چلسی با گل انزو فرناندز به فینال جام حذفی صعود کرد

بازگشت کاپیتان: انزو در کانون توجه

انزو فرناندز پس از اظهاراتش در فیفادی و حمایت علنی از انزو مارسکا، با جریمه و کنار گذاشته شدن از ترکیب اصلی مواجه شد و حتی بازی مرحله قبل را نیز از دست داد. اما بازگشت این ستاره آرژانتینی، آن هم با بازوبند کاپیتانی، در دیداری رقم خورد که چلسی بیش از هر زمان دیگری به یک رهبر در زمین نیاز داشت.

لحظه سرنوشت‌ساز و گلزنی فرناندز

اواسط نیمه اول، لحظه تعیین‌کننده بازی فرا رسید. چلسی پس از چند حمله پی‌درپی، بالاخره موفق شد دفاع متزلزل لیدز را بشکافد. یک ارسال ساده اما دقیق از سمت راست، روی سر فرناندز نشست و او از فاصله نزدیک دروازه را گشود.

پیش از این گل، لیدز نیز فرصت بزرگی برای پیش افتادن داشت. برندن آرونسون می‌توانست تیمش را جلو بیندازد، اما ضربه او با واکنش دیدنی روبرت سانچز با پا مهار شد. همان صحنه نقطه تغییر بازی بود و از آنجا به بعد، چلسی کنترل کامل میدان را در دست گرفت.

در ادامه، ژوائو پدرو به طور مداوم خط دفاع حریف را آزار می‌داد، پدرو نتو در سمت راست فعال بود و فرناندز در میانه زمین، ریتم بازی را دیکته می‌کرد. لیدز هرچه تلاش کرد تا فضاها را ببندد، بیشتر در اضطراب فرو رفت و در نهایت کاری از پیش نبرد.

نیمه دوم: کنترل بازی و واکنش‌های دیدنی سانچز

در نیمه دوم، تنها لحظه‌ای که چلسی به دردسر افتاد، شوت قدرتمند آنتون اشتاخ بود که روبرت سانچز با واکنشی دیدنی آن را دفع کرد و یکی از بهترین سیوهای این فصل جام حذفی را به نمایش گذاشت. پس از آن، دوباره بازی در اختیار آبی‌ها قرار گرفت. آنها نیازی به نمایش خیره‌کننده نداشتند؛ کافی بود اشتباه نکنند.

در دقایق پایانی، لیدز دیگر توان برگرداندن بازی را نداشت. هرچه به جلوتر رفتند، ایده‌های تاکتیکی‌شان کمتر و فشارشان بی‌ثمرتر شد. حتی ورود کول پالمر برای چلسی فقط به معنی کنترل بیشتر بازی بود، نه ریسک اضافه.

صعود به فینال و رویارویی با منچسترسیتی

در نهایت، این پیروزی چلسی را برای دهمین بار از سال ۲۰۰۷ به فینال جام حذفی رساند. آنها در فینال باید مقابل منچسترسیتی پپ گواردیولا قرار بگیرند. این پیروزی برای چلسی نه تنها نشانه بازگشت یک تیم بود، بلکه مهم‌تر از آن، بازگشت موفقیت‌آمیز یک کاپیتان به شمار می‌رفت.