مطالعه جدید: مغز نئاندرتال‌ها تفاوتی معنادار با انسان امروزی ندارد

شباهت‌های شگفت‌انگیز مغز نئاندرتال‌ها و انسان

بر اساس این پژوهش که در ژورنال معتبر PNAS منتشر شده، تفاوت‌هایی که امروزه میان اندازه بخش‌های مختلف مغز انسان‌های مدرن مشاهده می‌شود، در بسیاری موارد از تفاوت میان مغز نئاندرتال‌ها و انسان‌های خردمند اولیه نیز فراتر می‌رود. این نتیجه‌گیری مهم نشان می‌دهد که مغز نئاندرتال‌ها از نظر اندازه و شکل، کاملاً در محدوده تنوع طبیعی مغز انسان‌های امروزی قرار می‌گیرد.

بازنگری در مطالعات پیشین

پژوهشگران برای دستیابی به این نتیجه، داده‌های یک مطالعه از سال ۲۰۱۸ را مورد بازبینی دقیق قرار دادند. آن تحقیق اولیه بر اساس قالب داخلی جمجمه ۴ نئاندرتال و ۴ انسان خردمند اولیه انجام شده بود و حجم ۱۳ ناحیه اصلی مغز را مقایسه می‌کرد. نتیجه آن تحقیق نشان داده بود که نئاندرتال‌ها، علی‌رغم ظرفیت جمجمه‌ای بیشتر، به طور میانگین مخچه کوچک‌تری نسبت به انسان خردمند داشته‌اند. مخچه بخشی حیاتی از مغز است که در کنترل حرکتی، تنظیم احساسات و توجه نقش کلیدی ایفا می‌کند.

«پی. توماس شونمن»، دانشمند علوم شناختی دانشگاه ایندیانا، خاطرنشان می‌کند که مشکل مطالعه قبلی این بود که تفاوت‌های گزارش‌شده با تنوع طبیعی مغز انسان‌های امروزی مقایسه نشده بود. به همین دلیل، او و همکارانش برای تکمیل این بررسی، اسکن MRI مغز ۴۰۰ انسان امروزی را نیز به دقت تحلیل کردند.

تفاوت‌ها در محدوده طبیعی

نتایج این بررسی جدید نشان داد که در ۹ مورد از ۱۳ ناحیه مغزی مورد مطالعه، تفاوت حجم میان برخی از انسان‌های امروزی از تفاوت گزارش‌شده میان نئاندرتال‌ها و انسان‌های خردمند اولیه بیشتر بوده است. این یافته‌ها به وضوح نشان می‌دهد که تفاوت مغز نئاندرتال‌ها و انسان‌های امروزی احتمالاً در یک محدوده طبیعی و قابل انتظار قرار داشته است.

محققان با توجه به این نتایج، تأکید می‌کنند که نمی‌توان صرفاً بر اساس اندازه بخش‌هایی از مغز، نتیجه گرفت که نئاندرتال‌ها توانایی شناختی کمتری نسبت به انسان خردمند داشته‌اند. پژوهش‌های پیشین نیز نشان داده‌اند که در درون یک گونه، حجم کلی مغز یا اندازه یک ناحیه خاص، ارتباط بسیار ضعیفی با عملکرد شناختی دارد. بنابراین، استناد به اندازه برخی بخش‌های مغز برای نتیجه‌گیری درباره هوش نئاندرتال‌ها، رویکردی نادرست است.

شواهد باستان‌شناسی و هوش نئاندرتال‌ها

این نتایج با شواهد گسترده باستان‌شناسی نیز کاملاً همخوانی دارد. نئاندرتال‌ها ابزارهای پیچیده می‌ساختند، از توانایی برنامه‌ریزی و تمرکز بالایی برخوردار بودند، آثار هنری خلق می‌کردند و برای شکار جانوران بزرگ در گروه‌های سازمان‌یافته فعالیت می‌کردند. این شواهد قدرتمند، محققان را به این نتیجه‌گیری سوق می‌دهد که نئاندرتال‌ها از نظر شناختی شباهت‌های بسیاری به انسان خردمند داشته‌اند و انقراض آن‌ها را نمی‌توان به سادگی به هوش کمتر یا توانایی‌های شناختی پایین‌تر نسبت داد.