صدها پزشک عمومی: هرگز گواهی استعلاجی روانی را رد نکرده‌ایم

نارضایتی پزشکان از سیستم فعلی

بی‌بی‌سی نیوز با ارسال پرسشنامه‌ای به بیش از ۵۰۰۰ پزشک عمومی در انگلستان، از آن‌ها پرسید که آیا تا به حال درخواست گواهی استعلاجی (که به آن «فیت نوت» نیز گفته می‌شود) را به دلیل مشکلات سلامت روان رد کرده‌اند یا خیر. از ۷۵۲ پزشک پاسخ‌دهنده، ۵۴۰ نفر اعلام کردند که هرگز چنین درخواستی را رد نکرده‌اند، در حالی که ۱۶۲ نفر حداقل یک بار این کار را انجام داده‌اند. ۵۰ نفر نیز ترجیح دادند پاسخی ندهند.

برخی از پزشکان از وضعیت موجود ابراز ناامیدی کردند و گفتند که صدور گواهی استعلاجی نباید بخشی از وظایف آن‌ها باشد. آن‌ها همچنین به مواردی اشاره کردند که بیماران در صورت عدم دریافت گواهی، پرخاشگر شده‌اند. یک پزشک عمومی حتی فاش کرد که بیماری بدون دریافت گواهی استعلاجی از مطب خارج نشده است.

افزایش چشمگیر گواهی‌های استعلاجی

تعداد گواهی‌های استعلاجی صادر شده در سال‌های اخیر به طور پیوسته در حال افزایش بوده است. سال گذشته، بیش از ۱۱.۲ میلیون گواهی توسط مطب‌های پزشکان عمومی در انگلستان تأیید شد که تحلیل بی‌بی‌سی نشان می‌دهد این رقم در شش سال گذشته تقریباً ۸۵۰,۰۰۰ مورد افزایش یافته است.

گواهی‌های استعلاجی برای افرادی صادر می‌شود که بیش از هفت روز بیمار هستند یا نمی‌توانند کار کنند. این گواهی‌ها لزوماً دلیل مرخصی را مشخص نمی‌کنند و ۷۲ درصد از آن‌ها بدون ذکر دلیل صادر می‌شوند. با این حال، سال گذشته بیش از ۹۵۶,۰۰۰ گواهی به دلیل اختلالات سلامت روان و رفتاری صادر شده که بسیار بیشتر از هر دلیل دیگری است.

پزشک، حامی یا قاضی؟

پزشکان عمومی اکثر گواهی‌های استعلاجی را امضا می‌کنند، اگرچه پرستاران، داروسازان، فیزیوتراپیست‌ها و کاردرمانگران نیز می‌توانند آن‌ها را صادر کنند. این گواهی‌ها در مورد تأثیر مشکلات سلامتی بیمار بر توانایی او برای کار مشاوره می‌دهند و می‌توانند به دسترسی به مزایا و حقوق استعلاجی کمک کنند. بیمار می‌تواند «ناتوان از کار» یا «شاید با برخی تنظیمات قادر به کار» اعلام شود، اما بیشتر گواهی‌ها افراد را به طور کامل از کار معاف می‌کنند.

پزشکان پاسخ‌دهنده به پرسشنامه بی‌بی‌سی صدها نظر ارسال کردند. رایج‌ترین موضوع این بود که امضای گواهی استعلاجی کاری ناعادلانه برای پزشکان عمومی است. یکی از آن‌ها گفت: «سخت است که هم حامی بیمار باشی و هم قاضی.»

آن‌ها در مورد سیستمی صحبت کردند که رابطه پزشک و بیمار را تهدید می‌کند. یکی گفت: «بیماران برای حمایت می‌آیند، نه برای رد شدن.» دیگری اضافه کرد: «پزشکان عمومی نباید نگهبانان تناسب برای کار باشند.» برخی دیگر امضای گواهی استعلاجی را «کاری کثیف» نامیدند و استدلال کردند که وظیفه آن‌ها «نظارت بر سیستم گواهی استعلاجی» نیست.

بیشتر پزشکان تأکید کردند که لزوماً بیماران را برای مدت زمانی که درخواست می‌کنند، مرخص نمی‌کنند و در عوض گواهی‌های استعلاجی را برای مدت کوتاه‌تری صادر می‌کنند. برخی نیز توضیح دادند که کار می‌تواند برای سلامت روان بیماران مفید باشد.

تفاوت دیدگاه‌ها و چالش‌های پذیرش

تفاوت قابل توجهی در نگرش پزشکان نسبت به بیماران وجود داشت. برخی کاملاً مثبت بودند و می‌گفتند که به صداقت بیماران اعتماد دارند. اما بسیاری اشاره کردند که رد کردن مرخصی برای شکایات مربوط به سلامت روان به ویژه دشوار است. یکی پرسید: «من کیستم که بگویم باور نمی‌کنم کسی با سلامت روانش دست و پنجه نرم می‌کند؟ این مثل عفونت قفسه سینه نیست که اثبات قطعی بیماری وجود داشته باشد.»

همچنین بسیاری بودند که نسبت به انگیزه‌های بیماران بدبین‌تر بودند و می‌گفتند که آن‌ها «واقعی نیستند» یا بیماران را به «سوءاستفاده از سیستم» متهم می‌کردند.

