ایتالیا و «آخرالزمان سوم»؛ ناامیدی از عدم راهیابی به جام جهانی

شکست دردناک در زنیتسا

شب سه‌شنبه در زنیتسا، تیم ملی ایتالیا، قهرمان چهار دوره جام جهانی، در یک بازی حساس و سرنوشت‌ساز، پس از آنکه پیش از نیمه اول با اخراج یکی از بازیکنانش ۱۰ نفره شد، در نهایت با نتیجه ۴-۱ در ضربات پنالتی به بوسنی و هرزگوین باخت و از صعود به جام جهانی بازماند. این شکست، سومین ناکامی متوالی آتزوری در راهیابی به بزرگترین رویداد فوتبالی جهان است که شوکی عمیق به جامعه فوتبال‌دوست این کشور وارد کرده است.

از زمان قهرمانی در جام جهانی ۲۰۰۶، تیم ملی ایتالیا به جز پیروزی غیرمنتظره در یورو ۲۰۲۱ مقابل انگلیس در ومبلی، عمدتاً در تورنمنت‌های بین‌المللی عملکرد ناامیدکننده‌ای داشته است. تاماسو سیلوستری، ۶۵ ساله، با اشاره به این ناکامی‌ها می‌گوید: «روزهای طلایی فوتبال ایتالیا واقعاً به پایان رسیده است. وقتی نمی‌توانی به دروازه حریف ضربه بزنی، راه به جایی نمی‌بری.»

واکنش‌های سیاسی و اجتماعی

شکست شب گذشته، واکنش‌های سریع و احساسی را در محافل سیاسی و اجتماعی ایتالیا به دنبال داشت.

• ایناتزیو لا روسا، رئیس سنا: او که از چهره‌های ارشد حزب راست افراطی «برادران ایتالیا» به رهبری نخست‌وزیر جورجیا ملونی است، با تأسف نوشت: «ما به جام جهانی نمی‌رویم. از آنها حمایت کردیم، امیدوار بودیم، حتی به چند تصمیم داوری مشکوک اعتراض کردیم... اما در اعماق وجودمان از آن می‌ترسیدیم. در واقع، می‌دانستیم.»
• روبرتو ساویانو، نویسنده «گومورا»: او با اشاره به ناکامی‌های ساختاری عمیق در فوتبال ایتالیا، از مدیریت گرفته تا توسعه جوانان، گفت: «باشگاه‌ها فاسد و در اختیار سازمان‌های جنایتکار هستند. هیچ سرمایه‌گذاری روی بازیکنان جوان نمی‌شود، هیچ توجهی به استعدادهای نسل دوم نمی‌شود. خرید بازیکنان خارجی آسان‌تر از پرورش ورزشکاران جدید است.»

جیووانی کولی، ۷۱ ساله، در حالی که در کافه‌ای نزدیک پانتئون قهوه می‌نوشید، با چشمان گرد شده گفت که احساس «خیانت» می‌کند: «سه بار متوالی به جام جهانی نرفتن، چطور چنین چیزی اتفاق افتاد؟ چه ناامیدی بزرگی. همه باید استعفا دهند. به بازیکنان جوان فرصت دهید.»

غم و غرور سرمربی گتوزو

ناامیدی ایتالیا در جام جهانی در چهره اشک‌بار رینو گتوزو، سرمربی تیم، متبلور شد. او پس از شکست تیم ملی با سختی احساسات خود را کنترل می‌کرد. گتوزو که تنها از ماه ژوئن گذشته هدایت تیم را بر عهده گرفته بود، گفت: «ما لیاقت این را نداریم، این عادلانه نیست. متأسفم که نتوانستم آن را محقق کنم.»

با وجود ناامیدی، گتوزو از بازیکنانش ابراز غرور کرد: «من به پسرانم و آنچه در زمین ارائه دادند افتخار می‌کنم.» او همچنین به کمبودهای تیم اعتراف کرد: «وقتی فرصت‌ها را از دست می‌دهید، فوتبال شما را مجازات می‌کند. این دردناک است. ما هر آنچه در توان داشتیم را ارائه دادیم. این یک شوک واقعی است.»

آینده مبهم فوتبال ایتالیا

الیزابتا اسپوزیتو، روزنامه‌نگار ورزشی «لا گازتا دلو اسپورت»، معتقد است فوتبال ایتالیا دوران سختی را تجربه می‌کند که غلبه بر آن زمان‌بر خواهد بود. او می‌گوید وفاداری به باشگاه‌های فردی، در حال حاضر بر حمایت از تیم ملی پیشی گرفته است.

«خطر این است که این سومین ناکامی متوالی در صعود، دلسردی جوانان را از آتزوری عمیق‌تر کند. ناامیدی عمیق است، اما کشور نه تنها ناامید، بلکه تقریباً سرخورده است. گویی نسل جدیدی دیگر نمی‌داند تشویق برای کشورشان به چه معناست.»

اسپوزیتو همچنین افزود: «از نظر فنی، همه چیز اشتباه پیش رفت. تیم به اندازه کافی با هم کار نکرده است. بازسازی به یک استراتژی بلندمدت نیاز دارد؛ دنبال کردن پیروزی‌های فوری با تصمیمات عجولانه موفق نخواهد بود.»

در خیابانی شلوغ در مرکز رم، ترزا، ۵۶ ساله، در میان گردشگران و مسافران در حال قدم زدن با سگش بود. او با تعجب پرسید: «اوه، ما به جام جهانی نمی‌رویم؟ من زیاد از فوتبال سر در نمی‌آورم، اما این کمی فاجعه‌بار است، اینطور نیست؟»