ماری لوئیز اتا: از ژاوی و گواردیولا الهام گرفتم، یک شوی تبلیغاتی نیستم

الهام از بزرگان فوتبال اسپانیا

ماری لوئیز اتا درباره علاقه عمیق خود به فوتبال اسپانیا و الگوهایش توضیح می‌دهد: «زمانی که خودم بازی می‌کردم، شیفته تماشای بازی ژاوی بودم؛ او برای من یک الگو بود. بعدها، پپ گواردیولا با تیم‌هایش که فوتبالی بسیار جذاب ارائه می‌دهند، الهام‌بخش من شد. هر دوی آن‌ها نماینده نوع خاصی از فوتبال هستند؛ هجومی، دقیق و همراه با خلاقیت. گاهی تصور می‌کنم خودم در زمین یا کنار آن هستم.»

شروعی تلخ، اما با امیدواری

اولین تجربه اتا بر روی نیمکت یونیون برلین با شکست مقابل وولفسبورگ رقم خورد. او این نتیجه را این‌گونه توصیف می‌کند: «از شکست ناراحتم؛ همه ما در باشگاه ناراحتیم. اما دیدم که بازیکنان در بخش‌هایی از بازی، ایده‌ها و برنامه تاکتیکی ما را اجرا کردند یا حداقل برای اجرایش تلاش کردند. این برای من بسیار ارزشمند است. ما در سال‌های اخیر از نظر دفاعی تیم باثباتی بودیم، اما برای پیروزی باید موقعیت گل نیز خلق کنیم.»

او همچنین درباره برخورد صمیمانه‌اش با دیتر هکینگ، سرمربی تیم حریف، اظهار داشت: «یک دیدار کاملاً عادی بین دو همکار بود. ما از قبل یکدیگر را می‌شناختیم. از دیدنش خوشحال شدم و برای هم آرزوی موفقیت کردیم؛ البته برای بعد از سوت پایان.»

چالش‌های زمان محدود و فشار بالا

اتا درباره چالش زمان اندک تا پایان فصل می‌گوید: «نمی‌توانم انتظار داشته باشم همه چیز یک‌شبه درست شود. تیمی که درگیر خطر سقوط است، چنین زمانی ندارد.»

او نقش خود را به عنوان مربی‌ای که در میانه بحران به تیم پیوسته، این‌گونه توضیح می‌دهد: «اینکه یک صدای جدید با بازیکنان صحبت کند، کمک‌کننده است. این حس را ایجاد می‌کند که هر بازیکن می‌تواند خودش را از نو ثابت کند. فرصت برای همه برابر است. وظیفه من این است که همه را با خودم همراه کنم.»

رد کلیشه‌ها: تفاوت کار با مردان و زنان؟ هیچ

در یکی از جالب‌ترین بخش‌های گفت‌وگوی خود، اتا با قاطعیت کلیشه‌های جنسیتی را رد می‌کند: «هیچ تفاوتی وجود ندارد. من با انسان‌ها کار دارم، نه با برچسب‌ها. می‌گویند زنان حساس‌ترند یا مردان مغرورتر، اما برای من این‌ها کلیشه است. مردان حساسی دیده‌ام که باید حمایتشان می‌کردم و زنانی که باید به آن‌ها فشار می‌آوردم. همیشه از خودم می‌پرسم: فرد مقابل من چه چیزی نیاز دارد تا بهترین عملکردش را ارائه دهد؟ وقتی این سوال را از خودتان می‌پرسید، دیگر جنسیت اهمیتی ندارد.»

توجه جهانی و مسئولیت ناخواسته

اتا درباره توجه گسترده رسانه‌ها و افکار عمومی به حضورش روی نیمکت تیم مردان یونیون برلین و تجربه اولین سرمربی زن در بوندس‌لیگا می‌گوید: «می‌توانم این توجه را درک کنم. می‌دانم از نظر اجتماعی چه معنایی دارد و این برای من مسئولیت ایجاد می‌کند؛ چه بخواهم چه نخواهم. اما هدف من همیشه این بوده که با عملکردم قضاوت شوم، نه چیز دیگری. می‌خواهم به عنوان یک مربی فوتبال دیده شوم.»

او اضافه می‌کند: «معمولاً کمتر از ۱۰ خبرنگار در نشست‌ها حضور داشتند، اما هفته گذشته حدود ۵۰ نفر بودند؛ حتی از رسانه‌های خارجی!»

از زمین خاکی تا نیمکت بوندس‌لیگا: پوست کلفت شده‌ام

اتا در بخش دیگری از صحبت‌هایش به گذشته خود و چالش‌هایی که به عنوان یک دختر فوتبالیست تجربه کرده، اشاره می‌کند. او از تجربه‌های سخت دوران بازی‌اش و جملاتی که در زمین‌های محلی شنیده، سخن می‌گوید که او را مجبور به «پوست کلفت» شدن کرده است: «هنوز هم جمله‌هایی مثل “نذار یه دختر ازت رد بشه!” در گوشم هست. با این حال در همه این سال‌ها پوست کلفت شدم، اما می‌توانم از خودم دفاع کنم، می‌توانم نشنیده بگیرم و حتی جواب بدهم و فریاد بزنم! همه‌چیز به جنسیت ربط ندارد. در ورزش حرفه‌ای، همه باید هر روز خودشان را ثابت کنند.»

