پایان رویای اتلتیکو در لیگ قهرمانان: نبرد نابرابر در لندن

جنگ نابرابر: سه مهاجم در برابر لشکر هفت نفره!

اتلتیکو در پی انجام کاری غیرممکن بود، اما دیگو سیمئونه چنان همه را متقاعد کرده بود که این معجزه شدنی به نظر می‌رسید. در تقابل با حریفی با بودجه‌ای سرسام‌آور و هفت مهاجم تراز اول، اتلتیکو تنها ۴۵ دقیقه با فینال فاصله داشت. تفاوت فاحش زمانی آشکار شد که آرسنال با بازیکنانی چون ساکا، گیوکرش و تروسار وارد میدان شد و همزمان ستاره‌هایی نظیر مادوئکه، هاورتز، ژسوس و مارتینلی را روی نیمکت داشت. در مقابل، اتلتیکو تمام داشته‌اش سه مهاجم بود؛ سه مهاجم بسیار خوب، اما فقط سه نفر! و همین عدم توازن در نهایت کار دست «ال‌چولو» داد.

امان از جزئیات: دومینوی بدشانسی‌ها

به قول اروپایی‌ها، شیطان در جزئیات نهفته است. اتلتیکو نیمه اول را با آرامش و کنترل مدیریت کرد، اما رفته‌رفته ورق برگشت و گیوکرش راه نفوذ را پیدا کرد. از آن لحظه به بعد، دومینوی بدشانسی‌های اتلتیکو آغاز شد: اوبلاک در خروج از دروازه تردید کرد، پوبیل به اشتباه توپ را جلوی پای تروسار انداخت و روگری آفساید ساکا را پر کرد تا ستاره انگلیسی آرسنال پس از ۴۴ دقیقه‌ای که تیمش حتی یک شوت در چارچوب نداشت، دروازه را باز کند.

پیش از این گل، اتلتیکو دو ضدحمله خطرناک توسط خولیان آلوارز و جولیانو سیمئونه تدارک دیده بود که به نتیجه نرسید. آرسنالِ آرتتا بار دیگر چهره تاکتیکی و محتاط خود را به نمایش گذاشت؛ چهره تیمی که امنیت را به ریسک ترجیح می‌دهد. ورزشگاه امارات تا قبل از فرار گیوکرش و گرفتن اولین کرنر، در سکوت فرو رفته بود، اما ناگهان با به صدا درآمدن شیپورها، بیدار شد.

شطرنج مربیان: تعویض‌های آینه‌ای

سیمئونه تنها یک تغییر نسبت به بازی رفت داشت و لو نورمان را جایگزین کاردوسو کرد که باعث تغییر پست پوبیل و یورنته شد، اما اتلتیکو همچنان در نفوذ از جناحین ناکام بود. جولیانو و لوکمن کاملاً مهار شده بودند. در سمت مقابل، آرتتا با پنج تغییر نسبت به بازی متروپولیتانو، همه را غافلگیر کرد؛ از جمله نیمکت‌نشینی زوبیمندی و بازی دادن به لوئیس-اسکلی جوان.

در نیمه دوم، اتلتیکو با تمام وجود برای جلو کشیدن خط دفاعی تلاش می‌کرد. تعهد بازیکنان ستودنی بود؛ گریزمان یک توپ‌ربایی دفاعی را مثل گل زدن جشن می‌گرفت. اما این آرسنال تیمی نیست که به این راحتی‌ها گل بخورد. جولیانو بهترین فرصت را برای گلزنی داشت اما گابریل در آخرین لحظه توپ را از چنگ او درآورد.

جنجال داوری و مصدومیت‌های بدموقع

در دقایق حساس، گریزمان در محوطه جریمه توسط کالافیوری سرنگون شد، اما داور آلمانی با تصمیمی بحث‌برانگیز، خطای مشکوک پوبیل را زودتر سوت زد تا از اعلام پنالتی واضح برای اتلتیکو فرار کند. سیمئونه بلافاصله دست به سه تعویض زد (مولینا، کاردوسو و سورلوث) و آرتتا نیز با سه تغییر (هینکاپیه، اودگارد و مادوئکه) پاسخ داد. اما درست در همین لحظات، مچ پای خولیان آلوارز یاری نکرد و توان بدنی گریزمان نیز به پایان رسید تا اتلتیکو در بدترین زمان ممکن، تعویض‌هایش را خرج کند.

دقایق پایانی، نمایش «خواستن و نتوانستن» بود؛ بازی مدام متوقف می‌شد، زوبیمندی برای محکم کردن میانه میدان آرسنال وارد شد و داور نیز از این وقفه‌ها بدش نمی‌آمد. تیر خلاص را الکساندر سورلوث شلیک کرد، البته بر پیکر اتلتیکو. او در آخرین موقعیت بازی، به شکلی باورنکردنی حتی نتوانست به توپ ضربه بزند.

لیگ قهرمانان برای اتلتیکوی ستودنی به پایان رسید؛ تیمی که تا آخرین ثانیه بوی صعود می‌داد، اما «نشد که بشود». اکنون درد حذف بر شانه‌های هواداران سنگینی می‌کند، اما غرور ناشی از این نمایش شجاعانه، هرگز آن‌ها را رها نخواهد کرد.