پایان تلخ و نادیده گرفته شدن متز سلز پس از ۱۱ سال وفاداری به تیم ملی بلژیک

حضور ۱۱ ساله و وفاداری بی‌چون و چرا

متز سلز از سال ۲۰۱۵ در کنار تیم ملی بلژیک حضور داشت. در تمام این یازده سال، او تقریباً هیچ‌گاه دروازه‌بان اول یا حتی دوم ثابت تیم نبوده است. دوران حضور او همزمان با درخشش ستاره‌هایی چون تیبو کورتوا و سیمون مینیوله بود که جایگاه ثابتی در دروازه بلژیک داشتند. با این حال، سلز همواره حضوری بی‌حاشیه، بدون اعتراض و گلایه را به نمایش گذاشت.

هر زمان که فرصت بازی برای او فراهم شد، عملکردی قابل اعتماد و حرفه‌ای از خود نشان داد. او در سال‌های اخیر، چندین بار به دلیل مصدومیت کورتوا به میدان رفت و هرگز ناامیدکننده ظاهر نشد. سلز دروازه‌بانی بود که می‌شد روی او حساب کرد؛ بدون اشتباهات بزرگ و با نمایشی ثابت و مطمئن. او تجسم واقعی یک ملی‌پوش حرفه‌ای بود که همیشه آماده خدمت به تیمش بود.

دلایل فنی و نگاه به آینده

از منظر فنی، تصمیم کادر فنی بلژیک به رهبری رودی گارسیا تا حدودی قابل توجیه است. فدراسیون فوتبال بلژیک به دنبال جوان‌گرایی و سرمایه‌گذاری بر روی نسل آینده است. در این راستا، نام‌هایی چون سنه لامنس از منچستریونایتد که به عنوان دروازه‌بانی با استعداد بالا شناخته می‌شود و مایک پندرز که فصل خوبی را در استراسبورگ پشت سر گذاشته، به عنوان چهره‌های جدید خط دروازه بلژیک مطرح شده‌اند.

جام جهانی فرصتی بی‌نظیر برای آشنایی بازیکنان جوان با بالاترین سطح فوتبال دنیاست، حتی اگر فعلاً در سایه باتجربه‌ترها باشند. این رویکرد، در راستای ساختن تیمی قدرتمند برای آینده است، اما این سوال را باقی می‌گذارد که آیا این تغییر نمی‌توانست به شکلی انسانی‌تر و با رعایت حال بازیکنان وفادار انجام شود؟

نقش دروازه‌بان سوم و فرصت از دست رفته

نقش دروازه‌بان سوم در تورنمنت‌های بزرگ، اغلب جنبه‌ای نمادین دارد. این جایگاه معمولاً به بازیکنی تعلق می‌گیرد که تجربه، شخصیت و وفاداری بالایی به تیم ملی داشته باشد و کمتر فرصت بازی پیدا می‌کند. متز سلز با سابقه ۱۱ سال حضور و وفاداری مثال‌زدنی، می‌توانست انتخابی ایده‌آل برای این جایگاه باشد.

این جام جهانی احتمالاً آخرین تورنمنت بزرگ دوران حرفه‌ای سلز بود. فرصتی برای او که سال‌ها حضورش در تیم ملی را با یک خداحافظی آبرومندانه به پایان برساند. او هر آنچه که از یک ملی‌پوش انتظار می‌رود را ارائه داده بود: هرگز دعوت تیم ملی را رد نکرد، همیشه آماده بود و منافع تیم را بالاتر از هر چیز دیگری قرار داد.

پایانی تلخ و حس دیده نشدن

تصمیم فدراسیون بلژیک، هرچند از نظر فنی قابل دفاع باشد، اما از نظر انسانی بیش از حد سختگیرانه به نظر می‌رسد. به نظر می‌رسد دوران حضور سلز در تیم ملی، بدون خداحافظی، بدون تقدیر و بدون حتی یک لحظه دیده شدن در بزرگ‌ترین صحنه فوتبال جهان به پایان رسیده است.

«سخت می‌توان تصور کرد که این تصمیم بدون بحث‌های جدی در فدراسیون گرفته شده باشد. وینسنت مانارت، مدیر فنی فوتبال بلژیک، قطعاً در این تصمیم نقش داشته است. برنامه مشخص است؛ جوان‌گرایی، نگاه به آینده و سرمایه‌گذاری روی نسل بعد. اما گاهی این نگاه با جنبه انسانی فوتبال حرفه‌ای برخورد می‌کند و شاید این دقیقاً همان اتفاقی باشد که درباره متز سلز رخ داده است.»

برای این دروازه‌بان باتجربه، تنها یک حس باقی مانده است: حس دیده نشدن. نه جام جهانی، نه خداحافظی باشکوه و نه حتی یک پایان نمادین برای سال‌ها حضور در تیم ملی بلژیک. یک پایان ساده و ناگهانی. شاید برای بازیکنی با این میزان وفاداری، می‌شد پایانی زیباتر رقم زد.