پیروزی پرهزینه اتلتیکومادرید: مصدومیت‌های کلیدی پیش از نبرد آرسنال

بازگشت و مصدومیت مجدد پابلو باریوس

پابلو باریوس، بازیکنی که در مقاطع حساس فصل (مانند بازی مقابل سویا) غایب بود، در تلاش بود تا پیش از دو دیدار سرنوشت‌ساز مقابل آرسنال در لیگ قهرمانان اروپا، به فرم ایده‌آل خود بازگردد. دیه‌گو سیمئونه، با امید به آمادگی او، باریوس را در ترکیب اصلی قرار داد. باریوس در نیمه اول عملکرد ضعیفی داشت، اما در نیمه دوم رفته‌رفته بهتر شد و نقش مهمی در به ثمر رسیدن گل دوم تیم ایفا کرد. با این حال، درست در لحظه‌ای که به نظر می‌رسید او به اوج آمادگی خود بازگشته، بار دیگر به دلیل مشکل عضلانی از زمین خارج شد.

لحظه مصدومیت باریوس، سکوتی سنگین را بر ورزشگاه متروپولیتانو حاکم کرد. این اتفاق در حالی رخ داد که اتلتیکومادرید پس از دقایقی پرفراز و نشیب، بازی را به نفع خود برگردانده بود. دو پاس گل تماشایی از آلخاندرو بائنا، یکی برای آنتوان گریزمان و دیگری برای الکساندر سورلوث، تیم را پیش انداخت؛ این در حالی بود که اتلتیک بیلبائو عملاً تماشاگر بازی شده بود.

تعویض‌های اجباری و نگرانی‌ها

پس از مصدومیت باریوس، تعویض اجباری انجام شد و جانی کاردوسو به جای او وارد زمین شد. اما این تنها آغاز موجی از تغییرات نبود. در مدت زمانی کوتاه، حدود ۹ تعویض در ۱۰ دقیقه رخ داد که نشان‌دهنده عمق مشکلات و نگرانی‌های سیمئونه بود.

در ادامه بازی، تیم مهمان تلاش‌های بی‌ثمری برای جبران نتیجه انجام داد تا اینکه سورلوث در دقایق پایانی، پیروزی اتلتیکو را قطعی کرد. اما او نیز پس از گلزنی احساس درد داشت که نگرانی‌ها را دوچندان کرد. در واپسین لحظات بازی، گوروزتا یکی از گل‌های خورده را جبران کرد.

آمادگی برای نبرد با آرسنال: چالش ضربات ایستگاهی

فصل اتلتیکو اکنون به دیداری گره خورده است که مقابل تیمی برگزار می‌شود که شاید بهترین تیم دنیا در ضربات ایستگاهی باشد. با این اوصاف، به عنوان یک تمرین پیش از آن مسابقه سرنوشت‌ساز، عجیب به نظر می‌رسد که تیم سیمئونه اجازه داد پاردس روی کرنری که گالارتا ارسال کرده بود، کاملاً آزادانه ضربه سر بزند.

احتمالاً در بازی چهارشنبه، نه بازیکنی که آن کرنر بی‌مورد را داد و نه کسی که یارش را از دست داد (کلمنت لنگله)، در ترکیب اصلی نخواهند بود. با این حال، همین وضعیت نیز برای آنچه در پیش است، چندان امیدبخش نیست.

نیمه اول آشفته و بازگشت در نیمه دوم

گل اولیه بیلبائو، نیمه اولی را رقم زد که به نظر می‌رسید کسی چندان نگران آن نبود، اما در مجموع اتلتیک بیلبائو بازی را راحت‌تر مدیریت کرد. از همان ابتدا نشانه‌های این آشفتگی در تیم میزبان دیده می‌شد؛ جایی که یان اوبلاک اشتباهش مقابل گوروزتا را جبران کرد: دیر در خروج، اما سریع در واکنش. سپس صحنه‌ای از رقابت بین بائنا و دنی ویویان رخ داد که نتیجه‌اش برای هر خواننده‌ای قابل حدس بود. هنوز یک‌ربع از بازی نگذشته بود که سیمئونه از شدت عصبانیت به توپ کنار خط مشت زد.

وضعیت تیم میزبان کاملاً آشفته بود. می‌توان آن را به حسرت و اندوه نسبت داد، اما به نظر می‌رسد ناتوانی نیز نقش بزرگی در این آشفتگی جمعی ایفا می‌کند که به سختی می‌توان آن را به یک یا چند بازیکن خاص نسبت داد.

فصل جاری پیام‌های زیادی در این زمینه داده است و در این بازی هم تا پایان نیمه اول، داستان همان بود: بیلبائو راحت بازی می‌کرد، اما تمایل زیادی برای ضربه نهایی نداشت. سیمئونه در آغاز نیمه دوم تعویضی انجام نداد. بازیکنانی مثل خولین آلوارز روی نیمکت بودند و اگر بازی نکردند، حتماً دلیلی داشته است. اما گریزمان خیلی زود گل تساوی را زد، در یکی از آخرین بازی‌های خانگی‌اش، پس از شبی که ویویان آن را برایش سخت کرده بود، بالاخره گلزنی کرد.

سپس سورلوث از همان بهبود موقتی باریوس پیش از مصدومیتش استفاده کرد و نشان داد که گاهی می‌شود باخت اما برد، یا برد اما باخت. اگر کسی می‌تواند این را توضیح دهد، می‌تواند تلاش کند. فعلاً اما آرسنال در نیمه‌نهایی بزرگ لیگ قهرمانان منتظر است، چالشی جدی برای اتلتیکو، البته با بهایی که باید پرداخت شود.