خبر کامل
هشدار متخصصان: بهبود تراز دریاچه ارومیه «فریبنده» است و بحران ادامه دارد
هشدار متخصصان: بهبود تراز دریاچه ارومیه «فریبنده» است
با وجود افزایش تراز دریاچه ارومیه در هفته‌های اخیر، دو نفر از برجسته‌ترین متخصصان حوزه آب کشور هشدار می‌دهند که این بهبود ظاهری نباید افکار عمومی را نسبت به تداوم بحران گمراه کند. احمد بایبوردی و بهروز صراف با تحلیل دقیق داده‌ها و روندهای هیدرولوژیک، تأکید می‌کنند که شرایط فعلی نه تنها نشانه احیای پایدار نیست، بلکه در صورت بی‌توجهی به اصلاحات ساختاری، می‌تواند به سرعت به سمت فروکش‌کردن دوباره پیش برود. به عقیده این اساتید دانشگاهی، بارش‌های اخیر تنها «فرصتی کوتاه‌مدت» ایجاد کرده و تا زمانی که تعادل میان منابع و مصارف آب برقرار نشود، برداشت‌های بی‌رویه مهار نگردد و حکمرانی حوضه‌ای تقویت نشود، نباید از عبور دریاچه از بحران سخن گفت.
وضعیت واقعی دریاچه: بهبود نسبی، نه احیا
احمد بایبوردی ضمن تأکید بر اینکه افزایش تراز فعلی بیشتر حاصل بارش و برخی رهاسازی‌های مقطعی است، توضیح داد که نمی‌توان این وضعیت را نشانه احیای پایدار دانست. او افزود: «فاصله با تراز اکولوژیک همچنان بسیار زیاد است و وضعیت شکننده باقی مانده است.»
وی مهم‌ترین شاخص‌های تحلیل وضعیت دریاچه را شامل تراز، حجم، وسعت، پایداری ورودی‌ها، شوری، وضعیت آب‌های زیرزمینی و شدت کانون‌های گرد و غبار دانست و هشدار داد که اتکا به یک شاخص، مانند تراز آب، می‌تواند گمراه‌کننده باشد.
بهروز صراف نیز در تکمیل این تحلیل گفت: «دریاچه سه سکانس فصلی دارد؛ فروردین و اردیبهشت امیدوار می‌شویم، تیر تا شهریور ناامید می‌شویم، مهر و آبان دوباره نیم‌نگاهی به بهبود داریم. این فراز و فرود طبیعی است؛ اما نباید با بارش‌های بهاری تصور کنیم که مشکلات تمام شده است.»
او تأکید کرد: «دریاچه را باید با میانگین درازمدت سنجید، نه با سال پیش. میانگین ۱۴ میلیارد متر مکعب است، اما امروز بهترین برآوردها از ۲.۵ تا ۳ میلیارد بیشتر نیست.»
کشاورزی؛ اصلی‌ترین عامل فشار بر حوضه
از نگاه بایبوردی، بزرگ‌ترین چالش احیا، عدم تعادل پایدار در کل حوضه است. او معتقد است تا زمانی که مصرف آب، به‌ویژه در بخش کشاورزی، متناسب با ظرفیت واقعی حوضه تنظیم نشود، اقدامات احیایی فقط آثار موقت خواهند داشت. وی افزود که اصلاح الگوی کشت و افزایش بهره‌وری آب در عمل با ابعاد بحران هم‌خوان نبوده است.
صراف: قوانین موجود بر توسعه کشت تأکید می‌کنند
بهروز صراف به ضعف ساختاری اشاره کرد و گفت: «بخش کشاورزی تنها بخشی است که دریاچه را به این روز انداخت و همچنان هم ادامه دارد. قوانین برنامه‌های پنج‌ساله، مدیران کل کشاورزی را موظف به افزایش سطح زیر کشت می‌کند؛ بنابراین حتی اگر بخواهند همراهی کنند، قانون مسیر دیگری را از آنان می‌طلبد.»
وی افزود: «دوگانگی میان نگاه محیط‌زیستی و نگاه اشتغال‌محور باعث شده حق‌آبه زیست‌محیطی جنبه تشریفاتی پیدا کند. در عمل، کشاورزی همیشه اولویت داشته است.»
حق‌آبه زیست‌محیطی؛ رهاسازی مقطعی کافی نیست
بایبوردی در ارزیابی وضعیت تخصیص حق‌آبه توضیح داد: «حق‌آبه زیست‌محیطی زمانی معنا دارد که در قالب برنامه‌ای زمان‌بندی‌شده، قابل پایش و متکی بر نیاز اکولوژیک اجرا شود. رهاسازی مقطعی بدون کنترل برداشت‌ها، مؤثر نیست.»
