روایت زندگی جوشکاران هفشجان؛ مهاجرت، سختی‌ها و درخواست از مسئولان

هفشجان، شهری کوچک اما پرتلاش در استان چهارمحال و بختیاری، سال‌هاست که نامش با حرفه پرخطر و سخت جوشکاری گره خورده است. بسیاری از مردان این شهر از نوجوانی وارد این شغل می‌شوند و آن را به عنوان اصلی‌ترین منبع درآمد خانواده‌هایشان برمی‌گزینند. جوشکاری برای آنان تنها یک حرفه نیست؛ بلکه راهی برای ساختن آینده، تأمین معاش و حفظ عزت‌نفس در شرایط دشوار اقتصادی محسوب می‌شود.

در سال‌های اخیر، کمبود فرصت‌های شغلی در استان باعث شده بخش زیادی از جوشکاران هفشجان برای کار به استان‌های دیگر مهاجرت موقت کنند. این سفرهای کاری که گاه هفته‌ها و ماه‌ها به طول می‌انجامد، زندگی خانوادگی آنان را به شدت تحت تأثیر قرار داده و فشارهای روحی و جسمی زیادی به همراه داشته است. با این حال، مردان این شهر همچنان با امید و پشتکار، بار اصلی اقتصاد خانواده را بر دوش می‌کشند.

روز کارگر، فرصتی است برای بازخوانی رنج‌ها، تلاش‌ها و واقعیت‌های زندگی این قشر زحمتکش؛ جوشکارانی که در گرمای کوره‌ها، زیر نور تیز الکترود و در ارتفاعات خطرناک، سازه‌هایی را می‌سازند که دیگران بر پایه آن زندگی می‌کنند، اما خودشان کمتر دیده می‌شوند و کمتر درباره مشکلاتشان سخن گفته می‌شود.

صدای کارگران مهاجر: روایت سه جوشکار از هفشجان

به مناسبت روز کارگر، پای صحبت سه نفر از جوشکاران هفشجان نشستیم؛ مردانی که هرکدام روایت متفاوتی از سختی‌ها، امیدها و دغدغه‌هایشان دارند. روایت‌هایی که تصویری واقعی از زندگی کارگران مهاجر این شهر ارائه می‌دهد.

«کار ما سخت است، اما غرور دارد»

یکی از این جوشکاران که ۳۸ سال دارد و بیش از ۲۰ سال است در این حرفه فعالیت می‌کند، می‌گوید: «از ۱۶ سالگی وارد این کار شده‌ام و تقریباً تمام عمرم را در کارگاه‌ها و پروژه‌های صنعتی گذرانده‌ام. به نظر من جوشکاری شغلی است که هم مهارت می‌خواهد و هم دلِ قوی.»

وی تصریح کرد که در هفشجان کار نیست و مجبورند برای کار به اصفهان، شیراز یا بندرعباس بروند. او افزود: «بعضی وقت‌ها سه ماه خانه نمی‌آییم. این دوری از خانواده سخت‌ترین بخش کار ماست.»

این کارگر صنعتی از خطرات کار نیز گفت: «جوشکاری شوخی ندارد. یک لحظه غفلت، یک عمر پشیمانی. سوختگی، سقوط از ارتفاع، آسیب چشم… همه‌اش هست. اما ما یاد گرفته‌ایم با همین خطرها زندگی کنیم. نبود بیمه مناسب و تجهیزات ایمنی استاندارد، مشکلات را دوچندان کرده است.»

او با وجود تمام سختی‌ها به کارش افتخار می‌کند و می‌گوید: «وقتی یک سازه بزرگ را می‌سازیم و می‌بینیم مردم از آن استفاده می‌کنند، حس خوبی داریم. انگار بخشی از وجودمان در آن کار مانده. کارگر بودن، یعنی ساختن چیزی که دیگران روی آن زندگی می‌کنند.» وی در پایان از مسئولان خواست به وضعیت کارگران توجه بیشتری داشته باشند و افزود: «ما توقع زیادی نداریم. فقط امنیت شغلی، بیمه درست و فرصت کار در شهر خودمان را می‌خواهیم.»

