خبر کامل
افزایش عملیات نجات کوهستان و مسئولیت‌پذیری در قبال ایمنی
افزایش عملیات نجات کوهستان و چالش‌های جدید
در سال‌های اخیر، تیم‌های نجات کوهستان در انگلستان و ولز شاهد افزایش چشمگیری در تعداد عملیات نجات بوده‌اند. این پدیده، بحثی مهم و حساس را در مورد مسئولیت ایمنی در کوهستان‌ها و راه‌حل‌های احتمالی برای کاهش حوادث، از جمله نصب علائم هشداردهنده یا موانع فیزیکی، برانگیخته است.
مایک پارک، مدیر عامل سازمان نجات کوهستان انگلستان و ولز، داستان‌هایی را روایت می‌کند که دیگر برای او غیرعادی نیستند. او به مورد دو کوهنورد اشاره می‌کند که پس از الهام گرفتن از یک ویدئوی تیک‌تاک، صدها مایل از خانه خود دور شده و در یک تپه دورافتاده در لیک دیستریکت، بدون چراغ قوه و با لباس‌های نامناسب، در ساعت 8 شب سرگردان شدند. آنها در ساعت 2 بعدازظهر، یعنی خیلی دیر، پیاده‌روی خود را آغاز کرده بودند و تنها یک پیک‌نیک همراه داشتند.
پارک تاکید می‌کند که این افراد با تماس برای کمک، کار درستی انجام دادند و از عواقب وخیم‌تری مانند هیپوترمی نجات یافتند. این حادثه نمونه‌ای بارز از تغییر رفتارهای جدید در میان کوهنوردان است.
روند صعودی درخواست‌های کمک
آمارها نشان می‌دهد که تعداد درخواست‌های کمک از تیم‌های نجات کوهستان در دهه‌های اخیر به طور پیوسته در حال افزایش بوده است. بر اساس آمار اسپورت انگلستان، تعداد افرادی که به طور منظم به کوهنوردی می‌پردازند، از 2.8 میلیون نفر در سال 2018 به 3.6 میلیون نفر در سال 2024 رسیده است.
این افزایش، اگرچه نشان‌دهنده سبک زندگی فعال‌تر است که می‌تواند سالانه میلیاردها پوند برای سازمان ملی بهداشت (NHS) صرفه‌جویی کند، اما فشار زیادی را بر تیم‌های داوطلب نجات کوهستان، که به عنوان «چهارمین سرویس اضطراری» بریتانیا شناخته می‌شوند، وارد کرده است. در انگلستان و ولز، تعداد عملیات نجات در یک دهه گذشته دو برابر شده و در سال 2024 به بیش از 3000 مورد در سال رسیده است.
تغییرات در گروه‌های سنی
یکی از مهم‌ترین تغییرات، افزایش چشمگیر حوادث مربوط به ماجراجویان جوان‌تر، یعنی افراد 18 تا 24 ساله است. تعداد درخواست‌های کمک برای این گروه سنی بین سال‌های 2019 تا 2024 تقریباً دو برابر شده و از 166 به 314 مورد رسیده است. این گروه اکنون پرخطرترین گروه سنی محسوب می‌شود و جایگزین کوهنوردان 50 ساله شده است که پیش از این بیشترین نیاز به کمک را داشتند.
مایک پارک، با 40 سال تجربه در نجات افراد در تپه‌های لیک دیستریکت، معتقد است که تکنولوژی‌های بهتر و تغییرات اجتماعی گسترده‌تر نیز در این افزایش کلی نقش داشته‌اند. او می‌گوید: «مهم نیست چند سال دارید؛ جامعه ما ماجراجوتر، بیشتر به کمک وابسته، کمتر آگاه به محیط بیرون و کمتر آماده است.»
پارک اشاره می‌کند که در ابتدای کارش، تیم آنها سالانه 10 تا 15 عملیات نجات انجام می‌داد، در حالی که اکنون این تعداد به حدود 100 مورد رسیده است. این افزایش به ویژه در 10 سال اخیر و پس از همه‌گیری کووید-19 به شدت تشدید شده است.
او فکر می‌کند که دسترسی آسان به کوهستان‌های بریتانیا برای سفرهای یک روزه یا تعطیلات کوتاه، باعث ایجاد حس آشنایی بیش از حد شده و برخی افراد خطرناک بودن این محیط‌ها را دست کم می‌گیرند.
تأثیر اینفلوئنسرهای آنلاین و چالش‌های تیم‌های نجات
تیم‌های نجات کوهستان معتقدند که افزایش اینفلوئنسرهای آنلاین نقش مهمی در این روند ایفا می‌کند. تصاویر و ویدئوهای منتشر شده در پلتفرم‌هایی مانند تیک‌تاک و اینستاگرام، مردم را به بازدید از فلات‌ها و آبشارهای زیبا ترغیب می‌کند.
مارتین مک‌مولان از تیم نجات کوهستان مورن در ایرلند شمالی می‌گوید: «قبلاً دیدن افرادی که تحت تأثیر شبکه‌های اجتماعی قرار می‌گرفتند نادر بود، اما اکنون این یک اتفاق ثابت است.» او اشاره می‌کند که برخی افراد حتی ممکن است برای تولید محتوای جذاب‌تر برای پلتفرم‌های خود، به دنبال نجات یافتن باشند.
اینفلوئنسرهای آنلاین می‌توانند افراد را به مکان‌های خطرناک بکشانند، بدون اینکه آنها را به آمادگی لازم تشویق کنند. این وضعیت منجر به افزایش خستگی و کمبود نیروی انسانی در تیم‌های نجات می‌شود، هرچند که هیچ تیمی از کمک به نیازمندان دریغ نمی‌کند.
