انتقاد موگرینی از رویکرد آمریکا در مذاکرات هسته‌ای با ایران: "تیم آمریکا بسیار محدود است"

❓ چرا این بار باید متفاوت باشد؟

موگرینی با اشاره به تجربه گذشته، پرسش اصلی ایران را مطرح کرد: «چرا این بار باید متفاوت باشد؟ حتی اگر به توافق برسیم، چه تضمینی وجود دارد که آمریکا دوباره از آن خارج نشود؟» او افزود که بدون تضمین بین‌المللی، محدود کردن مذاکرات به یک روند صرفاً دوجانبه، هیچ اطمینانی برای ایرانی‌ها ایجاد نخواهد کرد و تهران برای اعتماد به هر توافقی، به چیزی فراتر از تضمین‌های صرفاً دوجانبه نیاز دارد.

⚛️ ضرورت حضور کارشناسان فنی در مذاکرات

مسئول پیشین سیاست خارجی اتحادیه اروپا به صراحت اعلام کرد که گفت‌وگوهای هسته‌ای با ایران بدون حضور کارشناسان فنی به نتیجه نمی‌رسد. او با یادآوری تجربه مذاکرات منتهی به برجام در سال 1394 (2015)، اظهار داشت:

مذاکرات هسته‌ای با ایران باید شامل کارشناسان هسته‌ای در تیم مذاکره‌کننده باشد. ما در آن زمان هم کارشناسان هسته‌ای و هم کارشناسان تحریم‌ها را در تیم داشتیم، نه‌تنها در سطح اروپا بلکه در تیم آمریکا نیز چنین کارشناسانی حضور داشتند.

موگرینی تاکید کرد که کارشناسان هسته‌ای جزئیات فنی را نه فقط برای رسیدن به توافق، بلکه برای اجرای دقیق آن مذاکره می‌کردند؛ زیرا اجرای هر توافقی نیازمند پشتیبانی فنی گسترده است. او تصور دستیابی به توافق بدون تخصص فنی هسته‌ای را ساده‌انگارانه دانست.

⚖️ برتری تخصص فنی ایران در تیم‌های مذاکره‌کننده

از نگاه موگرینی، ابعاد هیئت آمریکایی برای توافق با ایران کافی نیست. او خاطرنشان کرد که حتی اگر تیم‌ها کوچک نگه داشته شوند، طرف ایرانی از نظر تخصص هسته‌ای در سطح بالایی قرار دارد و وزیر خارجه فعلی ایران در مذاکرات 2015 حضور داشته و بر این پرونده مسلط است. وی افزود:

• حتی اگر تیم‌ها محدود به سه یا چهار نفر باشند، طرف ایرانی از نظر تخصص فنی برتری بیشتری نسبت به طرف آمریکایی دارد.
• صرفاً تخصص آمریکا در این زمینه کافی نیست و تیم آمریکا بسیار محدود است.

❌ رویکرد اشتباه واشنگتن

موگرینی در بخش دیگری از مصاحبه، رویکرد واشنگتن در قبال تهران را به چالش کشید و گفت: «رویکرد آمریکا به این مذاکرات کاملاً اشتباه است. ایده این دولت این است که هرچه فشار نظامی یا اقتصادی بیشتری بر ایران وارد شود، ایران بیشتر امتیاز خواهد داد. من فکر نمی‌کنم این روش کارساز باشد.»

🗓️ نگاهی به گذشته: برجام و خروج آمریکا

توافق برجام در سال 1394 پس از مذاکرات طولانی میان ایران و گروه 1+5 حاصل شد و موگرینی در آن زمان نقش هماهنگ‌کننده مذاکرات را برعهده داشت. ایران پس از امضای توافق به تمامی تعهدات خود پایبند ماند، اما آمریکا در سال 1397 (2018) به‌طور یکجانبه از برجام خارج شد. در نتیجه، ایران در چارچوب حقوق برجامی خود، گام‌هایی در کاهش تعهدات برداشت.

مذاکرات احیای برجام در سال‌های 1400 و 1401 نیز به‌دلیل تعلل و زیاده‌خواهی‌های آمریکا به نتیجه نرسید و با پایان قطعنامه 2231، عمر 10 ساله برجام نیز خاتمه یافت. با این وجود، ایران به دلیل عضویت در معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (NPT) و موافقت‌نامه جامع پادمان به تماس‌های فنی با آژانس ادامه داده و همواره اعلام کرده است که برای دستیابی به توافقی پایدار و قابل‌اعتماد که تحریم‌ها را به‌صورت تضمین‌شده لغو کند و مانع از سوءاستفاده در آینده شود، آمادگی دارد.