سامبر کنسرت را به دلیل ایمنی متوقف کرد: آیا کنسرت‌های بریتانیا واقعاً پرخطرند؟

هفته گذشته، ستاره پاپ آمریکایی، سامبر، کنسرت پرفروش خود در آکادمی بریکستون را به دلیل مشاهده یک هوادار بی‌هوش به طور ناگهانی متوقف کرد. این اقدام، که به دلیل آنچه سامبر «مدیریت ضعیف» محل برگزاری کنسرت خواند، سر و صدای زیادی به پا کرد و بار دیگر توجهات را به موضوع ایمنی در رویدادهای زنده جلب کرد.

سامبر پس از توقف کنسرت، با ابراز نارضایتی از عدم فوریت در رسیدگی به وضعیت هوادار، محل برگزاری را «ضعیف‌ترین مدیریت‌شده» در طول دوران فعالیت خود توصیف کرد و تأکید کرد که «ایمنی در اولویت است.»

بررسی حادثه و واکنش‌ها

خوشبختانه، در این حادثه به کسی آسیبی نرسید. طبق اعلام مسئولان محل برگزاری، تصاویر دوربین‌های مداربسته نشان می‌دهد که کارکنان، از جمله یک امدادگر، کمتر از یک دقیقه پس از بی‌هوش شدن هوادار به او رسیده‌اند و در آن زمان، هوادار به هوش آمده و در حال بهبودی بوده است.

این حادثه به ویژه به دلیل سابقه آکادمی بریکستون خبرساز شد. این محل در سال ۲۰۲۲ شاهد یک حادثه مرگبار بود که در آن، هجوم جمعیت برای ورود به محل برگزاری، منجر به مرگ دو نفر شد.

شورای منطقه لمبث، که پس از آن حوادث مجوز محل برگزاری را به حالت تعلیق درآورده بود، اعلام کرد که از اظهارات سامبر مطلع است و در حال «هماهنگی با پلیس متروپولیتن برای تعیین اقدامات لازم» است. سخنگوی شورا افزود که هرگونه نقض ایمنی «جدی» تلقی خواهد شد.

گروه آکادمی، که آکادمی بریکستون را اداره می‌کند، نیز اعلام کرد که بررسی داخلی اقامت سه شبه سامبر نشان داده است که «هیچ حادثه جدی» رخ نداده است.

روند رو به رشد توقف کنسرت‌ها توسط هنرمندان

مداخله سامبر بخشی از یک روند رو به رشد است. در سال ۲۰۲۲، بیلی آیلیش در کنسرت خود در O2 آرنا لندن برای درخواست آب برای هوادارانش، نمایش را متوقف کرد. در همان سال، هری استایلز نیز در کلمبیا به دلیل فریادهای «نمی‌توانیم نفس بکشیم» از سوی هواداران ردیف جلو، اجرای خود را متوقف کرد. هنرمندانی چون تیلور سوئیفت، ادل، لیدی گاگا و دیگران نیز اقدامات مشابهی انجام داده‌اند.

کارشناسان صنعت معتقدند که تمرکز هنرمندان بر ایمنی پس از فستیوال آستروورلد در سال ۲۰۲۱ در هیوستون افزایش یافته است، جایی که ازدحام جمعیت منجر به مرگ ۱۰ نفر شد. تراویس اسکات، رپر و هنرمند اصلی آن رویداد، به دلیل عدم توقف نمایش مورد انتقاد شدید قرار گرفت، اگرچه او ادعا کرد که از فاجعه در حال وقوع بی‌خبر بوده است.

بر اساس گزارش جشنواره اروپایی ۲۰۲۳، از آن زمان، «افزایش قابل توجهی در انتخاب داوطلبانه هنرمندان برای قطع اجراهای خود» مشاهده شده است.

پروفسور جان دروری، روانشناس متخصص رفتار جمعیت در دانشگاه ساسکس، می‌گوید: «یک اصل اساسی این است که برای اطمینان از یک رویداد ایمن، کارکنان ایمنی و تماشاگران باید خود را بخشی از یک جامعه ببینند. اگر به تماشاگران گفته شود که کارکنان به نفع آنها عمل نمی‌کنند، نه تنها دیگر گوش نخواهند داد، بلکه ممکن است نسبت به آن کارکنان خصومت و تقابل فعال داشته باشند. این برای ایمنی مفید نیست.»

تغییر رفتار تماشاگران و چالش‌های جدید

پروفسور دروری اشاره می‌کند که رفتار تماشاگران پس از همه‌گیری کووید-۱۹ تغییر کرده و آنها «مخرب‌تر و کمتر همکاری‌کننده» شده‌اند. آن ماری چبیب، رئیس انجمن مدیریت جمعیت بریتانیا (UKCMA)، نیز تأیید می‌کند که «نوسانات، بی‌صبری و گاهی از دست دادن 'ریتم جمعی' ناگفته که از طریق تجربه مشترک توسعه یافته بود، بیشتر شده است.»

