو برنابئو برگزار کرد، تنها در چهار بازی رئال با نتیجه عقب افتاد. شکست ۰-۲ مقابل بارسلونا در نیمه‌نهایی ۲۰۱۱، تساوی ۱-۱ برابر منچستریونایتد در یک‌هشتم ۱۳-۲۰۱۲ پس از عقب افتادن ۰-۱، و تساوی ۲-۲ برابر بوروسیا دورتموند در مرحله گروهی همان فصل در دو مقطع از بازی، از جمله این موارد بودند. اما تنها یک بار بود که مورینیو شاهد تبدیل شدن برنابئو به معبد جنون شد.

این اتفاق در هفته اول لیگ قهرمانان فصل ۲۰۱۳-۲۰۱۲ رخ داد. در تاریخ ۱۸ سپتامبر ۲۰۱۲، رئال مادرید و منچسترسیتی برای نخستین بار در یک مسابقه رسمی به مصاف هم رفتند. دیداری که اکنون تعداد تقابل‌های دو تیم را به هفده می‌رساند که سیزده مورد آن از سال ۲۰۲۰ به بعد بوده است.

منچسترسیتی با هدایت روبرتو مانچینی، یک بازی بسیار دفاعی ارائه داد و نزدیک بود به نتیجه مطلوب برسد. کمی بعد از گذشت یک ساعت از بازی، ادین ژکو دروازه ایکر کاسیاس را باز کرد. رئال مادرید حملات خود را ادامه داد و مارسلو با یک شوت فوق‌العاده با پای راست بازی را مساوی کرد. در آن زمان، هنوز ۱۵ دقیقه به پایان باقی مانده بود.

پنج دقیقه مانده به دقیقه ۹۰، الکساندر کولاروف با یک ضربه آزاد از راه دور، کاسیاس را غافلگیر کرد. سیتی در آستانه آن بود که اولین بازی خود در برنابئو را با پیروزی به پایان برساند، اما چنین نشد. ابتدا کریم بنزما در دقیقه ۸۷ و سپس کریستیانو رونالدو پس از دقیقه ۹۰ گل زدند و جنون را در خانه سفیدها به اوج رساندند. شادی مورینیو که روی زانوهایش افتاده بود، در سراسر جهان دیده شد.

مورینیو پس از بازی گفت: «من از برنابئو خوشم آمد. برخی از هواداران هنگام نتیجه یک-دو ورزشگاه را ترک کردند، اما دیدم که تماشاگران کاملاً متعهد بودند. اگر تیم می‌باخت ممکن بود هواداران تحت تأثیر نظر رسانه‌ها قرار بگیرند، اما سانتیاگو برنابئو فهمید که بازیکنان همه توان خود را در زمین گذاشته‌اند.»

راموس روی نیمکت و تنش‌ها

آن پیروزی تا حدی فضای متشنج برنابئو را آرام کرد. قهرمان لالیگا فصل را بد شروع کرده بود و در اواسط سپتامبر، پس از چهار هفته، تنها چهار امتیاز داشت. دو شکست مقابل ختافه و سویا، فضای تیم را مسموم کرده بود. این وضعیت از تابستان نیز تحت تأثیر اتفاقات دیگری قرار داشت. در بازی‌های المپیک، مارسلو از برزیل برای کاسیاس در رقابت توپ طلا تبلیغ کرده بود و این موضوع به مذاق کریستیانو رونالدو خوش نیامده بود.

با این حال، غیبت سرخیو راموس در ترکیب اصلی، توجه همه را جلب کرد. مورینیو در این باره گفت: «این فقط یک تصمیم فنی است و چیز دیگری نیست.» در عوض، رافائل واران در ترکیب قرار گرفت و خودش توضیح داد که از روز یکشنبه می‌دانسته قرار است بازی کند.

شکست مقابل سویا باعث شد هم مدافع میانی و هم اوزیل تاوان بدهند. راموس حتی یک دقیقه هم مقابل منچسترسیتی بازی نکرد. در آن فصل، تنش‌ها میان رهبران رختکن رئال مادرید ادامه یافت؛ تنش‌هایی که در نهایت به جایی رسید که آنها به رئیس باشگاه پیام دادند: «یا مورینیو یا ما.»