تحلیل رئیس سابق میز ایران در اطلاعات نظامی اسرائیل: محاصره دریایی ایران را تسلیم نمی‌کند

تحلیل رئیس سابق میز ایران در سازمان اطلاعات نظامی اسرائیل: چرا محاصره دریایی ایران را به تسلیم نمی‌کشاند؟

دنیس سیترونوویچ، رئیس سابق میز ایران در سازمان اطلاعات نظامی اسرائیل، در مقاله‌ای تحلیلی با عنوان «چرا محاصره دریایی ایران را شکست نمی‌دهد؟»، به بررسی ناکارآمدی فشار اقتصادی و نظامی بر ایران پرداخته است. این تحلیلگر برجسته معتقد است که تصور تسلیم ایران در برابر فشار، یک اشتباه راهبردی است و نه تنها به نتیجه‌ای پایدار منجر نمی‌شود، بلکه می‌تواند به تشدید تنش‌ها در منطقه بیانجامد.

نقدی بر فرض اساسی فشار بر ایران

فرض اساسی استراتژی‌های فعلی، مبنی بر اینکه فشار اقتصادی و نظامی در نهایت تهران را به مصالحه مجبور خواهد کرد، به کرات توسط سیترونوویچ مورد نقد قرار گرفته است. او تاکید می‌کند که این فرض هم ماهیت حکومت ایران و هم پویایی استراتژی قهری را به اشتباه تفسیر می‌کند. به گفته وی، تمدید آتش‌بس یا تشدید محاصره دریایی، تنها برای واشنگتن زمان می‌خرد و راه حلی پایدار ارائه نمی‌دهد.

«وسوسه‌انگیز است که باور کنیم زمان و فشار در نهایت ایران را به تسلیم وادار خواهند کرد. اما این گونه نخواهد شد.»

مواضع تثبیت‌شده ایران و آمادگی برای تشدید تنش

سیترونوویچ با اشاره به رویکرد ایران، بیان می‌کند که مجموعه تصمیم‌گیری در تهران دچار تردید و دوگانگی نیست، بلکه در حال تثبیت مواضع خود است. ایران به طور مداوم تمایل خود را برای تحمل فشار اقتصادی نشان داده و همزمان بر آنچه منافع ملی خود می‌داند، پافشاری کرده است. نشانه‌های اولیه حاکی از این است که ایران به جای حرکت به سمت امتیازدهی، خود را برای تشدید تنش آماده می‌کند، به ویژه به گونه‌ای که هزینه اقتصادی جهانی رویارویی را افزایش دهد.

• اختلال در ترافیک دریایی: ایران با ایجاد اختلال در مسیرهای حیاتی کشتیرانی، فشار بر اقتصاد جهانی را افزایش می‌دهد.
• اقدامات حساب‌شده آزاردهنده: این اقدامات نه نشانه ضعف، بلکه ابزارهایی عمدی برای انتقال بار فشار به بیرون هستند.

چرا محاصره طولانی‌مدت یک استراتژی معیوب است؟

ایده محاصره طولانی‌مدت به عنوان یک استراتژی پایدار، از نظر سیترونوویچ معیوب است. او محاصره را یک مرحله انتقالی می‌داند که یا به یک توافق مذاکره‌ای (مستلزم امتیازدهی آمریکا) تکامل می‌یابد، یا به سمت تشدید نظامی می‌لغزد. آنچه محاصره انجام نخواهد داد، تغییر اساسی خطوط قرمز مذاکراتی ایران در طول زمان است.

گزینه‌های پیش روی واشنگتن

تصمیم واقعی در تهران نیست، بلکه در واشنگتن است. دولت آمریکا با انتخابی آشنا و اجتناب‌ناپذیر روبرو خواهد شد:

• تشدید تنش: این گزینه خطر درگیری منطقه‌ای گسترده‌تری را به همراه دارد که می‌تواند تا تنگه‌های حیاتی مانند باب‌المندب نیز کشیده شود.
• امتیازدهی: چه از طریق چارچوب مذاکره‌ای و چه عقب‌نشینی تدریجی، این خطر را دارد که ضعف تلقی شود.

خطرناک‌ترین گزینه و راه حل پایدار

سیترونوویچ خطرناک‌ترین گزینه را باور به این می‌داند که فشار به تنهایی معضل را حل می‌کند. حتی یک حمله نظامی محدود نیز بعید است که به تسلیم ایران بینجامد و به احتمال زیاد باعث تشدید تلافی‌جویانه از سوی ایران و عمیق‌تر شدن بحران خواهد شد. او تاکید می‌کند که هیچ راه میانه پایداری وجود ندارد و هرچه زودتر واشنگتن تشخیص دهد که فشار بدون یک پایان‌بازی سیاسی (endgame)، استراتژی بدون خروجی است، شانس بیشتری برای اجتناب از یک درگیری بی‌پایان خواهد داشت.