عوامل فرهنگی و اجتماعی؛ راز ماندگاری مسکن در ایران

عوامل فرهنگی و اجتماعی؛ کلید اصلی افزایش عمر مفید ساختمان‌ها در ایران

مطالعات جدید نشان می‌دهد که برخلاف تصور سنتی، ماندگاری ساختمان‌ها تنها به استحکام سازه‌ای وابسته نیست. در حالی که استفاده از مصالح مقاوم نظیر فولاد و بتن ضروری است، عوامل فرهنگی و اجتماعی نقش تعیین‌کننده‌تری در تمایل ساکنان به حفظ و سکونت طولانی‌مدت در یک بنا ایفا می‌کنند.

نقش امنیت و کیفیت فضایی در سکونت‌پذیری

پژوهشگران دانشکده معماری دانشگاه هنر اصفهان با بررسی دیدگاه متخصصان و عموم مردم، ده عامل اصلی مؤثر بر طول عمر مفید مسکن را شناسایی کرده‌اند. نتایج این تحقیق که در نشریه فرهنگ معماری و شهرسازی اسلامی منتشر شده، حاکی از آن است که امنیت و کیفیت فضایی به عنوان دو اولویت اصلی، مورد اتفاق نظر همگان قرار دارند.

عوامل مؤثر بر ماندگاری مسکن

شکاف میان نگاه علمی و تجربه زیستی

این پژوهش نشان داد که میان اولویت‌بندی متخصصان و تجربه واقعی مردم تفاوت‌های معناداری وجود دارد. برای نمونه، در حالی که متخصصان ممکن است به برخی عوامل فنی اهمیت بیشتری بدهند، مردم بر تأثیرگذاری حس تعلق در ماندگاری تأکید دارند. همچنین، مشارکت مستقیم ساکنان در مراحل اولیه طراحی، تأثیر به‌مراتب بیشتری بر افزایش عمر مفید بنا نسبت به مشارکت در مرحله ساخت دارد.

تقویت زیرساخت‌های فرهنگی و اجتماعی، علاوه بر کاهش نرخ تخریب زودهنگام ساختمان‌ها، به صرفه‌جویی در منابع طبیعی و بهبود سلامت روانی جامعه منجر می‌شود.

یافته‌های این تحقیق بر ضرورت بازنگری در سیاست‌های کلان معماری تأکید دارد تا با درک نیازهای فرهنگی ساکنان، از تبدیل شدن معماری به فعالیتی صرفاً مصرفی جلوگیری شود.