خبر کامل
۵ فیلم جنگی فراموششده که باید دید: نگاهی عمیق به ذات جنگ و انسانیت

فیلمهای جنگی، به دلایل گوناگون و گاهی نامرتبط، اغلب به سرعت از یادها میروند. برخی در سکوت منتشر میشوند، برخی دیگر زیر سایه آثار پرهیاهوتر قرار میگیرند و تعدادی نیز به دلیل عدم پیروی از الگوهای متداول قهرمانسازی، از کانون توجه محافل سینمایی دور میمانند. این فراموشی، جای بسی تأسف دارد؛ چرا که بسیاری از بهترین فیلمهای جنگیِ کمتر دیدهشده، ارتباطی عمیقتر و واقعیتر با احساسات مخاطب برقرار میکنند. در ادامه، به بررسی پنج فیلم برجسته در این ژانر میپردازیم که با رویکردی متفاوت، ذات جنگ و تأثیر آن بر انسان را به تصویر کشیدهاند.
۵- A Midnight Clear (1992): دلهره در سکوت جنگ
فیلم A Midnight Clear از آن دسته آثار جنگی است که حس دلهره را از دل سکوت و آرامش ظاهری بیرون میکشد. داستان آن در زمستان پایانی جنگ جهانی دوم جریان دارد و موقعیت اولیه به شکلی ساده و در عین حال تنشزا آغاز میشود: یک تیم اطلاعاتی کوچک آمریکایی به منطقهای به ظاهر آرام در جنگلهای آردن اعزام میشود و در آنجا با گروهی از سربازان آلمانی مواجه میشوند که خسته، هراسان و آماده تسلیم هستند. این شرایط به ظاهر فرصتی برای بخشش و درک انسانی فراهم میکند، اما فیلم به شکلی عمیق به این موضوع میپردازد که چگونه مفهوم بخشش در جهانی که جنگ به انسانها آموخته دیگری را ابتدا تهدید و سپس انسان ببینند، شکننده میشود.
آنچه این فیلم را ماندگار و آزاردهنده میسازد، نزدیکی عجیب و موقتی است که میان دو سوی خط نبرد شکل میگیرد. مردانی که از سرما، ترس و دستورات پوچ سیستمی که به بقایشان اهمیتی نمیدهد، در آستانه فروپاشی قرار دارند. آمریکاییها و آلمانیها هر دو این وضعیت را درک میکنند و برای مدتی کوتاه، به نظر میرسد که شاید لحظهای نادر از درک انسانی بر خشونت غلبه کند. اما پیچش داستانی ناگهانی و شدید فیلم، نشان میدهد که چگونه وحشت، سوءتفاهم، غرور و ماشین جنگ میتوانند حتی امکان شفقت را نیز نابود کنند. این فیلم اثری درباره نبردهای بزرگ نیست، بلکه داستانی غمانگیزتر و ناآرامتر است: فیلمی درباره اینکه چگونه جنگ، اعتماد به غرایز انسانی را مرگبار میکند.
۴- Tigerland (2000): ویرانی روح پیش از نبرد
Tigerland تأثیرگذاری خود را از این نکته میگیرد که بخش عمدهای از داستان آن پیش از اعزام سربازان به ویتنام میگذرد، اما با این حال، کاملاً آغشته به آسیبهای آن جنگ است. این انتخاب، نقطه قوت اصلی فیلم محسوب میشود. ماجرا در سال ۱۹۷۱ و در یک اردوگاه آموزشی خشن در لوئیزیانا میگذرد؛ جایی که سربازان جوان آمریکایی تحت فشار، تحقیر و فرآیندهایی قرار میگیرند که هدفشان ساختن سربازی مطیع است، حتی اگر آنها خودشان به این جنگ اعتقادی نداشته باشند. فیلم به جای اینکه میدان نبرد را نقطه شروع ویرانی نشان دهد، تخریب را از مرحله آموزش سربازان به تصویر میکشد؛ جایی که جنگ پیش از رسیدن به خط مقدم، روح آدمها را فرسایش میدهد و همین انتخاب به فیلم دردی متفاوت میبخشد.
