خبر کامل
رویای انرژی سبز نامیبیا و هشدار برای پنگوئن‌ها: چالش توسعه و محیط زیست
نامیبیا، کشوری در جنوب غرب آفریقا، با طرح‌های بلندپروازانه خود برای تبدیل شدن به یک قدرت جهانی در تولید هیدروژن سبز، در آستانه تحولی عظیم قرار گرفته است. این پروژه که نویدبخش هزاران شغل و توسعه اقتصادی است، همزمان نگرانی‌های جدی را در مورد آینده حیات وحش منحصر به فرد و اکوسیستم‌های حساس این منطقه، از جمله پنگوئن‌های آفریقایی در معرض خطر انقراض، برانگیخته است.
هیدروژن سبز: فرصت‌ها و چالش‌ها
دولت نامیبیا با هدف تبدیل شدن به یک صادرکننده بزرگ سوخت پاک هیدروژن سبز، برنامه‌ای جاه‌طلبانه را در دست اجرا دارد. شرکت «هایفن»، یک سرمایه‌گذاری مشترک به رهبری گروه انرژی سبز آلمانی «انرترگ»، معتقد است که نامیبیا پتانسیل «درجه یک جهانی» در زمینه انرژی خورشیدی و بادی برای تولید رقابتی هیدروژن در مقیاس وسیع را داراست. هیدروژن، گازی بسیار قابل اشتعال است که هنگام سوختن، گرما و آب تولید می‌کند و معمولاً با استفاده از سوخت‌های فسیلی تولید می‌شود. اما زمانی که از منابع انرژی تجدیدپذیر برای تولید آن استفاده شود، «هیدروژن سبز» نامیده می‌شود.
پارک ملی تسائو ǁکائب: قلب تنوع زیستی در خطر
با این حال، طرح ساخت مزارع خورشیدی و بادی در پارک ملی تسائو ǁکائب نامیبیا، که در زبان «ناما» به معنای «شن‌های نرم» است، با مخالفت شدید حافظان محیط زیست روبرو شده است. این پارک به مساحت ۲۶,۰۰۰ کیلومتر مربع، در سال ۲۰۰۴ از منطقه‌ای که به «اسپرگبیت» (منطقه ممنوعه) معروف بود، تشکیل شد. این منطقه وسیع در اوایل قرن بیستم توسط مقامات استعماری آلمان برای حفاظت از منافع معدنی خود پس از کشف الماس، مسدود شده بود. هجوم الماس به پایان رسید و این منطقه دست‌نخورده باقی ماند و به همین دلیل، غنای منحصربه‌فردی از گیاهان و جانوران در آن شکوفا شد که اکنون به گفته اتاق محیط زیست نامیبیا (NCE) در خطر است.
گیاهان گوشتی (ساکولنت‌ها) به‌ویژه در این چشم‌انداز خشن با استراتژی‌های مبتکرانه برای بقا، از ذخیره آب گرفته تا بازتاب نور، رشد می‌کنند. NCE گزارشی منتشر کرده است که پیشنهاد می‌کند این پروژه باید «هیدروژن قرمز» نامیده شود، زیرا گونه‌های منحصربه‌فرد بسیاری را در معرض خطر قرار می‌دهد.
رئیس NCE، کریس براون، با صراحت بیشتری می‌گوید که کشورهای صنعتی مانند آلمان، که فعالانه از پروژه‌های هیدروژن سبز حمایت می‌کنند، استانداردهای دوگانه را اعمال می‌کنند. او می‌افزاید: «آلمانی‌ها هرگز اجازه نمی‌دهند پارک‌های برترشان به سایت‌های صنعتی تبدیل شوند. اما به نظر می‌رسد که آنها از انتقال نه تنها ریسک، بلکه تأثیرات بر تنوع زیستی به نامیبیا کاملاً خوشحال هستند و ما این را کاملاً غیرقابل قبول می‌دانیم.»