تاریخچه حوادث و پیشرفت‌های ایمنی در بریتانیا

خوشبختانه، شرکت در کنسرت در بریتانیا نسبتاً کم‌خطر است. مطالعه‌ای بر روی مداخلات پزشکی در جشنواره گلاستونبری ۲۰۲۲ نشان داد که شایع‌ترین آسیب‌ها، آسیب‌های مفصلی مانند رگ به رگ شدن مچ پا، پس از آن تاول و مشکلات گوارشی بوده است.

سناریویی که هر مدیر ایمنی کنسرت از آن می‌ترسد، فروپاشی جمعیت است؛ جایی که مردم به جلو هجوم می‌آورند و هواداران زیر دست و پا می‌مانند. چنین حوادثی نادر اما ویرانگر هستند.

• در سال ۱۹۷۴، هجوم جمعیت در کنسرت دیوید کسیدی در لندن منجر به مجروح شدن ۵۰۰ نفر و مرگ یک دختر ۱۴ ساله شد.
• در سال ۱۹۸۸، فروپاشی جمعیتی شامل ۵۰ نفر در جشنواره Monsters of Rock دو کشته برجای گذاشت.

این مرگ‌ها مستقیماً منجر به ایجاد دستورالعمل‌های ایمنی جدیدی به نام «راهنمای بنفش» شد که همه چیز از طراحی سایت و سیستم‌های مانع گرفته تا مراقبت از حیوانات خانگی گم‌شده را پوشش می‌دهد. استیو آلن، بنیانگذار مشاوره مدیریت رویداد Crowd Safety، می‌گوید که این راهنما بریتانیا را به «یکی از کشورهای پیشرو در جهان در زمینه ایمنی» تبدیل کرده است.

ابداع «روش توقف نمایش»

استیو آلن، با بیش از ۳۵ سال تجربه، رئیس امنیت هنرمندانی چون Oasis، Eminem و Led Zeppelin بوده است. او در دهه ۱۹۹۰، آنچه را که به عنوان «روش توقف نمایش» شناخته می‌شود، توسعه داد؛ پاسخی سریع و هماهنگ به هجوم جمعیت که می‌تواند یک کنسرت را فوراً متوقف کند. این سیستم در طول تور ۱۹۹۷ گروه Oasis طراحی شد.

آلن به یاد می‌آورد: «من با جمعیت‌های پویا آشنا بودم، اما Oasis یک هیولای کاملاً متفاوت بود. مشخصات جمعیت آنها بی‌سابقه بود و برای من بسیار واضح بود که باید چیزی را در نظر بگیریم.»

این روش در سال ۲۰۰۵ در استادیوم منچستر سیتی حیاتی بود. هنگامی که Oasis شروع به نواختن «Lyla» کرد، جمعیت به جلو هجوم آورد و یک مانع ایمنی ترک خورد. به لطف سیستم توقف نمایش، «ما ناظران ایمنی داشتیم که توانستند به برج رادیو کنند و ما نمایش را متوقف کردیم.»

بلافاصله، چراغ‌های صحنه خاموش شد، یک نورافکن تماشاگران را روشن کرد و تمام صدا قطع شد، به جز میکروفون نوئل گالاگر، که به او اجازه داد تا با آرامش وضعیت را توضیح دهد قبل از اینکه گروه صحنه را ترک کند. حدود ۲۵ دقیقه بعد، پس از تعمیر مانع، آلن اجازه شروع مجدد را داد.

استانداردسازی و آینده ایمنی کنسرت‌ها

آلن تنها ۳۲ بار از این روش استفاده کرده است، اما اکنون این روش به استاندارد صنعتی تبدیل شده است. این امر به لطف بنیاد Pink Bows است که به یاد مدیسون دوبیسکی، قربانی ۲۳ ساله آستروورلد، ایجاد شد. خانواده او پس از تحقیقات پلیس که نشان داد فقدان یک زنجیره ارتباطی از پیش تعیین شده به فاجعه کمک کرده بود، تصمیم به اقدام گرفتند.

آن ماری چبیب می‌گوید: «آستروورلد نیاز به رویه‌های واضح و تمرین شده را برجسته کرد که تیم‌ها را قادر می‌سازد تا در صورت به خطر افتادن ایمنی، اجرا را متوقف یا مکث کنند.»

در بریتانیا، سازمان‌دهندگان رویدادها همچنین باید برای کاهش خطر حملات تروریستی تحت قانون مارتین، که از آوریل ۲۰۲۷ اجرایی می‌شود، برنامه‌ریزی کنند. اما همانطور که سامبر فهمید، هنرمندان اغلب در بهترین موقعیت برای تشخیص خطرات نوظهور قرار دارند. آلن می‌گوید که این فقط می‌تواند چیز خوبی باشد.

او می‌گوید: «فکر می‌کنم بسیار مهم است که هنرمندان ایمنی هواداران خود را جدی بگیرند. زیرا واقعیت این است که اگر من روی صحنه بروم، هنرمند را کنار بزنم و نمایش را متوقف کنم، بطری‌های مایع زرد رنگ به سمتم پرتاب خواهد شد.»