خداحافظی میرچا لوچسکو و آغاز دوران گئورگی هاجی در فوتبال رومانی

در شبی پرشور و فراموش‌نشدنی در ورزشگاه بشیکتاش، جایی که صدای هواداران در آسمان طنین‌انداز بود، نه تنها صعود تیم ملی ترکیه به جام جهانی جشن گرفته شد و رویای رومانی برای حضور در این آوردگاه بزرگ نقش بر آب گشت، بلکه نقطه پایانی بر فصلی طولانی و پرفرازونشیب در زندگی حرفه‌ای یکی از برجسته‌ترین مربیان فوتبال اروپا، میرچا لوچسکو، رقم خورد.

ناکامی و خشم: آخرین بازی لوچسکو در تیم ملی رومانی

میرچا لوچسکو، سرمربی ۸۰ ساله و باتجربه رومانیایی، نتوانست تیمش را پس از هفت دوره متوالی، به جام جهانی برساند. این ناکامی، نه یک حذف معمولی، بلکه روایتی از خشم، انتقادات تند، لحظات احساسی و وداعی بود که در خاطره‌ها خواهد ماند.

لوچسکو که پس از بازی به شدت از عملکرد تیمش ناامید و خشمگین به نظر می‌رسید، در گفت‌وگو با شبکه پریما تی‌وی، با لحنی تند از تفاوت فاحش سطح آمادگی جسمانی دو تیم سخن گفت. او با اشاره به تلاش بی‌وقفه بازیکنان ترکیه اظهار داشت:

«نتایج همیشه از آن تیمی است که بیشتر زحمت می‌کشد. فوتبال ترکیه در حال حاضر در دوره‌ای بسیار بهتر از ما قرار دارد. آن‌ها تیمی شدیداً رقابت‌پذیرند و به باور من در جام جهانی حرف‌های زیادی برای گفتن خواهند داشت.

بعد از پایان مسابقه از هاکان چالهان‌اوغلو پرسیدم چقدر دویده و جواب داد حدود ۱۲.۵ کیلومتر! وقتی این را کنار آمار لیگ خودمان می‌گذارم که بازیکنان معمولاً چیزی بین ۸ تا ۹ کیلومتر می‌دوند، می‌فهمم اختلاف از زمین تا آسمان است.»

این مربی خسته و بی‌حوصله، در میانه‌های مصاحبه و در حالی که خبرنگار قصد طرح سوالی دیگر را داشت، تاب نیاورد و مصاحبه را نیمه‌تمام رها کرد و تنها گفت: «من همینی‌ام که هستم، روز بخیر!» و راهی تونل ورزشگاه شد.

انتقاد مستقیم از مدافعان و نیاز به اصلاحات

در نشست خبری پس از بازی، لوچسکو انتقادات خود را مستقیماً متوجه آندری راتئو، مدافع تیمش کرد. تک‌گل ترکیه که روی حرکت برق‌آسای کنان ییلدیز به ثمر رسید، خط دفاعی رومانی را در هم شکست. لوچسکو با تندی درباره این صحنه گفت:

«اگر مدافع من، راتئو، آن اشتباه عجیب در پیش‌بینی حرکت ییلدیز را مرتکب نمی‌شد، حالا شرایط کاملاً متفاوت بود.

می‌دانستم ییلدیز در آن ناحیه تمایل دارد مورب حرکت کند. راتئو باید او را تا خط بیرون هدایت می‌کرد و زاویه را می‌بست، اما ترس از دریبل خوردن باعث شد فضا را برایش باز بگذارد و همین ما را نابود کرد.»

از دیدگاه لوچسکو، بازیکنان رومانی هرچند از نظر تکنیکی کمبودی جدی ندارند، اما از نظر ذهنیت حرفه‌ای و آمادگی بدنی فاصله زیادی با استانداردهای سطح بالا دارند و سیستم فوتبال کشور نیازمند اصلاحات اساسی است.

وداعی احساسی در سرزمین آشنا

جدا از هیاهوی فنی و انتقادات تند، صحنه‌هایی که پس از پایان بازی رقم خورد، فضای استادیوم را کاملاً تحت‌تأثیر قرار داد. لوچسکو در سرزمینی ناکام شد که سال‌ها در آن محبوب و محترم بود. هدایت تیم‌های گالاتاسرای و بشیکتاش و همچنین تیم ملی ترکیه، بخشی از کارنامه درخشان اوست که باعث شده مردم ترکیه همیشه برای او جایگاه ویژه‌ای قائل باشند.

در حالی که لوچسکو در شوک حذف فرو رفته بود، هاکان چالهان‌اوغلو، کاپیتان ترکیه، نخستین کسی بود که به سمت او دوید. او پیرمرد ۸۰ ساله را محکم در آغوش گرفت و برای تمام سال‌هایی که لوچسکو برای فوتبال ترکیه صرف کرده بود، از او قدردانی نمود. پس از او، مرت مولدور، مریح دمیرال، زکی چلیک و سایر بازیکنان ترکیه نیز تک‌تک پیش رفتند و به این مربی کهنه‌کار ادای احترام کردند. حتی وینچنزو مونتلا، سرمربی ایتالیایی ترکیه که بارها لوچسکو را الهام‌بخش خود خوانده بود، دقایقی کنارش ایستاد و او را با گرمی در آغوش کشید.

لوچسکو که چشم‌هایش از شدت احساس اشک‌آلود شده بود، درباره این صحنه‌ها چنین گفت:

«شاید دیده باشید چگونه بازیکنان ترک، کسانی که زمانی به آن‌ها فرصت دادم، آمدند و مرا در آغوش گرفتند. این برای من لذت بزرگی بود. یعنی توانسته‌ام چیزی از خود جای بگذارم. امیدوارم روزی بازیکنان رومانی هم همین را درباره من بگویند.»

آغاز فصلی جدید با گئورگی هاجی

برای میرچا لوچسکو، دیگر چیزی باقی نمانده است. پس از دیدار دوستانه روز سه‌شنبه، او از تیم ملی رومانی و دنیای مربیگری خداحافظی خواهد کرد. تحمل ماه‌های فرساینده‌ای که زیر فشار انتظارات و در محیطی پر استرس مانند بشیکتاش گذراند، آن هم در سن ۸۰ سالگی، کاری طاقت‌فرسا بود.

اما فدراسیون فوتبال رومانی برای شروع فصل جدید منتظر نمانده است. پس از یک‌چهارم قرن، قرار است نامی بزرگ دوباره روی نیمکت تیم ملی بنشیند: گئورگی هاجی. اسطوره‌ای که سال‌ها عنوان «مارادونای کارپات» را یدک می‌کشید و اوایل دهه ۲۰۰۰ تجربه‌ای کوتاه روی نیمکت تیم ملی داشت، حالا آماده است تا نقش ناجی را بر عهده بگیرد. او باید تیمی را که از رسیدن به جام جهانی بازمانده، از نو بسازد و روحیه ازدست‌رفته فوتبال رومانی را بازگرداند. اینکه آیا هاجی موفق به نجات این تیم خواهد شد یا نه، تنها گذر زمان پاسخ آن را خواهد داد.