تهدید پنگوئن‌های آفریقایی و اکوسیستم دریایی
این بخش از ساحل به منطقه حفاظت‌شده دریایی جزایر نامیبیا تعلق دارد، منطقه‌ای به طول ۴۰۰ کیلومتر که زیستگاه پنگوئن‌های آفریقایی در معرض خطر انقراض است. بنیاد نامیبیا برای حفاظت از پرندگان دریایی (Namcob) نیز هشدار داده است. این بنیاد در بندر «لودریتز»، یک منطقه آرام در اقیانوس اطلس جنوبی که ماهیگیری دهه‌ها ستون فقرات اقتصاد محلی آن بوده، مستقر است. این بندر در صورت چراغ سبز گرفتن پروژه هیدروژن، با توسعه عظیمی روبرو خواهد شد.
نیل شاو از Namcob می‌گوید: «محل برنامه‌ریزی شده برای توسعه بندر، یک نقطه حساس از نظر زیستی است. این می‌تواند عواقب بسیار شدیدی بر اکوسیستم دریایی که پنگوئن‌ها و سایر پرندگان ساحلی به آن وابسته هستند، داشته باشد.»
شرکت هایفن اعلام کرده که تمام تلاش خود را برای به حداقل رساندن اختلال در اکوسیستم‌های حیاتی، اجتناب از حساس‌ترین سایت‌ها و به جا گذاشتن کوچکترین ردپا، انجام می‌دهد. به گفته تونی بیوکس، رئیس بخش محیط زیست، اجتماعی و حکمرانی هایفن، ارزیابی‌های تأثیر زیست‌محیطی در حال انجام است و این پارک بهترین مکان ممکن برای برنامه‌های آنهاست.
او می‌گوید: «جنوب جایی است که شما همزمان منابع بادی و خورشیدی فوق‌العاده‌ای دارید. نامیبیا باید با پروژه‌های دیگر در سطح جهانی رقابت کند و مزیت رقابتی شما در همین جاست.»
سرمایه‌گذاری عظیم و نگرانی‌های اجتماعی
اگرچه این پروژه هنوز در مرحله امکان‌سنجی است، اما سرمایه‌گذاری پیشنهادی آن، به گفته فیل بالهائو، شهردار سابق لودریتز، از هم‌اکنون تأثیر خود را در این شهر نشان داده است. او می‌گوید: «ما شاهد سرمایه‌گذاری‌های جدید، فرصت‌های جدید، خدمات و امکانات رفاهی جدیدی هستیم که هرگز به لودریتز نمی‌آمدند.»
با نرخ بیکاری جوانان ۴۴ درصدی در نامیبیا، ایجاد شغل به شدت مورد نیاز است. دامنه این پروژه، که دولت نامیبیا ۲۴ درصد سهام آن را در اختیار دارد، بسیار گسترده است. هایفن امیدوار است در ابتدا ۳.۷۵ گیگاوات برق تجدیدپذیر تولید کند که برای تأمین برق تقریباً ۴۰۰ میلیون لامپ LED کافی است. این برق سپس به الکترولایزرها، فناوری‌ای که آب را به هیدروژن و اکسیژن تقسیم می‌کند، انرژی می‌دهد. از آنجایی که حمل و نقل هیدروژن دشوار است، خطوط لوله گاز را به ساحل منتقل می‌کنند تا به آمونیاک تبدیل شود که به راحتی قابل مایع شدن و سپس تبدیل مجدد است. هایفن قصد دارد تا پایان سال ۲۰۲۸، یک میلیون تن از این ماده را تولید کند. کل سرمایه‌گذاری بیش از ۱۰ میلیارد دلار (۷.۴ میلیارد پوند) است؛ در مقایسه، تولید ناخالص داخلی سالانه کل اقتصاد نامیبیا کمی بیش از ۱۳ میلیارد دلار است.
