محمد محبی؛ ستاره‌ای که در مسیر جام جهانی می‌درخشد

مسیر پرفراز و نشیب یک وینگر

محبی را می‌توان یکی از خاص‌ترین و در عین حال بدشانس‌ترین وینگرهای نسل فعلی تیم ملی دانست. بازیکنی که شاید اگر مسیر فوتبالی‌اش در برخی مقاطع متفاوت پیش می‌رفت، امروز تعداد بازی‌های ملی بسیار بیشتری در کارنامه داشت. با این حال، آمار او حتی در همین تعداد محدود بازی هم چشمگیر است: ۳۴ بازی ملی، ۱۳ گل و ۹ پاس گل، یعنی تأثیر مستقیم روی ۲۲ گل. آماری که برای یک وینگر، آن هم در تیم ملی، کاملاً قابل توجه و حتی فراتر از حد انتظار است.

محبی اولین بار در دوره مارک ویلموتس به تیم ملی دعوت شد و در همان بازی ابتدایی مقابل کامبوج، با ثبت دو گل و یک پاس گل، شروعی رؤیایی داشت.

اما با روی کار آمدن دراگان اسکوچیچ، شرایط برای او تغییر کرد و به‌طور کامل از چرخه تیم ملی خارج شد، اتفاقی که حتی با وجود عملکرد خوبش در سپاهان هم ادامه داشت. در آن مقطع، ترافیک شدید در پست وینگر و رقابت با بازیکنان باتجربه‌تر، کار را برای محبی سخت کرده بود.

تصمیم او برای حضور در فوتبال پرتغال و پیوستن به سانتا کلارا هم آن‌طور که انتظار می‌رفت به سودش تمام نشد. هرچند موفق شد سه گل در لیگ پرتغال به ثمر برساند، اما مجموعاً تنها ۵۴۸ دقیقه فرصت بازی پیدا کرد، اتفاقی که عملاً او را از ویترین تیم ملی دور نگه داشت. بازگشت به استقلال نیز همزمان با دوره‌ای بود که تیم ملی بازی‌های پایانی خود در مقدماتی جام جهانی را سپری می‌کرد و سپس از جدایی اسکوچیچ و آمدن کارلوس کی‌روش، این سرمربی پرتغالی ترکیب خود را تقریباً تثبیت کرده بود و محبی همچنان پشت ترافیک خط حمله باقی ماند.

تولد دوباره تحت هدایت قلعه‌نویی

با پایان جام جهانی و حضور امیر قلعه‌نویی اما شرایط کاملاً تغییر کرد. محبی به یکی از بازیکنان مورد اعتماد سرمربی تیم ملی تبدیل شد و اگر مصدومیت یا محرومیتی در کار نبوده، تقریباً همیشه در لیست حضور داشته است. نکته جالب اینکه ۳۱ بازی از ۳۴ بازی ملی او در همین دوره رقم خورده و طی این مدت توانسته ۱۱ گل بزند و ۷ پاس گل بدهد، آماری که نشان می‌دهد او کاملاً در سیستم فنی قلعه‌نویی جا افتاده و به خوبی پاسخ اعتماد کادر فنی را داده است.

درخشش مقابل کاستاریکا و چشم‌انداز جام جهانی

در دیدار مقابل کاستاریکا نیز محبی یکی از بهترین بازیکنان زمین بود. او با یک گل، گرفتن یک پنالتی و چندین حرکت خطرناک از سمت راست خط حمله، بارها خط دفاعی حریف را آزار داد. سرعت بالا، توانایی عبور در موقعیت‌های یک مقابل یک و تحرک دائمی، باعث شد مدافعان کاستاریکا عملاً در مهار او ناکام بمانند. حتی این شانس را داشت که تعداد گل‌های خود را بیشتر هم کند.

در شرایط فعلی، به نظر می‌رسد محمد محبی یکی از گزینه‌های اصلی حضور در ترکیب تیم ملی در جام جهانی باشد. هماهنگی او با مهدی طارمی و مهدی قایدی، می‌تواند یک مثلث بوشهری جذاب در خط حمله ایران ایجاد کند، ترکیبی که هم از نظر سرعت و تکنیک و هم از نظر درک متقابل، ظرفیت بالایی دارد. محبی حالا به نقطه‌ای رسیده که یکی از مهره‌های کلیدی تیم ملی محسوب می‌شود، بازیکنی که اگر روند فعلی‌اش را حفظ کند، می‌تواند در جام جهانی نیز یکی از چهره‌های تاثیرگذار ایران باشد.