داده‌های گواهی استعلاجی بر اساس سن تفکیک نشده‌اند، اما چندین پزشک عمومی احساس می‌کردند که بزرگسالان جوان‌تر بیشتر احتمال دارد که درخواست مرخصی از کار کنند. یکی گفت: «ما تعداد زیادی از بیماران جوان با اضطراب و افسردگی را مرخص می‌کنیم که به وضوح بیمار نیستند.»

برخی پزشکان عمومی گفتند که تنها در صورتی گواهی استعلاجی را امضا می‌کنند که احساس کنند «از نظر پزشکی مناسب» است، اما برخی دیگر اعتراف کردند که «ارزش دردسر» یا «مشکلات» بحث با بیماران را ندارد. چندین نفر اشاره کردند که امضای گواهی استعلاجی آسان‌تر و سریع‌تر از رسیدگی به شکایت ناشی از رد آن است.

برخی نیز توضیح دادند که بیماران چگونه پرخاشگر شده‌اند. یک پزشک گفت: «آن‌ها بحث و دعوا می‌کنند، ما در نهایت مجبور می‌شویم برای امنیت خودمان تسلیم شویم.» دیگری اضافه کرد: «به چالش کشیدن بیمار دیوانگی خواهد بود.»

نیاز به اصلاحات و رویکردهای جدید

سال گذشته، گزارشی که توسط دولت سفارش داده شده بود و نقش کارفرمایان در سلامت و ناتوانی را بررسی می‌کرد، اعلام کرد که گواهی‌های استعلاجی «اغلب مشکل‌ساز» هستند. بررسی «حفظ بریتانیا در حال کار» اشاره کرد که پزشکان عمومی اغلب زمان یا آموزش بهداشت شغلی لازم را برای ارزیابی کامل توانایی فرد برای کار ندارند.

این گزارش همچنین نشان داد که هر چه بیمار مدت طولانی‌تری مرخصی استعلاجی بگیرد، احتمال بازگشت او به کار کمتر می‌شود. اگر کسی به مدت ۴ تا ۶ هفته غایب باشد، ۹۶ درصد احتمال بازگشت به کار وجود دارد، اما این رقم پس از یک سال به ۵۰ درصد کاهش می‌یابد.

کالج سلطنتی پزشکان عمومی (RCGP) اعلام کرد که پزشکان خانواده ممکن است همیشه «مناسب‌ترین متخصصان» برای ارائه حمایت طولانی‌مدت جهت بازگشت بیماران به کار نباشند. پروفسور ویکتوریا تزورزیو براون، رئیس RCGP، گفت که آن‌ها باید همچنان گواهی‌های استعلاجی را تا سه هفته تأیید کنند، اما RCGP آماده بررسی این است که آیا مسئولیت گواهی‌های استعلاجی طولانی‌مدت باید به جای دیگری منتقل شود یا خیر.

دولت بریتانیا اعلام کرده است که سیستم فعلی گواهی استعلاجی نیاز به اصلاح دارد و رویکردهای جدیدی را آزمایش می‌کند. یک سخنگو گفت: «ما می‌دانیم که باید کارهای بیشتری برای ایجاد سیستمی که برای همه کارآمد باشد، انجام دهیم.»

مقامات دولتی در حال بررسی گزینه‌های دیگری از جمله طرح‌های «ماندن در/بازگشت به کار» هستند که با همکاری مشاغل و متخصصان بهداشت شغلی توسعه یافته‌اند. هنوز مشخص نیست که آیا این طرح‌ها گواهی‌های استعلاجی را اصلاح می‌کنند یا به طور کامل جایگزین آن‌ها خواهند شد.

جگوار لندروور (JLR) یکی از ۶۰ شرکتی است که با مقامات برای بررسی چگونگی اجرای این طرح همکاری می‌کند. JLR شش «مرکز رفاه» برای کارکنان خود در بریتانیا راه‌اندازی کرده است. بخشی از تمرکز این مراکز بر پیشگیری است، از جمله کلاس‌های ورزشی و معاینات بهداشتی NHS. اما این طرح همچنین به کارکنانی که نیاز به حمایت در فیزیوتراپی، مشاوره و بهداشت شغلی دارند، کمک می‌کند.

دکتر ریچارد پیترز، مدیر ارشد پزشکی JLR، گفت که شرکت‌ها «نقشی» در حمایت از افراد با شرایط سلامتی در محل کار دارند و افزود: «این کار درستی است زیرا اگر کارکنان سالم‌تری داشته باشیم، نیروی کار مولدتری خواهیم داشت.»

اما نگرانی‌های گسترده‌تری در مورد چگونگی گسترش این نوع کمک‌ها وجود دارد. کسب‌وکارهای کوچک قبلاً نگران تغییرات آتی در حقوق مرخصی استعلاجی قانونی هستند که به این معنی است که آن‌ها باید از اولین روز غیبت حقوق پرداخت کنند.

تینا مک‌کنزی، از فدراسیون کسب‌وکارهای کوچک، گفت: «پیشنهادهایی برای پرداخت هزینه خدمات مشاوره بهداشت شغلی و همچنین گواهی‌های استعلاجی توسط کسب‌وکارهای کوچک، این هزینه‌ها را افزایش داده و بوروکراسی اضافی را به همراه خواهد داشت.»

تام پولارد، رئیس سیاست‌گذاری و کمپین‌های خیریه سلامت روان Mind، گفت که هر حرکتی به سمت یک سیستم جایگزین باید «با احتیاط» و «بر اساس روابط اعتمادآمیز و دلسوزانه» انجام شود. او افزود: «ضروری است که مردم احساس نکنند مجبور به کار هستند در حالی که توانایی آن را ندارند.»