سربازی به نام رولند بوز با بازی کالین فارل، مرکز ثقل فیلم است. او سرکش، تیزهوش، طعنهزن، بیپروا و کاملاً غیرقابل کنترل است و فیلم نیز او را در قالب یک قهرمان نجاتبخش یا آشوبطلب خودخواه جا نمیاندازد. او علیه سیستمی مقاومت میکند که اطاعت را مهمتر از انسانیت میداند، اما همین مقاومت گاهی اطرافیانش را نیز آزار میدهد. این تضاد، نیروی محرک فیلم است. اردوگاه آموزشی شبیه یک دیگ در حال انفجار است؛ ترکیبی از ترس، مردانگی، تحقیر، خشونت و اضطرابی که زیر نظم ظاهری پنهان شده است. هر تمرین نظامی شبیه تمرینی برای خاموش کردن انسانیت است. تا زمانی که سربازان به منطقه جنگی شبیهسازیشده «تایگرلند» میرسند، مرز بین آموزش و تخریب روانی تقریباً از بین رفته است. این فیلم از دقیقترین آثاری است که نشان میدهد نهادهای نظامی چگونه برای ساختن «آمادگی»، ابتدا باید «هویت فردی» را ویران کنند.
۳- The Steel Helmet (1951): نبرد بیثبات در جنگ کره
آنچه به فیلم The Steel Helmet جان میبخشد، اصطکاک انسانی تیز و غیرقابل پیشبینی است که در تمام طول روایت داستان جریان دارد. این فیلم ساخته ساموئل فولر، درباره جنگ کره، تقریباً هیچکدام از فاصلهگذاریهای میهنپرستانه صیقلیافتهای را که فیلمهای جنگی ضعیف پشت آن پنهان میشوند، ندارد. فیلم با روایت گروهبان زک، با بازی جین اِوانز، آغاز میشود؛ سربازی آمریکایی که پس از قتلعام واحدش، در میان اجساد بیدار میشود. او بیشتر از روی خوششانسی زنده مانده تا شجاعت، و از همانجا فیلم با انرژی خام، خشن و شدیدی پیش میرود که همه چیز را بیثبات نشان میدهد. این بیثباتی دقیقاً نکته اصلی فیلم است.
زک قهرمانی بزرگ نیست. او آدمی خشن، عصبانی، نژادپرست، طناز و کاملاً تابع غریزه بقاست و پر از تناقضهایی است که فیلم هیچ تلاشی برای هموار کردنشان نمیکند. گروه اطرافیان او، از جمله یک کودک اهل کره جنوبی که به او میچسبد و چند سرباز مختلف که سعی میکنند موقعیت یک معبد بودایی را حفظ کنند، مدام این تناقضها را به سطح میآورند. فولر اجازه میدهد بحثهای مربوط به نژاد، ایدئولوژی و رفتار نظامی درست وسط تنشهای جنگی سربرآورند؛ چیزی که به فیلم صداقتی خطرناک میدهد که حتی امروز هم تأثیرگذار است. فیلم شبیه جنگی است که لایه ظاهری آدمها را میخراشد و کنار میزند. کوتاه، خشن و عاری از احساساتگرایی، The Steel Helmet بیشتر شبیه پیامی از خط مقدم نبرد است، از روزگاری که ژانر جنگی هنوز یاد نگرفته بود خودش را صیقل دهد.
۲- Breaker Morant (1980): ریاکاری نهادی در بستر جنگ
فیلم Breaker Morant که در دوران جنگ بوئر روایت میشود، حول محاکمه سه سرباز استرالیایی میگردد که به اعدام زندانیان و قتل یک شاهد متهم شدهاند. این یکی از آن فیلمهای جنگی است که نوعی خشم خاص و ماندگار در مخاطب ایجاد میکند. روی کاغذ، ماجرا شبیه یک درام حقوقی در بستر جنگ است، اما در واقعیت، فیلم به مطالعهای ویرانکننده تبدیل میشود درباره اینکه چگونه سیستمهای امپراتوری مردان را برای کارهای کثیف به کار میگیرند و بعد ناگهان وقتی لازم باشد از نظر سیاسی خود را پاک نشان دهند، اخلاق را به یاد میآورند و آن مردان را قربانی میکنند. این همان نقطه حساسی است که فیلم مدام روی آن پافشاری میکند. آیا آن سربازها بیگناه هستند؟ نه چندان. آیا تنها مقصر جنایت بودند؟ مطلقاً نه.
