ری با آلبوم جدید «این موسیقی ممکن است حاوی امید باشد» بازمی‌گردد

تحول هنری ری: از رهایی تا افتخار

پنج سال پیش، ری تصمیم گرفت از قرارداد خود با یک شرکت ضبط موسیقی که او را مجبور به ساخت قطعات رقص «خسته‌کننده» می‌کرد، رها شود. این رهایی، راه را برای آلبوم My 21st Century Blues هموار کرد؛ آلبومی سرشار از احساسات و ملودی‌های جذاب که عمق هنری او را به نمایش گذاشت. این آلبوم با تک‌آهنگ‌هایی چون Escapism و Oscar Winning Tears به موفقیت چشمگیری دست یافت و با کسب ۶ جایزه بریت، از جمله جایزه «آلبوم سال»، رکوردی بی‌سابقه را به نام خود ثبت کرد.

پس از این موفقیت خیره‌کننده، ری با چالش حفظ این سطح از کیفیت مواجه شد. او در مصاحبه‌ای اذعان داشت که پس از مدتی عدم فعالیت در زمینه ترانه‌سرایی، دچار بحران اعتماد به نفس شده و از آثار خود ناراضی بوده است. اما این بار، فشار از سوی خودش بود، نه از سوی صنعت موسیقی، که این امر به او آزادی عمل بیشتری بخشید.

«این موسیقی ممکن است حاوی امید باشد»: سفری ۷۱ دقیقه‌ای

آلبوم جدید ری، This Music May Contain Hope، یک اثر مفهومی است که به موضوعات غلبه بر دل‌شکستگی، تردید به خود، ترول‌های اینترنتی و مردان بی‌فکر می‌پردازد. ری به جای تسلیم شدن در برابر این مشکلات، به دنبال شادی و خوشبختی می‌گردد و از نظر موسیقایی، با قدرت تمام بازمی‌گردد.

او در مصاحبه‌ای اشاره کرد که دلتنگ حس «موتان»، حس «کلاسیک» و حس «آنالوگ» در موسیقی پاپ امروز است و با هیجان فراوان به تجربه این سبک‌ها پرداخته است. روح جاز قدیمی، بلوز، بیگ بند و سول در این آلبوم ۷۱ دقیقه‌ای جاری است و ری در آن، توانایی‌های آهنگسازی خود را به رخ می‌کشد.

داستان‌سرایی موسیقایی و قطعات برجسته

• I Will Overcome: قطعه آغازین آلبوم، ری را در خیابان‌های بارانی پاریس نشان می‌دهد که در حال مرور شبکه‌های اجتماعی است، با همراهی یک ارکستر که یادآور ملودرام‌های سوندایم است.
• Beware… The South London Lover Boy: این آهنگ که به مردان بی‌هدف در جنوب لندن می‌پردازد، پلی بین سبک خواهران اندروز و بیانسه ایجاد می‌کند.
• Nightingale Lane: نام این تک‌آهنگ از صحنه اولین دل‌شکستگی ری در خیابانی آرام در نزدیکی کلاپام گرفته شده است.
• The WhatsApp Shakspeare: ری در این قطعه به شنوندگان درباره مردی هشدار می‌دهد که با پیام‌های صوتی شاعرانه قلب او را تسخیر می‌کند، اما در نهایت مشخص می‌شود که او یکی از «هفت بانوی برجسته» دیگر است.
• Click Clack Symphony: این قطعه که توسط اسطوره سینما، هانس زیمر، آهنگسازی شده است، دنباله معنوی آهنگ موفق Escapism ری در سال ۲۰۲۲ است. در این آهنگ، ری به جای غرق شدن در غم و اندوه، به دنبال حمایت عاطفی از دوستانش می‌رود.
• Joy: یک دوئت با خواهران ری، آما و ابسولوتلی، که سرشار از شور و نشاط است و یادآور آهنگ Don't Stop Til You Get Enough مایکل جکسون است.
• Skin & Bone: با الهام از کلاسیک فانک آریتا فرانکلین Rock Steady، داستانی جذاب از یک شب گشت و گذار را روایت می‌کند.

آلبوم همچنین شامل یک دوئت با اسطوره سول، ال گرین، قطعه‌ای طنزآمیز درباره ناهنجاری بدنی I Hate The Way I Look Today و بخش‌های زیادی از روایت‌های گفتاری است.

آهنگ Where The Hell Is My Husband که تابستان گذشته در گلاستونبری رونمایی شد و در حال حاضر به یک میلیارد استریم در اسپاتیفای نزدیک می‌شود، یکی دیگر از قطعات برجسته آلبوم است.

تجربه شنیداری: پرشور و عمیق

ری در سرتاسر آلبوم با تمام وجود می‌خواند. لایه‌های صوتی و ملودی‌های متقابل او پر از جزئیات پیچیده است و بیان او حتی در قطعات جاز که بسیاری از خوانندگان پاپ در آن‌ها به مشکل برمی‌خورند، بی‌نظیر است.

این آلبوم ممکن است در ابتدا کمی پربار، غیرعادی، کیچ، دراماتیک و حتی خسته‌کننده به نظر برسد. حتی با چهار دقیقه «اعتبارات» به پایان می‌رسد که در آن ری از تمام ۸۰ نوازنده ارکستر سمفونیک لندن و دیگر همکارانش تشکر می‌کند.

اما با هر بار گوش دادن، آلبوم بیشتر و بیشتر خود را نشان می‌دهد. اگرچه همه چیز در آن بی‌نقص نیست، اما در عصری که موسیقی‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی و آهنگ‌های طراحی شده برای تیک‌تاک فراگیر شده‌اند، شنیدن اثری که ری با تمام وجود و بدون عذرخواهی برای آن تلاش کرده، دلگرم‌کننده است. این موسیقی در واقع ممکن است حاوی امید برای بقای خود موسیقی پاپ باشد.