پدیده‌های هوایی ناشناخته (UAP): از مشاهدات خلبانان تا تحقیقات علمی

مشاهدات خلبانان نظامی و تأیید دولت

خلبانان نیروی دریایی آمریکا برای ماه‌ها، تقریباً هر روز، شاهد اشیاء ناشناسی بودند که با سرعت بسیار بالا و بدون موتور قابل مشاهده، در ارتفاع بیش از ۹ کیلومتری پرواز می‌کردند. این اشیاء ناگهان در آسمان ظاهر شده و با سرعتی مافوق صوت حرکت می‌کردند، بدون اینکه دودی از خود بر جای بگذارند. ستوان رایان گریوز، خلبان F/A-18 سوپر هورنت با ۱۰ سال سابقه خدمت، از جمله شاهدان این پدیده‌ها بود.

چهار سال پس از این مشاهدات، در سال ۲۰۲۰، روزنامه نیویورک تایمز مقاله‌ای حاوی ویدئوهای ضبط‌شده توسط دوربین هواپیماهای نیروی دریایی را منتشر کرد. نیروی دریایی ایالات متحده در آوریل همان سال، واقعی بودن این ویدئوها را تأیید و رسماً آن‌ها را منتشر کرد. این اقدام دولت، آغازگر یک دوره جدید از شفافیت در مورد پدیده‌های هوایی ناشناخته بود.

سابقه گزارش‌های یوفو و حادثه رازول

گزارش‌های مشاهده یوفوها (اشیاء پرنده ناشناس) برای دهه‌ها در میان عموم مردم وجود داشته است. این گزارش‌ها از تابستان ۱۹۴۷ آغاز شد، زمانی که مک برازل بقایای عجیبی را در مزرعه‌اش در حومه رازول، نیومکزیکو پیدا کرد. ارتش ابتدا اعلام کرد که بقایای یک «بشقاب پرنده» را یافته است، اما چند روز بعد داستان خود را تغییر داد و گفت که آن‌ها بقایای یک بالن هواشناسی بوده‌اند. این تغییر روایت، هیجان عمومی را شعله‌ور کرد و «تب بشقاب‌پرنده‌ها» کشور را فرا گرفت.

تئوری‌های توطئه در مورد حادثه رازول، از جمله پنهان کردن اجساد بیگانگان توسط دولت در «منطقه ۵۱»، به سرعت گسترش یافتند. دولت در سال ۱۹۹۵ با انتشار گزارشی، تلاش کرد به این شایعات پایان دهد. در این گزارش توضیح داده شد که بقایای یافت‌شده در رازول، در واقع بخشی از «پروژه موگول»، یک برنامه فوق‌محرمانه برای شناسایی موشک‌های شوروی، بوده‌اند و «اجساد موجودات فضایی» نیز مانکن‌های آزمایش تصادف بوده‌اند. با این حال، این شفاف‌سازی‌ها نتوانست به طور کامل به تئوری‌های توطئه پایان دهد.

دولت آمریکا و رویکرد جدید به UAP

با انتشار گزارش مشاهدات خلبانان نیروی دریایی آمریکا در سال ۲۰۱۵، دولت شروع به صحبت کردن صریح‌تر و بازتر درباره یوفوها کرد. در سال ۲۰۲۱، دولت آمریکا گزارشی منتشر کرد که اگرچه مدرکی دال بر وجود موجودات فضایی ارائه نمی‌کرد، اما تأیید کرد که از سال ۲۰۰۴ تاکنون موارد زیادی از مشاهده پدیده‌های هوایی ناشناس (UAP) ثبت شده‌اند که همچنان توضیح‌ناپذیر باقی مانده‌اند.

این گزارش چندین توضیح احتمالی برای UAP‌ها ارائه داد: پرندگان، زباله‌های معلق، پروژه‌های محرمانه نظامی یا حتی فناوری‌های جدید توسعه‌یافته توسط کشورهای دیگر. احتمال آخر، نگرانی‌های امنیتی زیادی را در کنگره و ارتش ایجاد کرد.

در ماه مه ۲۰۲۲، کنگره آمریکا یک جلسه استماع عمومی درباره UAP‌ها برگزار کرد. در این جلسه، مقام‌های ارشد نظامی شهادت دادند که از سال ۲۰۲۱، ۴۰۰ مورد مشاهده توضیح‌داده‌نشده دیگر گزارش شده است، اما هیچ‌یک نشانه‌ای از منشأ فرازمینی نداشته‌اند. اسکات بری، معاون مدیر اطلاعات نیروی دریایی وقت، توضیح داد که عدم انتشار اطلاعات بیشتر به دلیل حفظ امنیت ملی و جلوگیری از آگاهی دشمنان بالقوه از توانایی‌های دیده‌بانی آمریکا است.