قدرت این فیلم در این است که چگونه این گیره اخلاقی را آرامآرام محکمتر میکند. هری «بِرِیکِر» مورانت، با بازی ادوارد وودوارد، کاریزماتیک، بداخلاق، باهوش است و تدریجاً آشکار میشود که هم قربانی شرایط بوده و هم مردی که کاملاً توان انجام اعمال خشن را دارد. منطق مشهور «قانون ۳۰۳»، اشاره به اینکه سیاستهای غیررسمی چگونه از دل خودِ جرائم رسمی بیرون آورده میشوند، و درک آهسته اینکه نتیجه محاکمه برای آبروی امپراتوری مهمتر است تا عدالت، همه اینها به فیلم قدرت سمیاش را میدهند. تماشاگر ابتدا دنبال حکم دادگاه است، اما در پایان به وحشت بزرگتری خیره میماند: اینکه جنگ چطور بهسادگی جنایت را عادیسازی میکند و سپس مسئولیت را روی دوش مردانی میاندازد که از همه بیارزشتر شدهاند. Breaker Morant فیلمی کنترلشده، دقیق و بیرحم در افشای ریاکاری نهادی است.
۱- Army of Shadows (1969): مقاومت در سایهها
آنچه فیلم Army of Shadows را فراموشنشدنی میکند، درک کامل آن از مقاومت بهعنوان شیوهای از زندگی است که بر پایه پنهانکاری، مصالحه و انتظار همیشگیِ از دست دادن بنا شده است. این اثر ژان-پییر ملویل، در معنای واقعی کلمه شگفتانگیز است و مخاطب را با جلوهگری تحتتأثیر قرار نمیدهد، بلکه مانند زمستانی اخلاقی بر سینه ما مینشیند و هر لحظه سنگینتر میشود.
فیلم گروهی از مقاومت فرانسه را در دوران اشغال نازیها دنبال میکند و تقریباً همه چیز در آن، روایتهای رمانتیکشده داستانهای مقاومت را کنار میزند. شجاعت وجود دارد، بله، شجاعتی واقعی؛ اما این شجاعت از هر نوع جلوهگری تهی است. کار مقاومت به تنهایی، فرساینده، پر از بیاعتمادی و از نظر روحی خستهکننده است. آدمها ناپدید میشوند، دایره اعتماد کوچک و کوچکتر میشود و خودِ زنده ماندن کمکم شبیه تصادف جلوه میکند. فیلیپ ژربیه، با بازی لینو ونتورا، با حضوری سنگین، فرسوده و کنترلشده از میان داستان عبور میکند؛ حضوری که نشان میدهد روح پیش از بدن، بهای تصمیمها را پرداخته است. صحنهها ماندگار میشوند، نه چون ملویل دنبال احساساتگرایی است، بلکه چون سرسختانه از این موضوع پرهیز میکند. یک اعدام بیصدا با دست، یک دیدار که زیر سنگینی این آگاهی که امنیت وجود ندارد له میشود و پایانی که در آن سرنوشت با آرامشی سرد و اجتنابناپذیر بسته میشود. عظمت فیلم از این میآید که قهرمانی را تا جوهرهاش فرو میکاهد: وظیفهای در فشارهای غیرممکن. Army of Shadows از بهترین فیلمهای جنگی تاریخ است، چون میفهمد شجاعت در زندگی واقعی اغلب عاری از احساس، خسته، هراسان و وحشتناک تنهاست.
درباره هوشمصنوعی دستاول:
تمامی اخبار دستاول توسط دستیار هوش مصنوعی «هوشنگ» پردازش، صحتسنجی، خلاصه و بازنویسی شده است. هوشنگ هر روز با دادههای جدید آموزش داده میشود و با نظارت دقیق انسانی و سردبیری دستاول در حال بهتر شدن است.
شما میتوانید از چتبات و سایر ابزارهای هوشنگ به صورت رایگان استفاده کنید.
زمان انتشار:
۰۶:۴۳ - ۱۴۰۵/۰۲/۱۹


