خبر کامل
رابرت ویتبریشت؛ دانشمند ناشنوایی که مودم را اختراع کرد و ارتباطات را متحول ساخت
رابرت ویتبریشت: پیشگام ارتباطات برای ناشنوایان و پدر مودمهای نوین
رابرت ویتبریشت، دانشمند نابغه و پیشگام در حوزه الکترونیک، با اختراع دستگاه «آکوستیک کوپلر» و سامانه «تلهتایپنویس/تلهپرینتر»، انقلابی در ارتباطات برای ناشنوایان به وجود آورد. این سیستم نوآورانه، به میلیونها نفر امکان داد تا از طریق یک تماس تلفنی عادی با یکدیگر ارتباط برقرار کنند و میراثی ماندگار در تاریخ فناوری بر جای گذاشت.
زندگی و تحصیلات اولیه
رابرت ویتبریشت در سال ۱۹۲۰ در اورنج، کالیفرنیا متولد شد و از بدو تولد ناشنوا بود. او تحصیلات خود را عمدتاً در مدارس عادی گذراند، اما در آغاز راه، در یک مدرسه ناشنوایان، مهارتهای ارزشمندی در زبان اشاره و لبخوانی کسب کرد. پس از آشکار شدن ناشنوایی او، مادرش با ثبتنام در یک دوره مکاتبهای «تریسی»، روش لبخوانی را به او آموخت. ویتبریشت همچنین در یک کلاس خصوصی کوچک با دیگر کودکان ناشنوا شرکت کرد و سپس تحت آموزش یک معلم بازنشسته قرار گرفت.
برشت شبها همراه خانواده به پیادهروی میرفت و آسمان شب را تماشا میکرد و همین علاقه او را به مطالعه صورتهای فلکی، شهابها و خورشیدگرفتگیها برانگیخت.
علاقه ویتبریشت به نجوم از سنین پایین شکل گرفت؛ او شبها به تماشای آسمان میپرداخت و در سنین پایین یک تلسکوپ بازتابی ساخت. در ۱۸ سالگی، موفق به دریافت جایزه معتبر علمی Bausch and Lomb شد که توسط دانشگاه روچستر آمریکا به دانشآموزان دبیرستانی با عملکرد برجسته در علوم و ریاضیات اعطا میشود.
پس از کالج مقدماتی، ویتبریشت وارد دانشگاه کالیفرنیا در برکلی شد و رشته ستارهشناسی را انتخاب کرد. او مدرک کارشناسی خود را در سال ۱۹۴۲ از این دانشگاه دریافت کرد و در سال ۱۹۵۷ با اخذ مدرک کارشناسی ارشد ستارهشناسی از دانشگاه شیکاگو، تحصیلات رسمی خود را به پایان رساند.

فعالیتهای علمی و دستاوردها
ویتبریشت در طول فعالیت حرفهای خود، بهعنوان فیزیکدان در دانشگاه کالیفرنیا و دانشمند الکترونیک در مرکز آزمایش موشکهای هوایی نیروی دریایی آمریکا در پوینت موگو، کالیفرنیا مشغول به کار شد. در این مرکز، او سامانهای الکترونیکی برای عکاسی از موشکهای در حال پرواز طراحی کرد. از جمله پروژههای مهم او میتوان به همکاری با ارنست لارنس در پروژه منهتن و فعالیت در آزمایشگاه تابش در سیکلوترون هیل اشاره کرد.
با دسترسی به رصدخانه، ویتبریشت مطالعات خود را در زمینه سیارات و ستارگان ادامه داد. دستاوردهای او در این زمینه شامل موارد زیر است:
- طراحی ابزارهای الکترواپتیکومکانیکی برای فیزیک هستهای
- کار بر روی تجهیزات ایمنی اکسیژن
- سامانههای الکترونیکی برای عملیات نجات در هوا، دریا و خشکی
- طراحی سامانههای دوربین خودکار برای ترجمه تصاویر ستارهای
- ساخت یک سامانه دقیق دوربین اخترسنجی
- مطالعه عکاسی با وضوح بالا از سامانه ماهوارهای ECHO
تولد تلهتایپنویس و آکوستیک کوپلر
علاقه ویتبریشت به رادیو آماتور در دوران دبیرستان، او را به ارتباط با اپراتورهای رادیویی در سراسر کشور سوق داد. در سال ۱۹۶۴، این علاقه با نیاز به تعامل با یک همکار که قادر به کار با رادیو آماتور نبود، ترکیب شد. برای حل این مشکل، ویتبریشت دستگاهی به نام «تلهتایپنویس» یا «تلهپرینتر» ساخت که از شبکه تلفن عمومی برای برقراری ارتباط استفاده میکرد.
تلهپرینترها در واقع تکاملی طبیعی از فناوری تلگراف و کد مورس بودند. با توسعه یک کد سادهتر و مبتنی بر باینری و افزودن صفحهکلید، امکان تایپ پیامها به جای انتقال کد مورس با ضربه زدن فراهم شد. این اختراع، تایپیستها را جایگزین متخصصان کد مورس کرد و تلهپرینتر متولد شد.