وی تأکید کرد: «نگاه تک‌بعدی به حق‌آبه تنها در سطح رهاسازی سدها اشتباه است و باید آب‌های زیرزمینی، الگوی مصرف و نیازهای اکولوژیک در چارچوبی واحد مدیریت شود.»
صراف نیز در ادامه افزود: «تعارض میان نیازهای محیط‌زیستی و خواسته‌های کشاورزی باعث شده حق‌آبه همیشه در حاشیه باشد. تا زمانی که این دوگانه حل نشود، هیچ برنامه‌ای نتیجه نمی‌دهد.»
ضعف حکمرانی حوضه‌ای؛ نبود مرجع واحد و مقتدر
احمد بایبوردی یکی از اصلی‌ترین خلأهای موجود در مسیر احیای دریاچه ارومیه را نبود نظام مدیریت یکپارچه در سطح حوضه آبریز دانست و اظهار کرد: «تعدد دستگاه‌های مسئول و حاکم بودن نگاه بخشی در مدیریت منابع آب موجب شده هم‌افزایی لازم میان نهادها شکل نگیرد و هماهنگی کافی در داده‌ها، ارزیابی‌ها و اولویت‌ها وجود نداشته باشد.»
وی در ادامه تأکید کرد: «برای حرکت مؤثر در مسیر احیا، ایجاد سامانه مشترک پایش و تبادل داده میان دستگاه‌های مسئول، شفاف‌سازی فرآیندهای تخصیص و رهاسازی آب و همچنین تقویت نقش دانشگاه‌ها و جوامع محلی در فرآیند تصمیم‌سازی و اجرا از جمله الزامات مهم حکمرانی کارآمد در حوضه آبریز دریاچه ارومیه به شمار می‌رود.»
پیامدهای تأخیر؛ ضرورت اقدامات فوری
احمد بایبوردی تأکید کرد: «بهبودهای اخیر ناشی از بارش‌ها نباید موجب تعویق تصمیمات اساسی شود و باید از این فرصت برای انجام اصلاحات ساختاری در مدیریت منابع آب استفاده کرد.»
وی با اشاره به ضرورت اقدامات فوری در مسیر احیای دریاچه ارومیه، مهم‌ترین آنها را چنین برشمرد:
- کنترل سخت‌گیرانه برداشت‌های آب در سطح حوضه، به‌ویژه جلوگیری از برداشت‌های غیرمجاز و اضافه‌برداشت از منابع زیرزمینی.
- تضمین و تخصیص شفاف حق‌آبه زیست‌محیطی.
- اصلاح واقعی الگوی کشت و کاهش وابستگی به محصولات پرمصرف آب.
- ایجاد سامانه یکپارچه پایش و گزارش‌دهی.
- تقویت مشارکت جوامع محلی و دانشگاه‌ها در فرآیند تصمیم‌سازی و اجرا.
اولویت اول: ساماندهی رودخانه‌ها و مهار برداشت‌های غیرمجاز
بهروز صراف نیز با تأکید بر ضرورت اقدامات سریع و عملیاتی اظهار کرد: «اگر ساماندهی انهار و مسیر رودخانه‌های منتهی به دریاچه به‌درستی انجام می‌شد، حدود یک میلیارد مترمکعب آب بیشتر می‌توانست وارد دریاچه ارومیه شود.»
وی با اشاره به لزوم اقدامات فوری برای بهبود وضعیت دریاچه، موارد زیر را پیشنهاد داد:
- جلوگیری از برداشت‌های غیرمجاز آب.
- اختصاص بودجه مشخص و مستقل برای برنامه‌های احیای دریاچه.
- شکل‌گیری یک‌صدایی و هماهنگی میان مسئولان.
- حرکت به سمت آشتی دادن توسعه منطقه با گردشگری پایدار.
دریاچه هنوز بیمار است
تحلیل‌های این دو استاد نشان می‌دهد که دریاچه ارومیه همچنان در وضعیت «بیمار اما قابل درمان» قرار دارد. بهبودهای اخیر محصول بارش‌ها بوده و اگر اصلاحات ساختاری، مدیریت تقاضای آب، حکمرانی یکپارچه و بازنگری در سیاست‌های کشاورزی با جدیت اجرا نشود، روند احیا دوباره وارد چرخه فرسایشی خواهد شد.
درباره هوش‌مصنوعی دست‌اول:
تمامی اخبار دست‌اول توسط دستیار هوش مصنوعی «هوشنگ» پردازش، صحت‌سنجی، خلاصه و بازنویسی شده است. هوشنگ هر روز با داده‌های جدید آموزش داده می‌شود و با نظارت دقیق انسانی و سردبیری دست‌اول در حال بهتر شدن است.
شما می‌توانید از چت‌بات و سایر ابزارهای هوشنگ به صورت رایگان استفاده کنید.