ماری لوئیز اعتراف جالبی می‌کند: «در ورزش باید از سنین پایین یاد بگیری ببازی. اما اگر بخواهم صادق باشم، هنوز هم خیلی سخت باخت را می‌پذیرم.»

او ادامه می‌دهد: «پدرم همیشه دوست داشت پسر داشته باشد، چون قبل از من دو دختر داشت، اما هیچ‌چیز را به من تحمیل نکرد. ما زیاد در حیاط و باغ بازی می‌کردیم و همین باعث شد به فوتبال علاقه‌مند شوم. من به عنوان یک دختر ارتباط خوبی با پسرها داشتم.»

الهام‌بخش نسل جدید: درهای بسته و راه‌های دیگر

او درباره تأثیرش بر نسل جدید می‌گوید: «واقعاً خوشحال می‌شوم اگر بتوانم الهام‌بخش باشم. وقتی پیام‌هایی از دختران دریافت می‌کنم که انگیزه گرفته‌اند، خوشحال می‌شوم. دیده شدن مهم است. بعضی درها بسته‌اند، اما درهای دیگری وجود دارند که می‌توان بازشان کرد.»

تماس سرنوشت‌ساز برای تاریخ‌سازی

اتا لحظه تاریخی انتصابش به سرمربیگری تیم اصلی را این‌گونه روایت می‌کند: «شنبه شب بود. در خانه نشسته بودم و با لپ‌تاپ برای بازی تیم زیر ۱۹ سال آماده می‌شدم. آن تیم در واقع وظیفه اصلی من بود. ناگهان درک زینگلر، رئیس باشگاه با من تماس گرفت و گفت: تو این کار را انجام می‌دهی. من روی تو حساب می‌کنم. آن تماس خیلی طولانی نبود.»

بدون مشاور، بدون وقت اضافی

اتا درباره نحوه کار کردنش می‌گوید: «مشاور ندارم و راستش وقتش را هم ندارم. باید یک تیم فوتبال را تمرین بدهم.» او درباره تفاوت دستمزدش با مربیان مرد نیز این‌گونه توضیح داد: «نمی‌دانم همیشه به جنسیت ربط دارد یا نه. دستمزد به تجربه و افتخارات بستگی دارد و من هنوز چیز زیادی برای ارائه ندارم.»

تبریک‌های جهانی

اتا درباره پیام‌هایی که پس از انتخابش به عنوان اولین سرمربی زن تاریخ بوندس‌لیگا دریافت کرده، می‌گوید: «ونسان کمپانی به من تبریک گفت، فیفا برایم نامه فرستاد، اشتفن باومگارت (مربی قبلی یونیون برلین) هم برایم آرزوی موفقیت کرد. افراد زیادی پیام دادند و نمی‌خواهم کسی را جا بیندازم.»

من اولین زن و یک شوی تبلیغاتی نیستم!

اتا تأکید می‌کند که قبل از او نیز مربیان زنی در فضای فوتبال مردان کار کرده‌اند: «من راه را باز نکرده‌ام، چون قبل از من هم زنانی بوده‌اند. کورین دیاکر، ایمکه ووبن‌هورست، اینکا گرینگز، سابرینا ویتمن... من اولین زن نیستم.»

او در واکنش به اینکه عده‌ای انتخاب او را یک شوی تبلیغاتی می‌دانند، می‌گوید: «اول اینکه هنوز در جدول موقعیت‌مان کاملاً امن نیست. دوم اینکه همیشه منتقد وجود دارد. هر کسی می‌تواند نظر خودش را داشته باشد، اما اغلب این نظرات بیشتر درباره خود آن افراد است تا درباره من. مأموریت من مشخص است؛ من پنج بازی هدایت تیم را برعهده دارم.»

اتا در پاسخ به اینکه آیا حضورش صرفاً یک حرکت نمایشی است، می‌افزاید: «درست است که در جدول موقعیت نسبتاً امنی داریم، اما هنوز خطر وجود دارد. مهم‌تر از آن، من اعتماد باشگاه را حس می‌کنم. آن‌ها باور دارند که می‌توانم تیم را در لیگ نگه دارم. من یک شوی تبلیغاتی نیستم.»

چرا مربیان زن کم هستند؟

اتا به این سوال این‌گونه پاسخ می‌دهد: «واقعیت این است که هنوز هم پسرهای بیشتری نسبت به دخترها فوتبال بازی می‌کنند. طبیعی است که مربیان مرد بیشتر باشند. باید دختران بیشتری را وارد فوتبال کنیم، اما مهم‌تر این است که اصلاً چگونه می‌توانیم کودکان بیشتری را به ورزش جذب کنیم.»