پارک می‌گوید: «ده سال پیش، 70 درصد درخواست‌های کمک به دلیل عدم توانایی فیزیکی افراد برای پایین آمدن از کوه بود. اکنون، بیشتر افراد آسیب فیزیکی ندیده‌اند، بلکه از نظر روانی قادر به پایین آمدن نیستند، زیرا برای محیط آماده نبوده‌اند.»
نقاط پرخطر و بحث علائم هشداردهنده
تیم نجات Yr Wydffa در Snowdon، پرکارترین تیم در بریتانیا است و شاهد افزایش مرگ و میرها بوده است. در شمال ولز، تعداد تلفات کوهستان از 14 مورد در سال 2015 به 23 مورد در سال گذشته افزایش یافته است.
برخی پیشنهاد کرده‌اند که نصب علائم هشداردهنده فیزیکی یا حتی نرده در برخی از خطرناک‌ترین مناطق کوهستانی بریتانیا می‌تواند جان‌ها را نجات دهد. در Piers Gill، یک دره خطرناک در Scafell Pike، پس از مرگ چهار نفر و نجات بیش از 40 نفر در طول هشت سال، یک علامت و سنگ‌های بزرگ برای هدایت مردم به دور از منطقه قرار داده شد.
اندی بوچان، مدیرعامل جدید سازمان نجات کوهستان انگلستان و ولز، معتقد است که در مناطق بسیار خطرناک مانند Crib Goch، باید ایده‌هایی را در نظر گرفت. او پیشنهاد می‌کند که در پارکینگ‌های مورد استفاده کوهنوردان، علائم بیشتری یا کدهای QR برای دسترسی به اطلاعات آب و هوا و ایمنی قرار داده شود.
با این حال، بوچان و دیگران تمایلی به استفاده گسترده از علائم و نرده‌ها مانند آنچه در کشورهای دیگر دیده می‌شود، ندارند. او می‌گوید: «در بخش‌های دیگری از جهان که سفر کرده‌ام، مانند ایالات متحده، می‌توانید به مکان‌های دورافتاده برسید و ناگهان، وقتی می‌خواهید به منظره بالای صخره نگاه کنید، یک مانع فلزی بزرگ و بتن وجود دارد که حس دورافتادگی مکان را از بین می‌برد.»
«کوهستان هیچ جا نمی‌رود»
بوچان با وجود چالش‌های کنونی، از دیدن افراد بیشتری در کوهستان‌ها بسیار مثبت‌اندیش است. او می‌گوید: «ما مردم را تشویق می‌کنیم که برای سلامتی جسمی و روانی خود به بیرون بروند. مردم می‌دانند که طبیعت راهی مقرون به صرفه برای داشتن تجربه‌های عالی است. این عالی است، اما با ریسک همراه است.»
داستان جک کارن گواه این امر است. جک و دو دوستش، مت و برندان، پس از قرنطینه‌های کووید-19، به کوهستان‌های Snowdonia در شمال ولز سفر کرده بودند. آنها متعهد، آماده و باتجربه بودند، اما در فاصله 10 متری قله Glyder Fawr، یک صخره که جک به آن چسبیده بود، شکست و او سقوط کرد. از سه دوست، تنها دو نفر بازگشتند.
در تحقیقات مربوط به مرگ جک، بازپرس قانونی اظهار داشت که جوانان کاملاً مجهز و باتجربه برای مسیری که انتخاب کرده بودند، بودند. مت بلچر، یکی از دوستان جک، گفت: «این یک مسیر صعود بود، اما سخت‌تر از هیچ چیزی که قبلاً انجام داده بودیم، نبود. در واقع، آسان‌تر از بسیاری از کارهایی بود که انجام داده بودیم.» برندان اسمیت نیز افزود: «تیم نجات کوهستان گفت که تخته سنگی که جک را با خود برد، یک حادثه غیرمنتظره بود.»
یک هفته پس از مرگ جک، برندان و مت به همراه پدر جک به همان قله بازگشتند. این لحظه کلیدی برای آنها بود که الهام‌بخششان شد تا با وجود خطرات، به ماجراجویی ادامه دهند.
برندان می‌گوید: «جک کسی بود که بیش از همه ما عاشق کوهنوردی بود. او احتمالاً بهترین کوهنورد در میان ما بود – او بی‌نظیر بود – همیشه مرا هل می‌داد و باور داشت که می‌توانم انجامش دهم، حتی وقتی خودم باور نداشتم.»
نکته کلیدی، به گفته هر دو نفر، این است که کسانی که به دنبال ماجراجویی هستند، همیشه باید از خطرات آگاه باشند. برندان می‌گوید: «برای ما، اگر کسی احساس امنیت نکند، بدون سؤال برمی‌گردیم. همیشه روز دیگری هست. کوهستان هیچ جا نمی‌رود.»
درباره هوش‌مصنوعی دست‌اول:
تمامی اخبار دست‌اول توسط دستیار هوش مصنوعی «هوشنگ» پردازش، صحت‌سنجی، خلاصه و بازنویسی شده است. هوشنگ هر روز با داده‌های جدید آموزش داده می‌شود و با نظارت دقیق انسانی و سردبیری دست‌اول در حال بهتر شدن است.
شما می‌توانید از چت‌بات و سایر ابزارهای هوشنگ به صورت رایگان استفاده کنید.
