خبر کامل
ناو هواپیمابر یواس‌اس جرالد فورد: نماد برتری یا شکست مهندسی؟
ناو هواپیمابر یواس‌اس جرالد فورد، که زمانی نماد برتری نظامی آمریکا معرفی می‌شد، اکنون به مثالی بارز از شکست پروژه‌هایی تبدیل شده است که در آنها ملاحظات اقتصادی و سیاسی بر کارآمدی نظامی ارجحیت می‌یابد. حادثه آتش‌سوزی ۱۲ مارس که منجر به زخمی شدن ۲۰۰ ملوان شد، تنها یکی از رشته حوادث شرم‌آور در تاریخ این ناو است.
بازگشت به اسکله برای تعمیرات
پس از آتش‌سوزی در بخش رختشویخانه، فرماندهان نیروی دریایی این ناو پیشرفته را از خط مقدم خارج کرده و برای دست‌کم یک هفته تعمیرات فوری به جزیره کرت فرستادند. این رخداد، بار دیگر پرسش‌هایی جدی درباره آمادگی عملیاتی و قابلیت اطمینان این ناو ۱۳ میلیارد دلاری مطرح می‌کند.
تأخیر در ساخت و عملیاتی شدن
ساخت ناو یواس‌اس جرالد فورد در سال ۲۰۰۹ آغاز شد، اما تا ژوئیه ۲۰۱۷ به‌طور رسمی به خدمت گرفته نشد و حتی در آن زمان نیز فاصله زیادی تا آمادگی عملیاتی کامل داشت. در نهایت، پنج سال دیگر طول کشید تا نیروی دریایی بتواند آن را برای نخستین مأموریت عملیاتی به دریا اعزام کند. این تأخیرها، هزینه‌های پروژه را به شدت افزایش داد و از ۱۰.۵ میلیارد دلار به ۱۳.۲ میلیارد دلار رسید که بیش از ۲۵ درصد افزایش را نشان می‌دهد.
فناوری‌های جدید و مشکلات پیش‌بینی نشده
تصمیم به جایگزینی ناوگان قابل‌اعتماد کلاس نیمیتز با طراحی کاملاً جدید، منجر به گنجاندن نزدیک به دو دهه فناوری جدید و آزمایش‌نشده در این پروژه شد. طراحان، سامانه‌های قدیمی اما قابل‌اعتماد مانند منجنیق‌های بخار و آسانسورهای هیدرولیکی را کنار گذاشته و به سراغ سامانه‌های الکتریکی قرن بیست‌ویکمی رفتند. یکی از این سامانه‌ها، «سامانه پرتاب الکترومغناطیسی» یا EMALS است که مقدار عظیمی انرژی الکتریکی معادل مصرف ۱۳ هزار خانه را ذخیره و آزاد می‌کند.
طبق مشخصات اعلام‌شده، سیستم EMALS باید قادر می‌بود بیش از ۴۰۰۰ پرتاب را بدون خرابی جدی انجام دهد. اما گزارش‌ها در سال ۲۰۲۱ نشان می‌دهد که این منجنیق‌ها پس از تنها ۱۸۱ بار پرتاب دچار نقص شده‌اند.
آخرین گزارش دفتر آزمایش‌های پنتاگون نیز تأکید می‌کند که عملکرد این سیستم بهبود چشمگیری نداشته و همچنان نیازمند «پشتیبانی فنی خارج از ناو» است. علاوه بر این، طراحی EMALS دارای یک نقص جدی است: امکان جداسازی الکتریکی هر منجنیق به‌صورت مستقل وجود ندارد؛ بنابراین برای تعمیر یکی از آنها، باید کل سامانه از کار انداخته شود که در شرایط جنگی می‌تواند بسیار مشکل‌ساز باشد.
سیستم فاضلاب: منبع دائمی نارضایتی
مشکلات ناو به سیستم پرتاب هواپیما محدود نمی‌شود؛ سیستم لوله‌کشی و فاضلاب نیز منبع اصلی نارضایتی خدمه است. طراحان به جای سیستم سنتی، از یک سیستم خلأ مشابه هواپیماهای تجاری استفاده کرده‌اند که برای جمعیتی حدود ۴۰۰۰ نفر مقیاس‌گذاری شده است. با این حال، دفتر حسابرسی دولت آمریکا در سال ۲۰۲۰ هشدار داد که این سیستم به‌طور مکرر دچار گرفتگی می‌شود و برای رفع رسوبات کلسیمی، نیازمند شست‌وشوی مداوم با اسید است که هر بار حدود ۴۰۰ هزار دلار هزینه دارد.
- گرفتگی مکرر: نیاز به شست‌وشوی مداوم با اسید.
- هزینه بالا: ۴۰۰ هزار دلار برای هر عملیات شست‌وشو.
- خرابی‌های روزانه: ۲۰۵ مورد خرابی تنها در یک بازه چهارروزه در سال ۲۰۲۵.
این وضعیت تأثیر عمیقی بر روحیه خدمه دارد. گزارش‌هایی از یافتن جوراب و تکه‌های طناب در سیستم فاضلاب منتشر شده که شائبه خرابکاری ناشی از نارضایتی خدمه را تقویت می‌کند.
اعتماد از دست رفته
وقتی نیروی دریایی حتی قادر به تأمین سرویس‌های بهداشتی قابل‌اعتماد نیست، چگونه می‌توان به سایر قابلیت‌های ناو اعتماد کرد؟ عدم عملکرد صحیح منجنیق‌ها، این تردید را ایجاد می‌کند که آیا سامانه‌های دفاع موشکی نیز در لحظه نیاز کار خواهند کرد یا نه. تمام این مشکلات می‌توانست قابل پیشگیری باشد، اگر رهبران صنعتی، فرماندهان نیروی دریایی و سیاست‌مداران اولویت‌های خود را درست تنظیم می‌کردند و کارآمدی نظامی را بر ملاحظات اقتصادی و سیاسی ترجیح می‌دادند.
درباره هوش‌مصنوعی دست‌اول:
تمامی اخبار دست‌اول توسط دستیار هوش مصنوعی «هوشنگ» پردازش، صحت‌سنجی، خلاصه و بازنویسی شده است. هوشنگ هر روز با داده‌های جدید آموزش داده می‌شود و با نظارت دقیق انسانی و سردبیری دست‌اول در حال بهتر شدن است.
شما می‌توانید از چت‌بات و سایر ابزارهای هوشنگ به صورت رایگان استفاده کنید.
