غیبت بی‌سابقه هالیوود در کن ۲۰۲۶: دلایل و پیامدها

غیبت بلاک‌باسترهای هالیوودی

اگرچه فیلم‌های مستقل آمریکایی مانند «مردی که دوستش دارم» ساخته آیرا ساکس و «ببر کاغذی» اثر جیمز گری در بخش مسابقه حضور دارند، اما امسال خبری از بلاک‌باسترهای پرهزینه و پرفروش نیست. فیلم‌هایی چون «تاپ گان: ماوریک»، «ماموریت غیرممکن»، «الویس» یا «ایندیانا جونز و گردانه سرنوشت» که در سال‌های گذشته از فرش قرمز کن به عنوان یک سکوی تبلیغاتی جهانی بهره می‌بردند، دیگر در این جشنواره حضور ندارند.

تیری فرمو، مدیر هنری جشنواره کن، در واکنش به این غیبت اظهار داشت: «آمریکا در جشنواره حضور دارد، اما استودیوها کمتر. وقتی استودیوها در کن حضور ندارند، خب حضور ندارند؛ همین.»

دلایل اصلی دوری هالیوود از کن

بر اساس گزارش هالیوود ریپورتر، استودیوهای بزرگ دیگر تمایل گذشته را برای نمایش فیلم‌های خود در جشنواره‌های سینمایی ندارند. این تغییر رویکرد ناشی از چندین عامل کلیدی است:

• هزینه‌های سنگین: حضور یک فیلم بزرگ در کن میلیون‌ها دلار هزینه دربردارد که شامل سفر، اقامت بازیگران مشهور، تشریفات امنیتی و تبلیغات می‌شود. در شرایطی که صنعت سرگرمی آمریکا با بحران‌های اقتصادی و تعدیل نیرو مواجه است، بسیاری از مدیران ترجیح می‌دهند این هزینه‌ها را کاهش دهند.
• ترس از واکنش منفی منتقدان و شبکه‌های اجتماعی: نگرانی اصلی استودیوها، بازخوردهای سریع و گاه بی‌رحمانه منتقدان و کاربران شبکه‌های اجتماعی است. نقد ضعیف یک فیلم در کن می‌تواند ماه‌ها پیش از اکران عمومی، فضای رسانه‌ای منفی علیه آن ایجاد کند.
• تجربه شکست پروژه‌های پرخرج: نمونه‌های اخیر نشان داده‌اند که نمایش در کن همیشه به موفقیت منجر نمی‌شود.

نمونه‌های شکست‌خورده در کن

فیلم «ایندیانا جونز و گردانه سرنوشت» پس از نمایش در کن ۲۰۲۳، نقدهای متوسطی دریافت کرد و بسیاری حضور آن را یک اشتباه تبلیغاتی دانستند. این فیلم در نهایت با وجود بودجه هنگفت خود، فروش ناامیدکننده‌ای را تجربه کرد.

همچنین، فیلم «جوکر: جنون دو نفره» ساخته تاد فیلیپس، پس از نمایش در جشنواره ونیز با واکنش سرد منتقدان روبرو شد و به گفته تحلیلگران، از همان ابتدا «شکست‌خورده» به نظر رسید. در عصر شبکه‌های اجتماعی، واکنش‌های اولیه به سرعت فراگیر می‌شوند و کنترل روایت تبلیغاتی را از دست استودیوها خارج می‌کنند.

موفقیت‌های خارج از جشنواره

در مقابل، برخی فیلم‌ها بدون اتکا به جشنواره‌ها به موفقیت دست یافته‌اند. برای مثال، «یک نبرد پس از نبرد دیگر» ساخته پل توماس اندرسن و «گناهکاران» اثر رایان کوگلر، مستقیماً اکران شدند و در فصل جوایز نیز موفقیت‌آمیز بودند.

حتی استودیوی مستقل A24 که همواره یکی از حاضران ثابت کن بود، امسال هیچ فیلمی در جشنواره ندارد و ترجیح داده است فیلم‌هایش را با کمپین‌های تبلیغاتی کنترل‌شده‌تر عرضه کند.

بازگشت کن به ریشه‌ها

در نتیجه این تحولات، جشنواره کن اکنون به ریشه‌های قدیمی خود بازمی‌گردد؛ محفلی برای سینمای مؤلف، فیلمسازان مستقل و آثار هنری جهان، نه ویترین بلاک‌باسترهای هالیوودی. بسیاری معتقدند این تغییر، اگرچه برای هالیوود نشانه‌ای از احتیاط است، اما برای سینمای مستقل جهان یک اتفاق مثبت محسوب می‌شود.