گاریدو: از دوران کودکی کنار مستایا تا سرمربیگری ویارئال و تقابل با رئال مادرید

خوان کارلوس گاریدو، مربی ۵۶ ساله والنسیایی با کارنامه‌ای پربار در دنیای فوتبال، در گفت‌وگو با پادکست آفساید، از ناگفته‌های مسیر مربیگری و تجربیاتش در باشگاه‌های بزرگ اسپانیا و اروپا سخن گفت. او که هدایت تیم‌هایی چون رئال بتیس، کلوب بروژ و کاستیون را بر عهده داشته، به چگونگی ورودش به این حرفه و خاطرات دوران کودکی‌اش اشاره می‌کند.

آغاز راه مربیگری و تأثیر یک معلم

گاریدو مربیگری را در اوایل دهه بیست زندگی خود آغاز کرده است. او در این باره می‌گوید: «کم‌کم و اتفاقی وارد این مسیر شدم.» او به نقش کلیدی معلم ورزش خود در این انتخاب اشاره می‌کند: «یادم هست در کلاس درس، حواسم پرت می‌شد و به فوتبال فکر می‌کردم اما معلم ورزشم تأثیر زیادی روی مربی شدنم داشت. او مربی بدنسازی والنسیا و رئال مادرید در دوره گاس هیدینک بود. او الگوی من و نقطه اتکایم بود و بعدها هم مربی بدنسازی من شد.»

عشق گاریدو به فوتبال ریشه‌ای عمیق در دوران کودکی‌اش دارد: «از در خانه‌مان تا مدرسه ۱۰۰ متر فاصله بود و ۱۰۰ متر هم تا مستایا. من از آن نسلی هستم که در خیابان فوتبال بازی می‌کرد، درست کنار کافه مستایا که کافه خانواده‌ام بود. کودکی‌ام پر بود از پنهانی وارد زمین شدن. دیدن هزاران جلسه تمرین و مسابقه روی زندگی‌ام تأثیر گذاشته است. عشق من به فوتبال از همان‌جا می‌آید.»

دوران طلایی در ویارئال و تقابل با بزرگان

باشگاه ویارئال بیشترین پیوند را با گاریدو داشته است. او ابتدا به عنوان مدیر آکادمی فعالیت کرد و سپس در سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ به سرمربیگری تیم اول رسید. گاریدو از تقابل با تیم‌های بزرگی چون رئال مادرید و بارسلونا در آن دوران یاد می‌کند: «ما همیشه مقابل بارسا یا رئال پا‌به‌پای آنها بازی می‌کردیم، حتی اگر می‌باختیم. نمایشی تماشایی داشتیم. مقابل تیم مورینیو ۲-۴ باختیم اما واقعاً آنها را به دردسر انداختیم. یکی از همان صحنه‌های کلاسیک برنابئو بود، توپ در جهت دیگری می‌رفت، اما برعکس اعلام شد و ما باختیم.»

او به طور مشخص به گل کریستیانو رونالدو در تاریخ ۹ ژانویه ۲۰۱۱ اشاره دارد که در موقعیت آفساید به ثمر رسید. در آن زمان، سیستم کمک داور ویدیویی (VAR) وجود نداشت و این گل پذیرفته شد و سه امتیاز در مادرید ماند.

فلسفه آکادمی ویارئال

گاریدو نقش مهمی در شکل‌گیری مدل آکادمی موفق ویارئال ایفا کرده است: «وقتی رسیدم، ویارئال آکادمی نداشت. آنها به من اعتماد کردند تا به این فرآیند کمک کنم و من واقعاً به حضورم در آن دوره افتخار می‌کنم. سال‌های فوق‌العاده‌ای بود و آن فلسفه تا امروز حفظ شده است. در ویارئال، خوب بازی کردن یعنی رقابت کردن.»

او از بازیکنانی چون سانتی کازورلا که محصول همین آکادمی بود، با افتخار یاد می‌کند: «سانتی پسری عالی است. بدیهی است که کیفیت بالایی دارد. در همان سال اول دیدم که اعتماد به‌ نفس زیادی دارد و به همین دلیل بیشتر از او کار می‌کشیدم و سخت‌گیرتر بودم. او نمونه بازیکنی است که در ویارئال رشد کرد و به لطف شخصیتش پیشرفت کرد.»

خاطره‌ای فراموش‌نشدنی: صعود ویارئال بی

در میان خاطرات مختلف، گاریدو به یک اتفاق خاص اشاره می‌کند: پلی‌آف صعود تیم دوم ویارئال به دسته دوم. او این روز را «خوشحال‌ترین روز زندگی مربیگری» خود می‌داند:

«طی کردن مسیر ۲۰۰ متری برای اتوبوس نیم ساعت طول کشید و مردم لیوان‌های یخ به سمت ما پرتاب می‌کردند. ما تیمی جوان بودیم و توانستیم آرامش‌مان را حفظ کنیم چون آنها قصد ترساندن‌مان را داشتند. ورزشگاه یک ساعت و نیم قبل از بازی پر شده بود. اما همه این‌ها به ما آدرنالین خالص داد. آنها اول گل را زدند، اما قبل از نیمه‌اول مساوی کردیم و در نیمه دوم ۱-۲ بردیم.»