در ژوئیه ۲۰۲۲، پنتاگون «دفتر حل‌وفصل ناهنجاری‌های چندحوزه‌ای» (AARO) را برای بررسی و تحقیق درباره UAP‌ها ایجاد کرد. دولت اکنون به جای «یوفو»، از اصطلاح رسمی «پدیده‌های هوایی ناشناس» (UAP) استفاده می‌کند تا بار منفی و انگ اجتماعی مرتبط با مطالعه یوفوها را کاهش دهد. ارتش در حال حاضر بر روی این موضوع تمرکز دارد که آیا این اشیاء ناشناس تهدیدی امنیتی محسوب می‌شوند یا خیر.

ورود دانشمندان به عرصه تحقیق UAP

دلایل علمی زیادی برای این باور وجود دارد که ما در جهان تنها نیستیم. ست شوستاک، اخترفیزیک‌دان ارشد موسسه جست‌وجوی هوش فرازمینی (SETI)، اشاره می‌کند که حیات روی زمین نسبتاً سریع شکل گرفت و با وجود تریلیون‌ها سیاره قابل سکونت در کهکشان راه شیری و فراتر از آن، فرصت برای شکل‌گیری حیات بسیار زیاد است. با این حال، این به معنای بازدید موجودات فضایی از زمین نیست.

تا همین اواخر، بسیاری از دانشمندان مطالعه یوفوها را شبه‌علم می‌دانستند، اما این وضعیت در حال تغییر است. در ژوئن ۲۰۲۲، ناسا گروهی از کارشناسان علمی را گرد هم آورد تا بررسی کنند چگونه می‌توان به مطالعه UAP‌ها کمک کرد. بیل نلسون، مدیر اسبق ناسا، تأکید کرد که هدف این گروه، سوق دادن گفت‌وگو درباره UAP‌ها از هیجان‌زدگی به سمت علم است. این گروه توصیه کرد که ناسا از داده‌های فضایی خود استفاده کند و با دیگر نهادهای دولتی همکاری داشته باشد.

آوی لوب، اخترفیزیک‌دان دانشگاه هاروارد، در سال ۲۰۲۱ «پروژه گالیله» را راه‌اندازی کرد تا UAP‌ها را به صورت علمی بررسی کند. این پروژه با استفاده از تلسکوپ‌ها و هوش مصنوعی، آسمان را به طور پیوسته پایش می‌کند و بیش از ۱۰۰ دانشمند در آن مشارکت دارند. لوب معتقد است که وظیفه او کشف چگونگی کارکرد جهان است، در حالی که AARO بر امنیت ملی تمرکز دارد.

گرگ اگیگین، تاریخ‌دان، معتقد است که ورود ناسا به این حوزه، پیامی روشن برای دانشمندان بود که صحبت علنی درباره UAP‌ها اشکالی ندارد و به آن‌ها اجازه داد درباره ایده‌هایی که پیش‌تر تابو محسوب می‌شدند، گفت‌وگو کنند.

رازهای ناشناخته و چشم‌انداز آینده

علم می‌تواند به توضیح پدیده‌هایی که پیش‌تر غیرقابل توضیح بودند، کمک کند. جولیا دمارینز، اخترزیست‌شناس، اشاره می‌کند که UAP‌ها ممکن است ناشی از شرایط غیرمعمول جوی یا بازتاب نور از ماهواره‌های مخابراتی باشند. همچنین این احتمال وجود دارد که این پدیده‌ها فناوری کشوری دیگر در همین سیاره باشند.

ما انتظار داریم نخستین تماس با حیات فرازمینی شبیه فیلم‌ها باشد. اما در دنیای واقعی، ممکن است اصلا این‌قدر واضح نباشد.

گرت گراف، نویسنده کتاب «یوفو؛ پشت‌پرده تلاش دولت آمریکا برای کشف حیات فرازمینی»، معتقد است که نخستین برخورد ما با بیگانگان ممکن است دیدار با خود آن‌ها نباشد، بلکه یافتن بقایای فناوری آن‌ها باشد، مانند یک تکه زباله فضایی با منشأ غیرزمینی.

معادله دریک، که توسط ستاره‌شناس فرانک دریک در سال ۱۹۶۱ ارائه شد، به برآورد تعداد تمدن‌های فرازمینی که ممکن است سیگنال پخش کنند، می‌پردازد. جولیا دمارینز با اشاره به عامل «L» در این معادله (مدت زمان تولید نشانه‌های وجود توسط تمدن‌های فناورانه)، بیان می‌کند که با توجه به قدمت ۱۴ میلیارد ساله جهان و تنها ۱۰۰ سال پیشرفته بودن تمدن ما، احتمال هم‌پوشانی زمانی با تمدن‌های دیگر چندان زیاد نیست.

با این حال، ست شوستاک خوش‌بین است و معتقد است که به زودی شواهدی از حیات فرازمینی پیدا خواهیم کرد. در حال حاضر، علم همچنان در حال بررسی این سؤال است که آیا شواهدی دال بر بازدید حیات فرازمینی از زمین وجود دارد یا خیر.