برخی از فعالان جوان می‌گویند که جلسات تعامل با سرمایه‌گذاران به دلیل عدم وجود جزئیات، آنها را نسبت به مزایای بلندمدت پروژه بدبین کرده است، اگرچه از شغل و برق استقبال می‌شود. جونیور موتانی می‌گوید: «باید بپرسید چه نوع شغلی، چه معیارهایی لازم است؟ ما باید مشخص باشیم تا بتوانیم خود را آماده کنیم.»
هایفن تخمین می‌زند که ۱۵,۰۰۰ شغل در مرحله ساخت و ۳,۰۰۰ شغل دائمی در مرحله بهره‌برداری ایجاد خواهد کرد. این شرکت در حال انجام یک نظرسنجی سراسری برای یافتن مهارت‌های موجود در منطقه است. بیوکس از هایفن می‌گوید که در حالی که این شرکت متعهد به استخدام هرچه بیشتر نامیبیایی‌ها است، اولویت‌بندی مشاغل و قراردادهای محلی یک شبه اتفاق نخواهد افتاد. او می‌افزاید: «ما باید واقع‌بین باشیم. این یکی از بزرگترین پروژه‌های جهان است.»
لوشیل آدامز، فعال محلی، همچنین هشدار می‌دهد که این پروژه باید به شبه‌جزیره صخره‌ای نزدیک لودریتز که زمانی محل اردوگاه کار اجباری جزیره کوسه بود، احترام بگذارد. این مکان جایی بود که هزاران نفر از مردم «ناما» و «هررو» در طول نسل‌کشی ۱۹۰۴-۱۹۰۸ توسط ارتش استعماری آلمان کشته شدند. او می‌گوید: «مردم در آنجا به عنوان برده به کوسه‌ها خورانده می‌شدند، بنابراین تاریخ دردناک و خام زیادی وجود دارد. هویت مردم در آن مکان نهفته است.» گراهام هاپوود از موسسه تحقیقات سیاست عمومی نامیبیا موافق است که مشارکت کامل جامعه ضروری است. او می‌گوید: «برای مردم لودریتز، این می‌تواند شهر را به شدت تغییر دهد، بنابراین آنها باید درگیر شوند.»
آینده لودریتز و تصمیم نهایی
برخی از پروژه‌های کوچک‌تر هیدروژن سبز در نامیبیا از قبل آغاز شده‌اند. کارخانه «های‌آیرون» در غرب کشور، سنگ معدن را به آهن خالص برای تولید فولاد تبدیل می‌کند، کاری که معمولاً با سوخت‌های فسیلی انجام می‌شود. تصمیم نهایی سرمایه‌گذاری در مورد اینکه آیا پروژه چند میلیارد دلاری هایفن به جلو می‌رود یا خیر، تا پایان سال ۲۰۲۶ اتخاذ خواهد شد.
برخی از ساکنان لودریتز، مانند شهردار سابق بالهائو، با محیط‌زیست‌گرایان مخالف هستند و می‌گویند که این شهر به شدت به سرمایه‌گذاری نیاز دارد. او می‌گوید: «این واقعاً لودریتز و جنوب نامیبیا را به شدت متحول خواهد کرد.» اما پس از دهه‌ها انزوا، او می‌گوید انعطاف‌پذیری شهر آن را از این مرحله عبور خواهد داد. «ما آماده‌ایم تا سازگار شویم و به سمت هر آنچه در آینده است، حرکت کنیم.»
درباره هوش‌مصنوعی دست‌اول:
تمامی اخبار دست‌اول توسط دستیار هوش مصنوعی «هوشنگ» پردازش، صحت‌سنجی، خلاصه و بازنویسی شده است. هوشنگ هر روز با داده‌های جدید آموزش داده می‌شود و با نظارت دقیق انسانی و سردبیری دست‌اول در حال بهتر شدن است.
شما می‌توانید از چت‌بات و سایر ابزارهای هوشنگ به صورت رایگان استفاده کنید.
