اسکار: تغییرات بزرگ در قوانین بهترین فیلم بین‌المللی و حذف سهمیه‌بندی کشورها

تحولات جدید در شاخه بهترین فیلم بین‌المللی

در گذشته، هر کشور تنها یک فیلم را از طریق نهادهای رسمی یا کمیته‌های منتخب به آکادمی معرفی می‌کرد. اگرچه این روند نظم مشخصی به فرآیند انتخاب می‌داد، اما همواره با انتقاداتی همراه بود. از جمله این انتقادات می‌توان به تأثیر ملاحظات سیاسی، فرهنگی یا سلیقه‌های محدود بر انتخاب‌ها اشاره کرد که منجر به کنار گذاشته شدن بسیاری از آثار شاخص از چرخه رقابت می‌شد.

به عنوان مثال، فیلم «آناتومی یک سقوط» در سال ۲۰۲۳ با وجود کسب نخل طلای بهترین فیلم، از سوی کمیته اسکار سینمای فرانسه به عنوان نماینده این کشور در اسکار انتخاب نشد. این تصمیم، به ویژه با توجه به حذف زودهنگام نماینده فرانسه در اسکار ۲۰۲۵، انتقادات فراوانی را در جامعه سینمای فرانسه به همراه داشت. این فیلم توانست در ۵ شاخه اسکار نامزد شود و اسکار بهترین فیلمنامه اصلی را نیز کسب کند، اما به دلیل معرفی نشدن، نتوانست حسرت بیش از ۳۰ ساله سینمای فرانسه را در شاخه بهترین فیلم بین‌المللی از بین ببرد.

مسیرهای جدید ورود به اسکار

اکنون، با تغییر قوانین، فیلم‌های غیرانگلیسی‌زبان می‌توانند از مسیر جشنواره‌های معتبر نیز واجد شرایط شوند. جشنواره‌هایی چون

• جشنواره فیلم کن
• جشنواره بین‌المللی فیلم برلین
• جشنواره فیلم ونیز
• جشنواره فیلم ساندنس
• جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو
• جشنواره فیلم بوسان

افزایش تنوع و پیچیدگی رقابت

این قانون از یک سو به افزایش تنوع آثار حاضر در رقابت کمک می‌کند. فیلم‌هایی که پیش‌تر به دلیل محدودیت‌های داخلی یا عدم انتخاب از سوی نهادهای رسمی فرصت حضور نداشتند، اکنون می‌توانند بر اساس موفقیت هنری خود در سطح بین‌المللی دیده شوند. در نتیجه، احتمال حضور آثار مستقل، تجربی و حتی جنجالی در این شاخه افزایش خواهد یافت.

از سوی دیگر، این تغییر می‌تواند رقابت را پیچیده‌تر و فشرده‌تر کند. با حذف محدودیت «یک فیلم برای هر کشور»، تعداد آثار واجد شرایط افزایش می‌یابد و مسیر رسیدن به فهرست نهایی دشوارتر می‌شود. در چنین شرایطی، نقش جشنواره‌ها و بازخوردهای بین‌المللی در تعیین سرنوشت فیلم‌ها پررنگ‌تر از گذشته خواهد بود.

تغییر رویکرد از ملی‌محوری به ارزش هنری

یکی دیگر از نکات قابل‌توجه در قوانین جدید، تغییر در نحوه نسبت دادن جایزه اسکار بین‌المللی است. بر این اساس، از این پس، فیلم به عنوان برنده اصلی شناخته می‌شود، نه کشور. این رویکرد نشان‌دهنده فاصله گرفتن از نگاه ملی‌محور و حرکت به سمت ارزیابی آثار بر اساس ارزش‌های هنری و خلاقانه است.