با اختراع تلفن، امکان صحبت کردن از راه دور فراهم شد، اما پیامهای تایپشده همچنان کاربردهای خاص خود را داشتند. یکی از مزایای اصلی تلهتایپنویس/تلهپرینتر نسبت به تلفن، قابلیت استفاده آن توسط ناشنوایان بود. اما چالش اصلی این بود که تلهپرینترها روی شبکههای جداگانه کار میکردند و شبکه تلفن برای انتقال داده صوتی آنالوگ طراحی شده بود. شرکتهای مخابراتی نیز اجازه دستکاری در سختافزار خود را نمیدادند.

راهحل ویتبریشت: آکوستیک کوپلر
رابرت ویتبریشت با ترغیب یک ارتودنتیست ناشنوا به نام جیمز مارسترز، این مشکل را حل کرد. او دستگاهی به نام «آکوستیک کوپلر» ساخت؛ وسیلهای که صدا و سیگنالهای الکتریکی را به یکدیگر تبدیل میکرد و میتوانست با یک تلفن معمولی استفاده شود. این دستگاه پژواکها را حذف کرده و کیفیت صدا را بهبود میبخشید.
ویتبریشت با استفاده از تلهپرینترهای قدیمی و دورریختهشده، یک سیستم کاربردی ساخت. کافی بود گوشی تلفن را درون دستگاه قرار دهید تا ماشین روی خط تلفن شروع به گفتوگو کند؛ با زبانی از بیپهای مکانیکی که تنها دستگاههای مشابه قادر به درک آن بودند. این دستگاه سیگنالهای الکتریکی تلهپرینتر را به بیپهایی تبدیل میکرد که از طریق گوشی تلفن ارسال میشد و بیپهای دریافتی را نیز دوباره به سیگنالهای الکتریکی مورد نیاز تلهپرینتر تبدیل میکرد. به این ترتیب، ناشنوایان و کمشنوایان قادر شدند با یکدیگر از طریق خطوط تلفن معمولی ارتباط برقرار کنند.
اولین تماس تلفنی از راه دور میان دو فرد ناشنوا یعنی رابرت ویتبریشت و جیمز مارسترز با استفاده از تلهتایپنویس/تلهپرینتر اینگونه برقرار شد: آیا در حال تایپ هستی؟ بیا فعلا کار را متوقف کنیم و از موفقیت لذت ببریم. –بله حتما!
اگرچه این دستگاهها در ابتدا در آمریکا کاملاً قانونی نبودند، اما جیمز مارسترز و دیگران برای قانونی شدن استفاده از آنها در واشنگتن فشار آوردند.
میراث و تأثیرات
ایده و قانونی شدن آکوستیک کوپلرها، الهامبخش توسعه مودمهای مشابه برای اهداف دیگر شد؛ بهویژه برای اینکه رایانهها بتوانند از طریق شبکه تلفن با استفاده از مودمهای دایلآپ با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. دیگر نیازی به شبکههای فیزیکی خاص برای اتصال رایانهها نبود؛ آنها میتوانستند از طریق تلفن «صحبت» کنند!
یکی از نخستین کاربردهای این فناوری، بولتنبردهای دایلآپ بودند که با استفاده از آنها میتوانستید به یک رایانه وصل شوید و پیامی بگذارید تا دیگران نیز با اتصال به آن رایانه پیام شما را بخوانند. از همین ایده، در نهایت مفهوم اتاقهای گفتوگو، شبکههای اجتماعی و بیشمار روشهای امروزی ارتباط گروهی از طریق تایپ شکل گرفت. امروزه این نوع دستگاه بهعنوان «دستگاه مخابراتی برای ناشنوایان» شناخته میشود.
رابرت ویتبریشت در سال ۱۹۸۳ بر اثر سانحه رانندگی درگذشت، اما میراث علمی و انسانی او همچنان زنده است. اختراع او نه تنها راه ارتباط تلفنی را برای میلیونها ناشنوا هموار کرد، بلکه الهامبخش توسعه فناوریهای ارتباطی شد که امروز زندگی همه ما را شکل میدهند. نام او بهعنوان پدر تلهتایپنویس و پیشگام ارتباطات برای همیشه در تاریخ ماندگار خواهد ماند.
درباره هوشمصنوعی دستاول:
تمامی اخبار دستاول توسط دستیار هوش مصنوعی «هوشنگ» پردازش، صحتسنجی، خلاصه و بازنویسی شده است. هوشنگ هر روز با دادههای جدید آموزش داده میشود و با نظارت دقیق انسانی و سردبیری دستاول در حال بهتر شدن است.
شما میتوانید از چتبات و سایر ابزارهای هوشنگ به صورت رایگان استفاده کنید.
