کیانوش رستمی: از قهرمانی جهان تا ناکامی با پرچم کوزوو در اروپا

از افتخار تا مهاجرت؛ مسیری پرفراز و نشیب

کیانوش رستمی یکی از نوابغ بی‌بدیل وزنه‌برداری ایران و جهان محسوب می‌شود. او در سنین جوانی موفق به کسب مدال‌های طلا و نقره المپیک و همچنین دو عنوان قهرمانی جهان شد. اما پس از المپیک ریو، سلسله‌ای از تصمیمات هیجانی و دور از عقلانیت ورزشی، مسیر حرفه‌ای او را دستخوش تغییرات بنیادین کرد.

این تصمیمات از مسابقات جهانی ۲۰۱۷ آغاز شد و اوت کردن وزنه‌ها به بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی ورزشی او تبدیل گشت. ناکامی‌های تلخ در میادین بین‌المللی، از جمله مسابقات جهانی ۲۰۱۷، بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸، جهانی ۲۰۱۹ و جام فجر (گزینشی المپیک)، مانع از ثبت رکورد مجموع توسط او شد.

تصمیمات جنجالی و محرومیت دو ساله

اوت‌های مکرر، در نهایت راه رستمی را برای حضور در المپیک‌های توکیو و پاریس مسدود کرد. با پوست‌اندازی تیم ملی و ظهور جوانان مستعد در وزنه‌برداری ایران، کیانوش رستمی در دهه چهارم زندگی خود، دست به تصمیمی هیجانی دیگر زد: تغییر تابعیت و پیوستن به تیم کوزوو. این تصمیم، دو سال محرومیت را برای او به همراه داشت، به این امید که بتواند بار دیگر بر سکوی افتخار بایستد.

ناکامی در باتومی و آینده مبهم

با این حال، حضور رستمی در مسابقات قهرمانی اروپا ۲۰۲۶ در باتومی گرجستان، بار دیگر با ناکامی همراه بود. او روز گذشته در حرکت یک‌ضرب وزن ۸۸ کیلوگرم، در مهار وزنه‌های ۱۶۷ و ۱۶۹ کیلوگرم ناموفق ماند و این امر به وضوح نشان داد که تصمیمات او، بدون توجه به زمان و مکان، وی را به «سلطان اوت» در دنیای وزنه‌برداری تبدیل کرده است.

کارشناسان وزنه‌برداری بر این باور بودند که کیانوش، به عنوان یک نابغه، می‌توانست نقش مربی و الگویی الهام‌بخش برای نوجوانان و جوانان وزنه‌برداری ایران ایفا کند. اما او مسیری متفاوت را برگزید، مسیری که به ناکامی‌های پی‌درپی در مسابقات جهانی ۲۰۲۵ و قهرمانی اروپا ۲۰۲۶ منجر شده است.

غرور و عدم پذیرش پایان دوران قهرمانی

تصمیمات امروز رستمی، ریشه در غرور او دارد. او که نابغه‌ای در تاریخ وزنه‌برداری ایران خواهد ماند، با وجود استعداد بی‌نظیر، نتوانست بر رفتار و تصمیمات خود تسلط یابد. یکی از مشکلات اصلی او، عدم پذیرش پایان دوران قهرمانی‌اش بود. رستمی آرزو داشت مانند برخی قهرمانان تا ۴۰ سالگی بر سکو بماند، اما وزنه‌برداری رشته‌ای خاص با تمرینات طاقت‌فرساست که حتی قهرمانانی چون لاشا تالاخادزه گرجستانی با قدرت افسانه‌ای خود نیز در برابر آن محدودیت‌هایی دارند.

اگر رستمی می‌توانست تصمیمات خود را کنترل کند، بی‌تردید به چهره‌ای ماندگار در وزنه‌برداری و ورزش کشور تبدیل می‌شد. اما او راهی دیگر را انتخاب کرد تا دور از وطن، به روند اوت کردن خود ادامه دهد.