در میان شعله‌های جنگ: زندگی پرخطر دریانوردان در نزدیکی ایران

در پی تشدید تنش‌ها و حملات اخیر در منطقه خلیج فارس، هزاران دریانورد در تنگه هرمز و اطراف آن گرفتار شده‌اند. این افراد که اغلب بر روی نفتکش‌ها و کشتی‌های باری کار می‌کنند، روزانه شاهد پرواز پهپادها، موشک‌های کروز و جت‌های جنگنده هستند و با خطر حملات احتمالی دست و پنجه نرم می‌کنند.

خطر در هر گوشه: زندگی دریانوردان در منطقه جنگی

امیر، یک دریانورد پاکستانی که در یک نفتکش در امارات متحده عربی کار می‌کند، از دیدن پهپادها و موشک‌های کروز ایرانی در ارتفاع پایین و شنیدن صدای جت‌های جنگنده می‌گوید. او بزرگترین ترس خود را سقوط یک پهپاد یا موشک رهگیری شده بر روی کشتی‌اش عنوان می‌کند. هین، دریانوردی از میانمار، نیز از درگیری‌های روزانه گزارش می‌دهد و می‌گوید: «هیچ جای امنی برای پنهان شدن در کشتی وجود ندارد و ما فقط باید به داخل فرار کنیم.»

«هیچ جای امنی برای پنهان شدن در کشتی وجود ندارد و ما فقط باید به داخل فرار کنیم.»

کاپیتان آنام چودری، رئیس انجمن افسران بازرگانی بنگلادش، تخمین می‌زند که حدود ۲۰,۰۰۰ دریانورد در خاورمیانه سرگردان هستند. او تاکید می‌کند که چه در دریا و چه در بندر، خطر یکسان است، زیرا کشتی‌ها حتی در لنگرگاه نیز مورد بمباران قرار گرفته‌اند. سازمان او حداقل هفت کشتی را ردیابی کرده که در این جنگ مورد اصابت قرار گرفته و آسیب دیده‌اند. در ۱ مارس، یک دریانورد در کشتی «اسکای‌لارک» که به جمهوری پالائو ثبت شده بود، کشته شد.

چالش‌های ارتباطی و نگرانی خانواده‌ها

مسدود شدن شبکه‌های اینترنت و تلفن در ایران، ارتباط خانواده‌ها با دریانوردان را به شدت دشوار کرده است. علی عباس، پدری که پسرش در یک کشتی در بندر ایرانی نزدیک تنگه هرمز است، می‌گوید که پس از یک حمله موشکی و زخمی شدن یک دریانورد هندی، چندین روز است که نتوانسته با پسرش صحبت کند. او با گریه از نگرانی خود برای جان پسرش می‌گوید و امیدوار است که پسرش زنده باشد و تنها مشکل، قطعی ارتباطات باشد.

تداخل GPS و ناوبری کور

سئوجون، کاپیتان یک کشتی با بیش از ۲۰ خدمه از کره جنوبی و میانمار، از تداخل شدید در سیستم ناوبری ماهواره‌ای (GPS) خبر می‌دهد. او می‌گوید: «از زمان شروع جنگ، تداخل GPS به صورت متناوب رخ داده، اما در سه یا چهار روز گذشته به مراتب بدتر شده است.» این وضعیت باعث شده که دریانوردان مجبور شوند بدون GPS ناوبری کنند، که به گفته او، مانند «فردی نابینا که به دنبال دستگیره در می‌گردد» است.

کاهش ذخایر غذا و آب

یکی دیگر از نگرانی‌های اصلی دریانوردان، اتمام ذخایر آب و غذا است. سئوجون می‌گوید که کشتی او به مدت ۱۵ روز غذای تازه دارد، اما آب آشامیدنی نگران‌کننده شده است. او توضیح می‌دهد که تولید آب شیرین از طریق نمک‌زدایی آب دریا، زمانی که کشتی در حال حرکت نباشد، دشوار می‌شود. مسعود، یک دریانورد پاکستانی، می‌گوید که دو ماه از آخرین بارگیری آذوقه می‌گذرد. هین نیز از سهمیه‌بندی غذا و کمبود سوخت و آب در کشتی خود خبر می‌دهد و می‌گوید: «زندگی ما در اینجا بسیار تحقیرآمیز است.»

محدودیت‌های بیمه و آینده صنعت دریانوردی

حتی اگر دریانوردان به بندر امنی برسند، بازگشت به خانه یا ترک منطقه برایشان آسان نیست. حمزه می‌گوید که پسرش و سایر دریانوردان اجازه ترک کشتی را ندارند زیرا شرکت‌هایشان گذرنامه‌های آن‌ها را در اختیار دارند. همچنین، دریانوردانی که قرارداد خود را نقض کرده و کشتی را ترک کنند، در آینده با مشکل یافتن شغل مواجه خواهند شد، زیرا ممکن است توسط شرکت‌های کشتیرانی در لیست سیاه قرار گیرند.

امیر ابراز امیدواری می‌کند که شرکت‌های کشتیرانی خدمه خود را مجبور به عبور از تنگه هرمز نکنند، زیرا «جان انسان را نمی‌توان با هیچ بیمه‌ای جایگزین کرد.» او معتقد است که این جنگ تأثیرات بلندمدتی بر تجارت در خلیج فارس خواهد داشت و صنعت دریانوردی را به طور قابل توجهی تغییر خواهد داد. کاپیتان چودری نیز از مردم می‌خواهد که کشتی‌ها و دریانوردان بی‌گناه را قربانی نکنند.