تجربه‌ای ۴۵ ساله در عسلویه

جوشکار دیگری که ۴۵ ساله و از جوشکاران باسابقه هفشجان است، سال‌هاست برای کار به جنوب کشور سفر می‌کند. او می‌گوید: «خانه‌ام هفشجان است، اما عملاً بیشتر سال را در عسلویه زندگی می‌کنم.»

وی از تأثیرات این سبک زندگی بر خانواده‌اش گفت: «بچه‌هایم بزرگ شدند و من نبودم. خیلی از لحظه‌ها را از دست دادم. این درد بزرگی است که فقط کارگران مهاجر می‌فهمند.» او درباره شرایط کاری در پروژه‌های نفتی توضیح داد: «کار در پروژه‌های نفتی سخت است. گرما، رطوبت، فشار کار… اما مجبوریم، چون درآمدش بهتر از کار در شهر خودمان است.»

این جوشکار با سابقه از نبود حمایت‌های دولتی نیز گلایه دارد: «بیمه و حمایت‌های اجتماعی کارگران باید واقعی و قابل لمس باشد.»

«جوشکاری یعنی زندگی، یعنی جنگیدن»

یک جوشکار ۲۹ ساله که از نسل جوان‌تر جوشکاران هفشجان است، این شغل را از پدرش آموخته و اکنون سرپرست یک تیم کوچک در پروژه‌های ساختمانی است. او معتقد است: «جوانان امروز با چالش‌های بیشتری روبه‌رو هستند: هزینه‌ها بالا رفته، کار کم شده، رقابت زیاد است. ما باید چند برابر نسل قبل تلاش کنیم تا بتوانیم زندگی‌مان را بچرخانیم.»

این جوشکار از سختی‌های کار می‌گوید: «جوشکاری فقط کار با دستگاه نیست. باید تمرکز داشته باشی، باید دقت کنی، باید از جانت مایه بگذاری. هر روز ممکن است اتفاقی بیفتد.» او اذعان داشت: «اگر حمایت شوم، اگر آموزش باشد، اگر کار باشد… ما می‌توانیم بهترین نیروهای فنی کشور باشیم. استعداد در هفشجان زیاد است.»

این کارگر صنعتی در پایان گفت: «روز کارگر برای ما یعنی ادامه دادن. یعنی اینکه با وجود همه سختی‌ها، هنوز ایستاده‌ایم.»

چالش‌ها و نیازهای جوشکاران هفشجان

جوشکاران هفشجان، بخشی مهم از نیروی کار فنی کشور را تشکیل می‌دهند؛ نیروهایی که در سکوت و بی‌ادعایی، سازه‌های صنعتی و عمرانی کشور را می‌سازند. اما سهم آنان از رفاه، امنیت شغلی و فرصت‌های برابر، بسیار کمتر از نقشی است که ایفا می‌کنند.

مشکلاتی مانند

• نبود فرصت شغلی در استان
• مهاجرت‌های کاری طولانی
• نبود بیمه مناسب
• خطرات شغلی
• فشارهای روحی و جسمی

روز کارگر، تنها یک مناسبت تقویمی نیست؛ فرصتی است برای شنیدن صدای کارگرانی که کمتر دیده شده‌اند. صدای مردانی که در گرمای جوشکاری و سفرهای طولانی، ستون‌های اقتصاد خانواده و جامعه را حفظ کرده‌اند.

امید آن است که با برنامه‌ریزی دقیق، ایجاد فرصت‌های شغلی پایدار در استان و تقویت حمایت‌های اجتماعی، روزی برسد که جوشکاران هفشجان بتوانند در شهر خود کار کنند، کنار خانواده بمانند و با آرامش بیشتری زندگی‌شان را بسازند.