«کاش این سال تحصیلی دوباره از اول برگزار بشود»: روایت دانش‌آموزان از آموزش مجازی در دوران جنگ

فشارهای دوگانه بر دانش‌آموزان سال آخر

این درخواست مشترک را بیش از همه می‌توان از زبان دانش‌آموزان پایه یازدهم و دوازدهم شنید. به‌ویژه دانش‌آموزان دوازدهم که همزمان دو فشار را تحمل می‌کنند: از یک سو کنکور و از سوی دیگر امتحانات نهایی. یکی از دانش‌آموزان در همین رابطه می‌گوید: «ما نه کلاس درست‌وحسابی داشتیم، نه فرصت کافی برای مرور درس‌های دهم و یازدهم. فقط درس دادند و رفتند، بدون آنکه واقعاً مطلب یاد بگیریم.» جمله‌ای مشابه در روایت دیگری هم تکرار می‌شود: «اگر قرار باشد امتحان بگیرند، اصلاً کدام منابع را باید بخوانیم؟»

دانش‌آموزان اغلب از ضعف آموزش گلایه دارند، اما این گلایه‌ها تنها محدود به پایتخت نیست. آرینا از دیواندره به همین نکته اشاره می‌کند: «دبیرها هیچ تدریسی نداشتند و فقط حضور و غیاب می‌کردند. ما هم حضور می‌زدیم و تمام. می‌گفتند خودتان این مباحث را بخوانید. یعنی حتی درس هم نمی‌دادند.» و شاید به همین دلیل است که در لابلای همه روایت‌ها، درخواست تکرار سال تحصیلی مدام شنیده می‌شود؛ خواسته‌ای که از دل فشار امتحان و ابهام آینده بیرون آمده است.

روایت دانش‌آموزان از شهرهای مختلف درباره مدارس آنلاین

تجربیات دانش‌آموزان در شهرهای مختلف ایران از آموزش آنلاین، تصویری متفاوت اما با نقاط مشترک فراوان ارائه می‌دهد:

• شبنم، پایه دهم (نامشخص): او از همان روزهای اول با کلاس‌هایی نصفه‌نیمه روبه‌رو شد. کلاس‌های مجازی در سایتی خاص یا در پیام‌رسان «بله» برگزار می‌شدند. شبنم اشاره می‌کند که مدرسه روی حضور دانش‌آموزان حساسیت زیادی نداشت و یادگیری بیشتر به تلاش خود دانش‌آموز وابسته بود. او معتقد است معلم‌ها مباحث را عمیق درس نمی‌دادند و تنها مرور می‌کردند.
• سارینا، پایه یازدهم (شاهین‌شهر): کلاس‌های سارینا منظم‌تر برگزار شده، اما کیفیت آن با کلاس‌های حضوری قابل مقایسه نیست. او نگرانی شدیدی بابت امتحانات نهایی دارد، چرا که هیچ‌کدام از کتاب‌هایشان به پایان نرسیده و احتمال مردودی در برخی دروس را می‌دهد.
• آرینا، سال آخر (دیواندره): به گفته آرینا، کلاس درس از معنا تهی شده و معلم‌ها اهمیتی به تدریس نمی‌دهند. او می‌گوید دبیران فقط حضور و غیاب می‌کردند و از دانش‌آموزان می‌خواستند مباحث را خودشان بخوانند. آرینا و دوستانش به دلیل بی‌اطلاعی از آینده، حتی کتاب‌های معمولی را هم مطالعه نکرده‌اند و معلم‌ها برای رفع تکلیف در کلاس حاضر می‌شوند. او نیز خواستار تکرار سال تحصیلی است.
• مینا، پایه نهم (رشت): مینا با مشکلات شدید اینترنتی مواجه است که حتی استفاده از «شاد» را برایش دشوار می‌کند. او از معلمانی می‌گوید که اصلاً در دوران مجازی حضور نداشته‌اند و مدرسه نیز حساسیتی روی حضور و غیاب نداشته است. مینا نیز معتقد است در صورت حضور در امتحان، مردود خواهد شد و خواستار تکرار سال تحصیلی است.

تجربه‌ای متفاوت اما با دلتنگی مشترک

در میان این روایت‌ها، تجربه محمد متفاوت‌تر است. مسئولان مدرسه‌اش (هیئت امنایی) تلاش کرده‌اند نظم را حفظ کنند و برای حضور در کلاس سختگیری زیادی داشتند. کلاس‌ها در زمان جنگ از ساعت ۷ تا ۱۱ صبح در اپلیکیشن «شاد» برگزار می‌شدند. از ابتدای اردیبهشت، کلاس‌ها به اسکای‌روم منتقل شدند و به دلیل محدودیت زمانی «شاد» برای متوسطه دوم، دبیران تصمیم گرفتند تدریس آفلاین داشته باشند. مطالب در ساعات مشخصی بارگذاری می‌شد و دانش‌آموزان در خانه آن‌ها را مطالعه می‌کردند. از ساعت ۵ عصر به بعد نیز امکان ارسال پیام و رفع اشکال با معلم‌ها فراهم بود.

با این حال، حتی محمد نیز از چیزی می‌گوید که در هیچ کلاسی جبران نمی‌شود: «واقعاً دلتنگ دوست‌ها و معلم‌هایم هستم. آن صمیمیتی که سر کلاس وجود دارد، اصلاً قابل قیاس با شرایط غیرحضوری نیست.»